यदुदञ्चो वृषाकपे गृहमिन्द्राजगन्तन । क्व स्य पुल्वघो मृगः कमगं जनयोपनो विश्वस्मादिन्द्र उत्तरः
वृषाकपी, जेव्हा तू उत्तर दिशेला इंद्राच्या घरी आलास, तेव्हा तो चित्ती असलेला हरिण कुठे आहे, आणि कोणत्या वाटेने आईने पिल्लाला जन्म दिला? इंद्र सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ आहे.
पर्शुर्ह नाम मानवी साकं ससूव विंशतिम् । भद्रं भल त्यस्या अभूद्यस्या उदरमामयद्विश्वस्मादिन्द्र उत्तरः
पर्शुर्हा नावाची स्त्री, तिने एकत्र वीस मुलं जन्माला घातली; तिचं पोट भाग्यवान झालं, तिचं उदर फुगलं; इंद्र सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ आहे.
इदं जना उप श्रुत नराशंस स्तविष्यते । षष्टिं सहस्रा नवतिं च कौरम आ रुशमेषु दद्महे
हे लोकांनो, हे ऐका; नराशंसाचं स्तवन केलं पाहिजे. साठ हजार नव्वद कौरम आम्ही रुशमांच्या मध्ये ठेवले.
उष्ट्रा यस्य प्रवाहणो वधूमन्तो द्विर्दश । वर्ष्मा रथस्य नि जिहीडते दिव ईषमाणा उपस्पृशः
प्रवाहनाचे उंट, वधूंनी युक्त, बारा आहेत; रथाचं शरीर खाली जात नाही, आकाशाला गाठतं, वर उचललेले स्पर्श करतात.
एष इषाय मामहे शतं निष्कान् दश स्रजः । त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम्
यासाठी आपण इच्छेने प्रयत्न करतो: शंभर माळा, दहा हार; तीनशे घोडे, हजार गायी.
वच्यस्व रेभ वच्यस्व वृक्षे न पक्वे शकुनः । नष्टे जिह्वा चर्चरीति क्षुरो न भुरिजोरिव
रेभा, बोल, बोल, जसा पिकलेल्या झाडावर पक्षी बोलतो; जीभ हरवली की, ती कुजबुजते, जशी धारदार सुरी दगडावर घासली जाते.
प्र रेभासो मनीषा वृषा गाव इवेरते । अमोतपुत्रका एषाममोत गा इवासते
रेभा लोक विचाराने पुढे जातात, वृषभासारखे, गायींचं रक्षण करतात; त्यांची मुलं सुरक्षित आहेत, त्यांच्याही गायी सुरक्षित आहेत.
प्र रेभ धीं भरस्व गोविदं वसुविदम् । देवत्रेमां वाचं स्रीणीहीषुर्नावीरस्तारम्
रेभा, पुढे जा, विचार घेऊन ये, गायी जाणणारा, संपत्ती जाणणारा; हे वचन देवांसमोर सांग, शहाण्या, जसा कुशल नावाडी पार नेतो.
राज्ञो विश्वजनीनस्य यो देवोमर्त्यामति । वैश्वानरस्य सुष्टुतिमा सुनोता परिक्षितः
सर्व लोकांचा राजा, जो देव माणसांत अमर बुद्धीने वास करतो, त्या वैश्वानराला, हे परिक्षित, सुंदर स्तुती अर्पण करा.
परिछिन्नः क्षेममकरोत्तम आसनमाचरन् । कुलायन् कृण्वन् कौरव्यः पतिर्वदति जायया
सीमा ठरवून त्याने सुरक्षितता निर्माण केली, श्रेष्ठ आसन स्थापन केले; घर उभारून, कौऱव्याने, घराचा प्रमुख म्हणून पत्नीशी संवाद साधला.
कतरत्त आ हराणि दधि मन्थां परि श्रुतम् । जायाः पतिं वि पृच्छति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः
तुमच्यात कुणी दही, नीट घुसळलेले आणि गाळलेले, नेले आहे का? परिक्षित राजाच्या राज्यात पत्नी पतीला असे विचारते.
अभीवस्वः प्र जिहीते यवः पक्वः पथो बिलम् । जनः स भद्रमेधति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः
पिकलेला ज्वारी भरून येतो आणि वाटेवरून आपल्या जागेत जातो; परिक्षित राजाच्या राज्यात लोक सुखी राहतात.
इन्द्रः कारुमबूबुधदुत्तिष्ठ वि चरा जनम् । ममेदुग्रस्य चर्कृधि सर्व इत्ते पृणादरिः
इंद्राने कवीला जागे केले; उठ, लोकांत फिर. माझ्यासाठी त्या भयंकराचा गौरव करू नकोस; तू सर्व शत्रूंना तृप्त कर.
इह गावः प्र जायध्वमिहाश्वा इह पूरुषाः । इहो सहस्रदक्षिणोपि पूषा नि षीदति
इथे गायी जन्माव्यात, इथे घोडे, इथे माणसे; इथे हजारो दान देणारा पूषा बसावा.
नेमा इन्द्र गावो रिषन् मो आसां गोप रीरिषत्। मासाममित्रयुर्जन इन्द्र मा स्तेन ईशत
इंद्रा, या गायींना काहीही अपाय होऊ देऊ नकोस; त्यांचा राखणदारही सुखरूप राहो. शत्रू किंवा चोर यांना त्यांच्यावर वर्चस्व मिळू देऊ नकोस.
उप नो न रमसि सूक्तेन वचसा वयं भद्रेण वचसा वयम् । वनादधिध्वनो गिरो न रिष्येम कदा चन
या सुंदर स्तोत्राने, शुभ वाणीने, तू आमच्यावर प्रसन्न हो. आम्ही कधीही, कुठेही, आपली वाणी गमावू नये.
यः सभेयो विदथ्यः सुत्वा यज्वाथ पूरुषः । सूर्यं चामू रिशादसस्तद्देवाः प्रागकल्पयन्
जो सभांमध्ये कुशल आहे, जो यज्ञ करणारा आणि ज्ञानी आहे, त्याला देवांनी प्रथमच सैन्यांचा नाश करणारा आणि सूर्य म्हणून स्थापले.
यो जाम्या अप्रथयस्तद्यत्सखायं दुधूर्षति । ज्येष्ठो यदप्रचेतास्तदाहुरधरागिति
जो आपल्या नातलगांना मागे टाकतो, जो मित्रावर विजय मिळवू पाहतो, आणि जो मोठा असूनही शहाणा नाही, त्याला लोक तळातला म्हणतात.
यद्भद्रस्य पुरुषस्य पुत्रो भवति दाधृषिः । तद्विप्रो अब्रवीदु तद्गन्धर्वः काम्यं वचः
जेव्हा उत्तम पुरुषाचा मुलगा दृढ राहतो, तेव्हा ऋषी बोलतो, आणि गंधर्व इच्छित वाणी उच्चारतो.
यश्च पणि रघुजिष्ठ्यो यश्च देवामदाशुरिः । धीराणां शश्वतामहं तदपागिति शुश्रुम
जो पणी स्पर्धेत सर्वात जलद आहे, आणि जो दैवतांना न मानणारा दाशुरी आहे—शहाण्यांपासून आणि शाश्वतांपासून तो दूर आहे, असे मी ऐकले.
ये च देवा अयजन्ताथो ये च पराददिः । सूर्यो दिवमिव गत्वाय मघवा नो वि रप्शते
जे देव यज्ञ करत नाहीत, किंवा जे इतरांना देतात—ते सूर्याप्रमाणे स्वर्गात गेले तरी, मघवान आपल्याला कधीच सोडत नाही.
योऽनाक्ताक्षो अनभ्यक्तो अमणिवो अहिरण्यवः । अब्रह्मा ब्रह्मणः पुत्रस्तोता कल्पेषु संमिता
ज्याचे डोळे धुतलेले नाहीत, जो अलंकार न घातलेला, गळ्यात माळ नाही, सोन्याचा नाही, ब्राह्मण नाही, पण ब्राह्मणाचा मुलगा—तोही विधीमध्ये स्तोत्र म्हणणारा म्हणून मानला जातो.
य आक्ताक्षः सुभ्यक्तः सुमणिः सुहिरण्यवः । सुब्रह्मा ब्रह्मणः पुत्रस्तोता कल्पेषु संमिता
ज्याचे डोळे धुतलेले, जो नीट सजलेला, गळ्यात सुंदर माळ घातलेला, सोन्याने शोभलेला, जो चांगला ब्राह्मण आहे, ब्राह्मणाचा मुलगा—तोही विधीमध्ये स्तोत्र म्हणणारा म्हणून ओळखला जातो.
प्रपाणा च वेशन्ता रेवामप्रतिदिश्ययः । अयभ्या कन्या कल्याणी तोता कल्पेषु संमिता
जिचे हात रुंद, जी सजलेली, सर्व दिशांना तेजस्वी, अशी सुंदर कन्या, तीही विधीमध्ये स्तोत्र म्हणणारी म्हणून ओळखली जाते.
सुप्रपाणा च वेशन्ता रेवान्त्सुप्रतिदिश्ययः । सुयभ्या कन्या कल्याणी तोता कल्पेषु संमिता
जिचे हात सुंदर आणि रुंद, जी सजलेली, सर्व दिशांना तेजस्वी, अशी सुंदर कन्या, तीही विधीमध्ये स्तोत्र म्हणणारी म्हणून ओळखली जाते.
परिवृक्ता च महिषी स्वस्त्या च युधिं गमः । अनाशुरश्चायामी तोता कल्पेषु संमिता
जी वेगळी ठेवलेली राणी आहे, जी कल्याणासाठी युद्धात जाते, आणि जो थकवा न जाणणारा, बळकट आहे—हेही विधीमध्ये स्तोत्र म्हणणारे म्हणून ओळखले जातात.
वावाता च महिषी स्वस्त्या च युधिं गमः । श्वाशुरश्चायामी तोता कल्पेषु संमिता
हे राणी, तू अनुकूल वाऱ्यांसह आणि सुखरूपतेने युद्धात जा. तुझे सासरे आणि सासू सभेत तुझ्याशी स्नेहाने वागोत.
यदिन्द्रादो दाशराज्ञे मानुषं वि गाहथाः । विरूपः सर्वस्मा आसीत्सह यक्षाय कल्पते
इंद्रा, तू लोकांच्या राजासाठी जे काही केलेस, माणसांना विभागलेस, ते सारे अद्भुत आणि निरनिराळे होते; ते यज्ञासाठी योग्य आहे.
त्वं वृषाक्षुं मघवन्न् अम्रं मर्याकरो रविः । त्वं रौहिणं व्यास्यो वि वृत्रस्याभिनच्छिरः
दात्या, तू वृषभाला बलवान केलेस, माणसाला सूर्याप्रमाणे तेजस्वी केलेस; तू वृताचा शिर फोडलेस आणि रौहिण दैत्याला दूर हाकललेस.
यः पर्वतान् व्यदधाद्यो अपो व्यगाहथाः । इन्द्रो यो वृत्रहान्महं तस्मादिन्द्र नमोऽस्तु ते
जो पर्वत उभे करतो, जो पाण्यात प्रवेश करतो, जो महावृत्रहंता इंद्र आहे, त्या इंद्राला माझा नमस्कार असो.