महानग्न्यतृप्नद्वि मोक्रददस्थानासरन् । शक्तिकानना स्वचमशकं सक्तु पद्यम
महान अग्नीने लोभीला तृप्त केले नाही; हाडे हलली नाहीत; धारदार दात असलेले स्वतःच्या तोंडाने पायाने सत्त्व खातात.
महानग्न्युलूखलमतिक्रामन्त्यब्रवीत्। यथा तव वनस्पते निरघ्नन्ति तथैवेति
महान अग्नी ओखळी ओलांडताना म्हणाला, 'जसे लोक तुझ्यावर आदळतात, हे वृक्ष, तसेच होवो.'
महानग्न्युप ब्रूते भ्रष्टोथाप्यभूभुवः । यथैव ते वनस्पते पिप्पति तथैवेति
महान अग्नी पडून पुन्हा उभा राहून म्हणतो, 'जसे तुझे फळ, हे वृक्ष, खाली पडते, तसेच होवो.'
महानग्न्युप ब्रूते भ्रष्टोथाप्यभूभुवः । यथा वयो विदाह्य स्वर्गे नमवदह्यते
महान अग्नी पडून पुन्हा उभा राहून म्हणतो, 'जसे पक्षी आकाशात जळतात, तसेच ते इथे जळू दे.'
महानग्न्युप ब्रूते स्वसावेशितं पसः । इत्थं फलस्य वृक्षस्य शूर्पे शूर्पं भजेमहि
महान अग्नी पिळलेल्या रसाबद्दल बोलतो, 'झाले, तर आपण झाडाच्या फळापासून सूपाने साले वेगळे करूया.'
महानग्नी कृकवाकं शम्यया परि धावति । अयं न विद्म यो मृगः शीर्ष्णा हरति धाणिकाम्
महान अग्नी काठीने कोंबड्याचा पाठलाग करतो; कोणते जनावर डोक्याने धान्य नेते, हे आपल्याला माहीत नाही.
महानग्नी महानग्नं धावन्तमनु धावति । इमास्तदस्य गा रक्ष यभ मामद्ध्यौदनम्
महान अग्नी धावत असलेल्या महान अग्नीचा पाठलाग करतो; हे यभा, त्याच्या या गायींचे रक्षण कर, हे उदन, मला मारू नकोस.
सुदेवस्त्वा महानग्नीर्बबाधते महतः साधु खोदनम् । कुसं पीवरो नवत्
सद्गुणी देव, महान अग्नी, तुला त्रास देतो; मोठ्याचे कुटणे चांगले आहे; कुश गवत ताजे, भरपूर आहे.
वशा दग्धामिमाङ्गुरिं प्रसृजतोग्रतं परे । महान् वै भद्रो यभ मामद्ध्यौदनम्
यज्ञातील गाय जळून ही बोट पुढे सोडते; खरोखर यभा महान आणि शुभ आहे, हे उदन, मला मारू नकोस.
विदेवस्त्वा महानग्नीर्विबाधते महतः साधु खोदनम् । कुमारिका पिङ्गलिका कार्द भस्मा कु धावति
ज्ञानी देव, महान अग्नी, तुला त्रास देतो; मोठ्याचे कुटणे चांगले आहे; कुमारिका, पिंगळी, काळी, राखेकडे धावतात.
महान् वै भद्रो बिल्वो महान् भद्र उदुम्बरः । महामभिक्त बाधते महतः साधु खोदनम्
खरोखर बेल वृक्ष महान आणि शुभ आहे, खरोखर उडुंबरही महान आणि शुभ आहे; फार अभिषेक केलेला मोठ्याच्या कुटण्यावर दडपण आणतो.
यः कुमारी पिङ्गलिका वसन्तं पीवरी लभेत्। तैलकुण्डमिमाङ्गुष्ठं रोदन्तं शुदमुद्धरेत्
ती कुमारिका, पिंगळी, वसंतातील मेद मिळवते, तिने तेलाचा खड्डा, ही अंगठी आणि रडणारे शुद्ध वस्तू उचलावीत.
यद्ध प्राचीरजगन्तोरो मण्डूरधाणिकीः । हता इन्द्रस्य शत्रवः सर्वे बुद्बुदयाशवः
जेव्हा पूर्वेकडील लोक हलले, लोखंडी धान्य आणि धान्याचे कण, तेव्हा इंद्राचे सर्व शत्रू मारले गेले, सर्व फसफसणारे आणि वेगवान.
कपृन् नरः कपृथमुद्दधातन चोदयत खुदत वाजसातये । निष्टिग्र्यः पुत्रमा च्यावयोतय इन्द्रं सबाध इह सोमपीतये
माणसांनो, ओखळी उचला, ती चालवा, बक्षीस मिळवण्यासाठी खणून काढा; मुसळाने मुलाला हलवा, इंद्र आपल्या सोबत्यांसह येथे सोमपानासाठी येवो.
दधिक्राव्णो अकारिषं जिष्णोरश्वस्य वाजिनः । सुरभि नो मुखा करत्प्र ण आयूंषि तारिषत्
मी दधिक्रावण या विजयी, वेगवान घोड्याचं स्तुतीगीत तयार केलं आहे. त्याचं सुगंधी तोंड आमचं जीवन सुखकर करो, आणि तो आम्हाला दीर्घायुष्याच्या पार नेवो.
सुतासो मधुमत्तमाः सोमा इन्द्राय मन्दिनः । पवित्रवन्तो अक्षरन् देवान् गच्छन्तु वो मदाः
गोडगोड, इंद्राला प्रिय असलेले, पिळून काढलेले सोमरस गाळणीतून वाहतात, ते कधी थांबत नाहीत; त्यांचा आनंद देवांपर्यंत पोहोचो.
इन्दुरिन्द्राय पवत इति देवासो अब्रुवन् । वाचस्पतिर्मखस्यते विश्वस्येशान ओजसा
देवांनी म्हटलं: 'सोमरस इंद्रासाठी शुद्ध केला आहे.' वाणीचा स्वामी, तू यज्ञाचा आनंद आहेस, सर्व सामर्थ्याचा अधिपती आहेस.
सहस्रधारः पवते समुद्रो वाचमीङ्खयः । सोमः पती रयीणां सखेन्द्रस्य दिवेदिवे
हजारो धारांनी वाहणारा समुद्रासारखा सोमरस शुद्ध होत आहे, तो वाणीने फुललेला आहे; सोमरस हा धनाचा स्वामी, इंद्राचा मित्र, रोजच्या रोज आहे.
अव द्रप्सो अंशुमतीमतिष्ठदियानः कृष्णो दशभिः सहस्रैः । आवत्तमिन्द्रः शच्या धमन्तमप स्नेहितीर्नृमणा अधत्त
काळा, तेजस्वी थेंब, दहा हजारांसह प्रवास करत, प्रकाशमानात उतरला; बलवान इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने ते घोटणारे ठेवले आणि चिकटपणा दूर केला.
द्रप्समपश्यं विषुणे चरन्तमुपह्वरे नद्यो अंशुमत्याः । नभो न कृष्णमवतस्थिवांसमिष्यामि वो वृषणो युध्यताजौ
मी तो थेंब चमकत्या नदीच्या काठावर, जमावात फिरताना पाहिला; आकाशातील काळ्या मेघासारखा मी ठाम उभा राहिलो—हे बलवानांनो, तुम्ही या स्पर्धेत जिंका.
अध द्रप्सो अंशुमत्या उपस्थेऽधारयत्तन्वं तित्विषाणः । विशो अदेवीरभ्याचरन्तीर्बृहस्पतिना युजेन्द्रः ससाहे
मग तो तेजस्वी थेंब, आपल्या शक्तीने स्वतःला सांभाळत, त्या कुशीत स्थिरावला; देवत्व नसलेल्या जमाती जवळ आल्या, पण बृहस्पतीला सोबत घेऊन इंद्राने त्यांना जिंकले.
त्वं ह त्यत्सप्तभ्यो जायमानोऽशत्रुभ्यो अभवः शत्रुरिन्द्र । गूल्हे द्यावापृथिवी अन्वविन्दो विभुमद्भ्यो भुवनेभ्यो रणं धाः
खरंच, जेव्हा तू त्या सातांपासून जन्मलास, तेव्हा तू शत्रूंचा शत्रू झालास, इंद्रा; तू लपलेलं आकाश आणि पृथ्वी शोधलीस आणि व्यापक जगांत युद्ध आणलंस.
त्वं ह त्यदप्रतिमानमोजो वज्रेण वज्रिन् धृषितो जघन्थ । त्वं शुष्णस्यावातिरो वधत्रैस्त्वं गा इन्द्र शच्येदविन्दः
होय, वज्रधारी, तुझ्या बळाला तोड नाही, तू रागाने वज्राने शत्रूंचा नाश केलास; तू शुष्णाचा वध केला आणि आपल्या सामर्थ्याने, इंद्रा, गायी मिळवल्यास.
तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्राय हन्तवे । स वृषा वृषभो भुवत्
आम्ही त्या बलवान इंद्राला मोठ्या वृत्राचा वध करण्यासाठी प्रोत्साहित करतो; तो खऱ्या अर्थाने शक्तिशाली, वीर्यवान वृषभ होवो.
३ इन्द्रः स दामने कृत ओजिष्ठः स मदे हितः । द्युम्नी श्लोकी स सोम्यः
इंद्र विजयासाठी घडवला आहे, तो अत्यंत सामर्थ्यशाली आहे, आनंदात मग्न आहे; तो तेजस्वी, प्रसिद्ध आणि सोमरसप्रिय आहे.
गिरा वज्रो न संभृतः सबलो अनपच्युतः । ववक्ष ऋष्वो अस्तृतः
वाणीने संकलित केलेला वज्र, तो शक्तिशाली, कधीही न अपयशी होणारा आहे; तो वाढलेला, उंच आणि अढळ आहे.
महाँ इन्द्रो य ओजसा पर्जन्यो वृष्टिमामिव । स्तोमैर्वत्सस्य वावृधे
इंद्र मोठा आहे, आपल्या सामर्थ्यामुळे, जसा पाऊस आणणारा मेघ; वत्सासाठीच्या स्तोत्रांनी तो वाढला आहे.
प्रजामृतस्य पिप्रतः प्र यद्भरन्त वह्नयः । विप्रा ऋतस्य वाहसा
जेव्हा अमृत देणारे अग्नी अमरत्वाची संतती वाढवतात, तेव्हा ज्ञानी लोक सत्याच्या वाहनाने पुढे जातात.
कण्वाः इन्द्रं यदक्रत स्तोमैर्यज्ञस्य साधनम् । जामि ब्रुवत आयुधम्
जेव्हा कण्वांनी स्तोत्रांनी इंद्राला यज्ञाचा साधक केला, तेव्हा बंधूंनो, शस्त्राचा उच्चार करा.
आ नूनमश्विना युवं वत्सस्य गन्तमवसे । प्रास्मै यच्छतमवृकं पृथु छर्दिर्युयुतं या अरातयः
आता, अश्विनीद्वय, वत्साच्या मदतीसाठी या; त्याला कधीही न संपणारे, विस्तीर्ण रक्षण द्या आणि शत्रूंना दूर करा.