अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्
गोपती, पर्वतांचा राजा, याला योग्य त्या प्रकारे गाणे गा; सत्याचा पुत्र, खरा स्वामी, याची स्तुती करा.
आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे
पिवळसर, तांबूस रंगाचे घोडे यज्ञाच्या कुशावर फिरू लागले, जिथे आपण सर्वजण एकत्र आलो आहोत.
इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत्
इंद्रासाठी, गायींनी गोड दूध काढले, वज्रधारीसाठी, जेव्हा त्याने ते लपलेल्या ठिकाणी शोधले.
उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे
प्रकाशमान शिखरावर उभे रहा; इंद्रा, गायींसह घरात ये. मध प्यायल्यावर, मित्राच्या त्रिसप्त पावलांवर एकत्र रहा.
अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत
गाणे गा, पुन्हा गा, प्रिय यज्ञकर्त्यांनो, गा! मुलांनीही गावे, आणि किल्ल्यासारखे निर्भयपणे गा.
अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत्। पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम्
बैलाचा हंबर आवाज घुमू द्या, गायी भोवती फिरू द्या; पिवळसर गायीही इकडे तिकडे जाऊ द्या. इंद्रासाठी स्तोत्र उचला.
आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे
जेव्हा दुसरी, सहज दूध देणारी गाय उडते, थकत नाही, तेव्हा त्या थकून न जाणाऱ्या सोमाला पकडा, इंद्रासाठी प्यायला.
अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव
इंद्राने प्याले, अग्नीने प्याले, सर्व देव आनंदले; वरुण इथे वास करो, आणि पाणी वासराला जसे जवळ येते तसे आले.
सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्यं सुषिरामिव
वरुणा, तू उत्तम देव आहेस, तुझ्यासाठी सात नद्या एकामागून एक तुझ्या शिखराकडे वाहतात, जसे सूर्य स्वच्छ आकाशात जातो.
यो व्यतींरफाणयत्सुयुक्तामुप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत
ज्याने भक्तासाठी, उत्तम जुळवलेले जू सोडले, तोच खरा मार्गदर्शक, तोच अद्भुत रूप आहे त्याचा जो मुक्त झाला.
अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा
हे बलाढ्य इंद्रा, तू सर्व द्वेषावर मात केलीस; पर्वताच्या पलीकडे शिजत असलेले कच्चे पेज तू आपल्या शब्दाने फोडलेस.
अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्न् अवं रथम् । स पक्षन् महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम्
लहान मुलासारखा, खालील रथावर उभा राहून, त्याने वडीलधाऱ्यांना बुद्धीने म्हैस आणि मृग वाटून दिले.
आ तू सुशिप्र दंपते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् । अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम्
सुंदर दाढीधारी गृहस्वामी, ये, सोन्याचा रथ चढ; मग तेजस्वी, हजार पाय असलेल्या, तांबड्या, सुख देणाऱ्या आणि संकटरहित मित्रासोबत रहा.
तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतवे आवर्तयन्ति दावने
त्याच्याकडे, नम्र भाविक स्वतःचे राज्य असलेल्या राजाकडे येतात; त्याच्या संपत्तीच्या इच्छेने, जसे इंधनासाठी पुन्हा पुन्हा वळतात तसे येतात.
अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम् । पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत
पूर्वीच्या निवासाप्रमाणे, हे प्रिय यज्ञकर्ते, पूर्वीचा मार्ग शोधतात, जे यज्ञासाठी कुश पसरतात आणि समर्पित असतात.
यो राजा चर्षणीनां याता रथेभिरध्रिगुः । विश्वासां तरुता पृतनानां ज्येष्ठो यो वृत्रहा गृणे
जो लोकांचा राजा आहे, रथाचा चालक आहे, न थकणारा आहे, सर्व सैन्यांचा नाश करणारा, ज्येष्ठ, वृत्राचा वध करणारा, त्याची मी स्तुती करतो.
इन्द्रं तं शुम्भ पुरुहन्मन्न् अवसे यस्य द्विता विधर्तरि । हस्ताय वज्रः प्रति धायि दर्शतो महो दिवे न सूर्यः
त्या इंद्राची स्तुती करा, जो अनेकदा हाक दिला जातो, मदतीसाठी, ज्याच्या दोन्ही हातात वज्र ठेवले गेले, आणि जो आकाशातील सूर्यासारखा तेजस्वी आहे.
नकिष्टं कर्मणा नशद्यश्चकार सदावृधम् । इन्द्रं न यज्ञैर्विश्वगूर्तमृभ्वसमधृष्टं धृष्ण्वोजसम्
कोणाच्याही कृतीने त्याचे काहीही बिघडत नाही, जो नेहमी वाढणारी कृत्ये करतो; जसा इंद्र, सर्वत्र प्रसिद्ध, अजिंक्य, बलवान आणि उत्साही आहे.
अषाल्हमुग्रं पृतनासु सासहिं यस्मिन् महीरुरुज्रयः । सं धेनवो जायमाने अनोनवुर्द्यावः क्षामो अनोनवुः
जो युद्धात पराक्रमी, अजिंक्य आणि बलवान आहे, त्याच्यात मोठे सामर्थ्य आहे—तो जन्माला आल्यावर गायी कमी होत नाहीत, आकाश आणि पृथ्वीही कमी होत नाहीत.
यद्द्याव इन्द्र ते शतं शतं भूमीरुत स्युः । न त्वा वज्रिन्त्सहस्रं सूर्या अनु न जातमष्ट रोदसी
इंद्रा, जरी तुझ्याकडे शंभर आकाश, शंभर पृथ्वी किंवा हजार सूर्य असले, तरी हजार वज्रसुद्धा तुला जिंकू शकत नाहीत, आणि आठ दिशांत जन्मलेले काहीच तुझ्यापेक्षा मोठे नाही.
आ पप्राथ महिना वृष्ण्या वृषन् विश्वा शविष्ठ शवसा । अस्मामव मघवन् गोमति व्रजे वज्रिं चित्राभिरूतिभिः
तू आपल्या सामर्थ्याने आणि पुरुषार्थाने सर्वत्र पसरला आहेस, हे बलवान इंद्रा. आम्हाला, गोमय कळपात, दानशूरा, तुझ्या तेजस्वी सहाय्याने रक्षण कर.
उत्त्वा मन्दन्तु स्तोमाः कृणुष्व राधो अद्रिवः । अव ब्रह्मद्विषो जहि
तुझी स्तुती करणारे गीत तुला आनंद देऊ देत. आम्हाला संपत्ती दे, हे वज्रधारी. वेदद्वेष्ट्यांना नष्ट कर.
पदा पणींरराधसो नि बाधस्व महामसि । नहि त्वा कश्चन प्रति
तू आपल्या पायाने कंजुष आणि धन लपवणाऱ्यांना दूर कर, कारण तू मोठा आहेस; तुला कोणीही विरोध करू शकत नाही.
त्वमीशिषे सुतानामिन्द्र त्वमसुतानाम् । त्वं राजा जनानाम्
हे इंद्रा, तू सोमरसाचा आणि न मिळवलेल्या सोमाचा स्वामी आहेस; तू लोकांचा राजा आहेस.
ईङ्खयन्तीरपस्युव इन्द्रं जातमुपासते । भेजानासः सुवीर्यम्
इंद्राचा जन्म झालेला पाहून, इच्छेने लोक त्याची पूजा करतात आणि त्याच्या वीरशक्तीचा भाग मिळावा म्हणून प्रार्थना करतात.
त्वमिन्द्र बलादधि सहसो जात ओजसः । त्वं वृषन् वृषेदसि
हे इंद्रा, तू सामर्थ्यात स्थिर आहेस, शक्ती आणि तेजाने जन्मलेला आहेस; तू पराक्रमी असून पराक्रमात श्रेष्ठ आहेस.
त्वमिन्द्रासि वृत्रहा व्यन्तरिक्षमतिरः । उद्द्यामस्तभ्ना ओजसा
हे इंद्रा, तू वृत्राचा वध करणारा आहेस; तू अंतरिक्ष ओलांडलेस; आपल्या सामर्थ्याने आकाशाला आधार दिलास.
त्वमिन्द्र सजोषसमर्कं बिभर्षि बाह्वोः । वज्रं शिशान ओजसा
हे इंद्रा, तू दोन्ही हातांनी वज्र धारण करतोस, एकत्रित इच्छेने, आपल्या शक्तीने हे शस्त्र पकडतोस.
त्वमिन्द्राभिभुरसि विश्वा जातान्योजसा । स विश्वा भुव आभवः
हे इंद्रा, तू सर्वांना जिंकणारा आहेस; आपल्या सामर्थ्याने सर्व निर्माण झालेल्यांपेक्षा श्रेष्ठ आहेस; तू सर्व जगाचा मूळ आहेस.
आ यात्विन्द्रः स्वपतिर्मदाय यो धर्मणा तूतुजानस्तुविष्मान् । प्रत्वक्षाणो अति विश्वा सहांस्यपारेण महता वृष्ण्येन
धनाचा स्वामी इंद्रा, जो धर्माने चालतो, उत्साही आणि बलवान आहे, सर्व विजयाकडे वळलेला आहे, तो अमर्याद पुरुषार्थाने आमच्याकडे यावा.