आराच्छत्रुमप बाधस्व दूरमुग्रो यः शम्बः पुरुहूत तेन । अस्मे धेहि यवमद्गोमदिन्द्र कृधी धियं जरित्रे वाजरत्नाम्
शत्रूला दूर लोट, त्याला लांब ठेव, हे पराक्रमी, हे अनेकदा आळवलेला. आम्हाला, हे इन्द्रा, जव, गायी आणि गायकाला बुद्धी व विजयी बळ दे.
प्र यमन्तर्वृषसवासो अज्मन् तीव्राः सोमा बहुलान्तास इन्द्रम् । नाह दामानं मघवा नि यंसन् नि सुन्वते वहति भूरि वामम्
जे आतून बळकट आहेत, जे वेगवान व भरपूर सोम घेऊन इन्द्राच्या मार्गावर येतात, दानशूर कधीही त्याला थांबवत नाहीत; जो सोम काढतो त्याला तो भरपूर संपत्ती देतो.
उत प्रहामतिदीवा जयति कृतमिव श्वघ्नी वि चिनोति काले । यो देवकामो न धनं रुणद्धि समित्तं रायः सृजति स्वधाभिः
जो देवांची इच्छा धरतो आणि धन लपवत नाही, तर योग्य वेळी ते दान करतो, जणू काही ते शस्त्रासारखे आहे, तो दिवसा जिंकतो आणि आपले कार्य पूर्ण केल्यासारखे धन वाटतो. स्वतःच्या सामर्थ्याने तो संपत्तीचा प्रवाह निर्माण करतो.
गोभिष्टरेमामतिं दुरेवां यवेन वा क्षुधं पुरुहूत विश्वे । वयं राजसु प्रथमा धनान्यरिष्टासो वृजनीभिर्जयेम
गायी, ज्वारी किंवा धान्य यांच्या सहाय्याने, हे अनेकदा आळवलेले देव, आमच्यापासून उपासमारी आणि वाईट विचार दूर कर. आम्ही राजांमध्ये धनाने पुढे राहू, आमच्या संघटनेने जिंकू आणि कोणतीही बाधा न येवो.
बृहस्पतिर्नः परि पातु पश्चादुतोत्तरस्मादधरादघयोः । इन्द्रः पुरस्तादुत मध्यतो नः सखा सखिभ्यो वरीयः कृणोतु
बृहस्पती आमचे मागून, वरून आणि खाली, सर्व संकटांपासून रक्षण करो. इंद्र आमच्या पुढे आणि मध्ये राहो, आणि आमच्या मित्रांमध्ये आम्हाला श्रेष्ठत्व मिळवून देवो.
यो अद्रिभित्प्रथमजा ऋतावा बृहस्पतिराङ्गिरसो हविष्मान् । द्विबर्हज्मा प्राघर्मसत्पिता न आ रोदसी वृषभो रोरवीति
जो पर्वत फोडणारा, पहिला जन्मलेला, सत्याचा आधार, बृहस्पती, अङ्गिरसांचा पुत्र, यज्ञांनी समृद्ध, दुहेरी आसनावर बसणारा, जणू वडिलांसारखा आहे—तो वृषभ आकाश आणि पृथ्वी यामध्ये गर्जतो.
जनाय चिद्य ईवते उ लोकं बृहस्पतिर्देवहूतौ चकार । घ्नन् वृत्राणि वि पुरो दर्दरीति जयं छत्रूंरमित्रान् पृत्सु साहन्
ज्यांनी त्याला हाक मारली, त्या लोकांसाठी बृहस्पतीने देवांच्या आळवणीने जग निर्माण केले. शत्रूंचा नाश करून, तो किल्ले फोडतो आणि युद्धात शत्रू व विरोधकांवर विजय मिळवतो.
बृहस्पतिः समजयद्वसूनि महो व्रजान् गोमते देव एषः । अपः सिषासन्त्स्वरप्रतीतो बृहस्पतिर्हन्त्यमित्रमर्कैः
बृहस्पतीने मोठ्या संपत्तीचे, गायींच्या मालकीचे धन जिंकले. तो पाणी शोधताना, सूर्याच्या प्रेरणेने, आपल्या स्तोत्रांनी शत्रूंचा नाश करतो.
इमां धियं सप्तशीर्ष्णीं पिता न ऋतप्रजातां बृहतीमविन्दत्। तुरीयं स्विज्जनयद्विश्वजन्योऽयास्य उक्थमिन्द्राय शंसन्
वडिलांनी सत्यातून जन्मलेली, सात डोकी असलेली ही महान कल्पना शोधली. त्यांनी चौथी, सर्वत्र पसरणारी संतती निर्माण केली; त्याच्यापासून इंद्राच्या स्तुतीसाठी स्तोत्र तयार झाले.
ऋतं शंसन्त ऋजु दीध्याना दिवस्पुत्रासो असुरस्य वीराः । विप्रं पदमङ्गिरसो दधाना यज्ञस्य धाम प्रथमं मनन्त
सत्याचा उच्चार करणारे, सरळ तेजाने चमकणारे, आकाशपुत्र, असुरांचे वीर, अङ्गिरस, ज्ञानीचे स्थान धरून, यज्ञाच्या पहिल्या स्थानाचा विचार करतात.
हंसैरिव सखिभिर्वावदद्भिरश्मन्मयानि नहना व्यस्यन् । बृहस्पतिरभिकनिक्रदद्गा उत प्रास्तौदुच्च विद्वामगायत्
राजहंसांसारखे मित्रांसोबत बोलणारे, दगडी अडथळे फोडणारे, बृहस्पती मोठ्याने गर्जत गायींकडे गेला. ज्ञानी असलेला त्याने उंच स्तोत्र गायले.
अवो द्वाभ्यां पर एकया गा गुहा तिष्ठन्तीरनृतस्य सेतौ । बृहस्पतिस्तमसि ज्योतिरिच्छन् उदुस्रा आकर्वि हि तिस्र आवः
दोन दोन आणि एक वेगळी, गायी असत्याच्या कडेला लपून उभ्या होत्या. अंधारात प्रकाश शोधताना, बृहस्पतीने त्यांच्या बंदिस्त जागेतून तीन तेजस्वी गायी बाहेर काढल्या.
विभिद्या पुरं शयथेमपाचीं निस्त्रीणि साकमुदधेरकृन्तत्। बृहस्पतिरुषसं सूर्यं गामर्कं विवेद स्तनयन्न् इव द्यौः
पश्चिमेला असलेला किल्ला फोडून, त्याने तीन एकत्र आणि समुद्रासह छेदले. बृहस्पती आकाशासारखा गर्जत, उषा, सूर्य, गायी आणि तेज शोधून काढतो.
इन्द्रो वलं रक्षितारं दुघानां करेणेव वि चकर्ता रवेण । स्वेदाञ्जिभिराशिरमिच्छमानोऽरोदयत्पणिमा गा अमुष्णात्
इंद्राने आपल्या गर्जनेने वळा, गायींचा रक्षक, हाताने कापल्यासारखा फोडला. लोण्याने माखलेल्या धनाची इच्छा करत, त्याने पणींना रडवले आणि गायी सोडवल्या.
स ईं सत्येभिः सखिभिः शुचद्भिर्गोधायसं वि धनसैरदर्दः । ब्रह्मणस्पतिर्वृषभिर्वराहैर्घर्मस्वेदेभिर्द्रविणं व्यानट्
सत्य आणि तेजस्वी मित्रांसह, त्याने लोखंडी किल्ला आपल्या संपत्तीने फोडला. बृहस्पतीने उत्तम सामर्थ्याच्या वृषभांसह, परिश्रमाच्या घामाने, धन वाटले.
ते सत्येन मनसा गोपतिं गा इयानास इषणयन्त धीभिः । बृहस्पतिर्मिथोअवद्यपेभिरुदुस्रिया असृजत स्वयुग्भिः
सत्य मनाने, त्यांनी गायींच्या मालकाला शोधले, प्रेरित विचारांनी पुढे गेले. बृहस्पतीने परस्पर स्तुतींनी, स्वतःच्या संघासह तेजस्वी गायी सोडवल्या.
तं वर्धयन्तो मतिभिः शिवाभिः सिंहमिव नानदतं सधस्थे । बृहस्पतिं वृषणं शूरसातौ भरेभरे अनु मदेम जिष्णुम्
शुभ विचारांनी त्याची स्तुती करत, सभेत सिंहासारखा गर्जणारा, आम्ही बृहस्पती या पराक्रमी, प्रत्येक स्पर्धेत विजयी असणाऱ्याचा आनंद साजरा करु.
यदा वाजमसनद्विश्वरूपमा द्यामरुक्षदुत्तराणि सद्म । बृहस्पतिं वृषणं वर्धयन्तो नाना सन्तो बिभ्रतो ज्योतिरासा
जेव्हा त्याने सर्व रूपांचे बक्षीस जिंकले, तेव्हा त्याने आकाशाचे वरील भाग दुमदुमले. बृहस्पती या पराक्रमीची स्तुती करत, विविध रूपांनी त्यांनी प्रकाश ध्वजासारखा उचलला.
सत्यमाशिषं कृणुता वयोधै कीरिं चिद्ध्यवथ स्वेभिरेवैः । पश्चा मृधो अप भवन्तु विश्वास्तद्रोदसी शृणुतं विश्वमिन्वे
आम्हाला सत्य आशीर्वाद आणि दीर्घायुष्य द्या; गायकालाही तुम्ही स्वतःच्या सहाय्याने मदत करता. सर्व शत्रुत्व मागे राहो—हे आकाश आणि पृथ्वी, हे सर्व ऐका, सर्व बाजूंनी.
इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य वि मूर्धानमभिनदर्बुदस्य । अहन्न् अहिमरिणात्सप्त सिन्धून् देवैर्द्यावापृथिवी प्रावतं नः
इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने मोठ्या सर्पाच्या शिखरावर गर्जना केली; त्याने सर्पाचा वध केला, सात नद्या सोडवल्या, आणि देवांसह, आकाश व पृथ्वीने आमचे रक्षण केले.
अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्
गोपती, पर्वतांचा राजा, याला योग्य त्या प्रकारे गाणे गा; सत्याचा पुत्र, खरा स्वामी, याची स्तुती करा.
आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे
पिवळसर, तांबूस रंगाचे घोडे यज्ञाच्या कुशावर फिरू लागले, जिथे आपण सर्वजण एकत्र आलो आहोत.
इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत्
इंद्रासाठी, गायींनी गोड दूध काढले, वज्रधारीसाठी, जेव्हा त्याने ते लपलेल्या ठिकाणी शोधले.
उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे
प्रकाशमान शिखरावर उभे रहा; इंद्रा, गायींसह घरात ये. मध प्यायल्यावर, मित्राच्या त्रिसप्त पावलांवर एकत्र रहा.
अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत
गाणे गा, पुन्हा गा, प्रिय यज्ञकर्त्यांनो, गा! मुलांनीही गावे, आणि किल्ल्यासारखे निर्भयपणे गा.
अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत्। पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम्
बैलाचा हंबर आवाज घुमू द्या, गायी भोवती फिरू द्या; पिवळसर गायीही इकडे तिकडे जाऊ द्या. इंद्रासाठी स्तोत्र उचला.
आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे
जेव्हा दुसरी, सहज दूध देणारी गाय उडते, थकत नाही, तेव्हा त्या थकून न जाणाऱ्या सोमाला पकडा, इंद्रासाठी प्यायला.
अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव
इंद्राने प्याले, अग्नीने प्याले, सर्व देव आनंदले; वरुण इथे वास करो, आणि पाणी वासराला जसे जवळ येते तसे आले.
सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्यं सुषिरामिव
वरुणा, तू उत्तम देव आहेस, तुझ्यासाठी सात नद्या एकामागून एक तुझ्या शिखराकडे वाहतात, जसे सूर्य स्वच्छ आकाशात जातो.
यो व्यतींरफाणयत्सुयुक्तामुप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत
ज्याने भक्तासाठी, उत्तम जुळवलेले जू सोडले, तोच खरा मार्गदर्शक, तोच अद्भुत रूप आहे त्याचा जो मुक्त झाला.