हंसैरिव सखिभिर्वावदद्भिरश्मन्मयानि नहना व्यस्यन् । बृहस्पतिरभिकनिक्रदद्गा उत प्रास्तौदुच्च विद्वामगायत्
राजहंसांसारखे मित्रांसोबत बोलणारे, दगडी अडथळे फोडणारे, बृहस्पती मोठ्याने गर्जत गायींकडे गेला. ज्ञानी असलेला त्याने उंच स्तोत्र गायले.
अवो द्वाभ्यां पर एकया गा गुहा तिष्ठन्तीरनृतस्य सेतौ । बृहस्पतिस्तमसि ज्योतिरिच्छन् उदुस्रा आकर्वि हि तिस्र आवः
दोन दोन आणि एक वेगळी, गायी असत्याच्या कडेला लपून उभ्या होत्या. अंधारात प्रकाश शोधताना, बृहस्पतीने त्यांच्या बंदिस्त जागेतून तीन तेजस्वी गायी बाहेर काढल्या.
विभिद्या पुरं शयथेमपाचीं निस्त्रीणि साकमुदधेरकृन्तत्। बृहस्पतिरुषसं सूर्यं गामर्कं विवेद स्तनयन्न् इव द्यौः
पश्चिमेला असलेला किल्ला फोडून, त्याने तीन एकत्र आणि समुद्रासह छेदले. बृहस्पती आकाशासारखा गर्जत, उषा, सूर्य, गायी आणि तेज शोधून काढतो.
इन्द्रो वलं रक्षितारं दुघानां करेणेव वि चकर्ता रवेण । स्वेदाञ्जिभिराशिरमिच्छमानोऽरोदयत्पणिमा गा अमुष्णात्
इंद्राने आपल्या गर्जनेने वळा, गायींचा रक्षक, हाताने कापल्यासारखा फोडला. लोण्याने माखलेल्या धनाची इच्छा करत, त्याने पणींना रडवले आणि गायी सोडवल्या.
स ईं सत्येभिः सखिभिः शुचद्भिर्गोधायसं वि धनसैरदर्दः । ब्रह्मणस्पतिर्वृषभिर्वराहैर्घर्मस्वेदेभिर्द्रविणं व्यानट्
सत्य आणि तेजस्वी मित्रांसह, त्याने लोखंडी किल्ला आपल्या संपत्तीने फोडला. बृहस्पतीने उत्तम सामर्थ्याच्या वृषभांसह, परिश्रमाच्या घामाने, धन वाटले.
ते सत्येन मनसा गोपतिं गा इयानास इषणयन्त धीभिः । बृहस्पतिर्मिथोअवद्यपेभिरुदुस्रिया असृजत स्वयुग्भिः
सत्य मनाने, त्यांनी गायींच्या मालकाला शोधले, प्रेरित विचारांनी पुढे गेले. बृहस्पतीने परस्पर स्तुतींनी, स्वतःच्या संघासह तेजस्वी गायी सोडवल्या.
तं वर्धयन्तो मतिभिः शिवाभिः सिंहमिव नानदतं सधस्थे । बृहस्पतिं वृषणं शूरसातौ भरेभरे अनु मदेम जिष्णुम्
शुभ विचारांनी त्याची स्तुती करत, सभेत सिंहासारखा गर्जणारा, आम्ही बृहस्पती या पराक्रमी, प्रत्येक स्पर्धेत विजयी असणाऱ्याचा आनंद साजरा करु.
यदा वाजमसनद्विश्वरूपमा द्यामरुक्षदुत्तराणि सद्म । बृहस्पतिं वृषणं वर्धयन्तो नाना सन्तो बिभ्रतो ज्योतिरासा
जेव्हा त्याने सर्व रूपांचे बक्षीस जिंकले, तेव्हा त्याने आकाशाचे वरील भाग दुमदुमले. बृहस्पती या पराक्रमीची स्तुती करत, विविध रूपांनी त्यांनी प्रकाश ध्वजासारखा उचलला.
सत्यमाशिषं कृणुता वयोधै कीरिं चिद्ध्यवथ स्वेभिरेवैः । पश्चा मृधो अप भवन्तु विश्वास्तद्रोदसी शृणुतं विश्वमिन्वे
आम्हाला सत्य आशीर्वाद आणि दीर्घायुष्य द्या; गायकालाही तुम्ही स्वतःच्या सहाय्याने मदत करता. सर्व शत्रुत्व मागे राहो—हे आकाश आणि पृथ्वी, हे सर्व ऐका, सर्व बाजूंनी.
इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य वि मूर्धानमभिनदर्बुदस्य । अहन्न् अहिमरिणात्सप्त सिन्धून् देवैर्द्यावापृथिवी प्रावतं नः
इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने मोठ्या सर्पाच्या शिखरावर गर्जना केली; त्याने सर्पाचा वध केला, सात नद्या सोडवल्या, आणि देवांसह, आकाश व पृथ्वीने आमचे रक्षण केले.
अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्
गोपती, पर्वतांचा राजा, याला योग्य त्या प्रकारे गाणे गा; सत्याचा पुत्र, खरा स्वामी, याची स्तुती करा.
आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे
पिवळसर, तांबूस रंगाचे घोडे यज्ञाच्या कुशावर फिरू लागले, जिथे आपण सर्वजण एकत्र आलो आहोत.
इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत्
इंद्रासाठी, गायींनी गोड दूध काढले, वज्रधारीसाठी, जेव्हा त्याने ते लपलेल्या ठिकाणी शोधले.
उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे
प्रकाशमान शिखरावर उभे रहा; इंद्रा, गायींसह घरात ये. मध प्यायल्यावर, मित्राच्या त्रिसप्त पावलांवर एकत्र रहा.
अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत
गाणे गा, पुन्हा गा, प्रिय यज्ञकर्त्यांनो, गा! मुलांनीही गावे, आणि किल्ल्यासारखे निर्भयपणे गा.
अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत्। पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम्
बैलाचा हंबर आवाज घुमू द्या, गायी भोवती फिरू द्या; पिवळसर गायीही इकडे तिकडे जाऊ द्या. इंद्रासाठी स्तोत्र उचला.
आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे
जेव्हा दुसरी, सहज दूध देणारी गाय उडते, थकत नाही, तेव्हा त्या थकून न जाणाऱ्या सोमाला पकडा, इंद्रासाठी प्यायला.
अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव
इंद्राने प्याले, अग्नीने प्याले, सर्व देव आनंदले; वरुण इथे वास करो, आणि पाणी वासराला जसे जवळ येते तसे आले.
सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्यं सुषिरामिव
वरुणा, तू उत्तम देव आहेस, तुझ्यासाठी सात नद्या एकामागून एक तुझ्या शिखराकडे वाहतात, जसे सूर्य स्वच्छ आकाशात जातो.
यो व्यतींरफाणयत्सुयुक्तामुप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत
ज्याने भक्तासाठी, उत्तम जुळवलेले जू सोडले, तोच खरा मार्गदर्शक, तोच अद्भुत रूप आहे त्याचा जो मुक्त झाला.
अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा
हे बलाढ्य इंद्रा, तू सर्व द्वेषावर मात केलीस; पर्वताच्या पलीकडे शिजत असलेले कच्चे पेज तू आपल्या शब्दाने फोडलेस.
अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्न् अवं रथम् । स पक्षन् महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम्
लहान मुलासारखा, खालील रथावर उभा राहून, त्याने वडीलधाऱ्यांना बुद्धीने म्हैस आणि मृग वाटून दिले.
आ तू सुशिप्र दंपते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् । अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम्
सुंदर दाढीधारी गृहस्वामी, ये, सोन्याचा रथ चढ; मग तेजस्वी, हजार पाय असलेल्या, तांबड्या, सुख देणाऱ्या आणि संकटरहित मित्रासोबत रहा.
तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतवे आवर्तयन्ति दावने
त्याच्याकडे, नम्र भाविक स्वतःचे राज्य असलेल्या राजाकडे येतात; त्याच्या संपत्तीच्या इच्छेने, जसे इंधनासाठी पुन्हा पुन्हा वळतात तसे येतात.
अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम् । पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत
पूर्वीच्या निवासाप्रमाणे, हे प्रिय यज्ञकर्ते, पूर्वीचा मार्ग शोधतात, जे यज्ञासाठी कुश पसरतात आणि समर्पित असतात.
यो राजा चर्षणीनां याता रथेभिरध्रिगुः । विश्वासां तरुता पृतनानां ज्येष्ठो यो वृत्रहा गृणे
जो लोकांचा राजा आहे, रथाचा चालक आहे, न थकणारा आहे, सर्व सैन्यांचा नाश करणारा, ज्येष्ठ, वृत्राचा वध करणारा, त्याची मी स्तुती करतो.
इन्द्रं तं शुम्भ पुरुहन्मन्न् अवसे यस्य द्विता विधर्तरि । हस्ताय वज्रः प्रति धायि दर्शतो महो दिवे न सूर्यः
त्या इंद्राची स्तुती करा, जो अनेकदा हाक दिला जातो, मदतीसाठी, ज्याच्या दोन्ही हातात वज्र ठेवले गेले, आणि जो आकाशातील सूर्यासारखा तेजस्वी आहे.
नकिष्टं कर्मणा नशद्यश्चकार सदावृधम् । इन्द्रं न यज्ञैर्विश्वगूर्तमृभ्वसमधृष्टं धृष्ण्वोजसम्
कोणाच्याही कृतीने त्याचे काहीही बिघडत नाही, जो नेहमी वाढणारी कृत्ये करतो; जसा इंद्र, सर्वत्र प्रसिद्ध, अजिंक्य, बलवान आणि उत्साही आहे.
अषाल्हमुग्रं पृतनासु सासहिं यस्मिन् महीरुरुज्रयः । सं धेनवो जायमाने अनोनवुर्द्यावः क्षामो अनोनवुः
जो युद्धात पराक्रमी, अजिंक्य आणि बलवान आहे, त्याच्यात मोठे सामर्थ्य आहे—तो जन्माला आल्यावर गायी कमी होत नाहीत, आकाश आणि पृथ्वीही कमी होत नाहीत.
यद्द्याव इन्द्र ते शतं शतं भूमीरुत स्युः । न त्वा वज्रिन्त्सहस्रं सूर्या अनु न जातमष्ट रोदसी
इंद्रा, जरी तुझ्याकडे शंभर आकाश, शंभर पृथ्वी किंवा हजार सूर्य असले, तरी हजार वज्रसुद्धा तुला जिंकू शकत नाहीत, आणि आठ दिशांत जन्मलेले काहीच तुझ्यापेक्षा मोठे नाही.