प्रणेतारं वस्यो अच्छा कर्तारं ज्योतिः समत्सु । सासह्वांसं युधामित्रान्
आम्हाला संपत्ती मिळविण्यास, युद्धात प्रकाश मिळविण्यास, आणि शत्रूंना जिंकणाऱ्याकडे ने.
स नः पप्रिः पारयाति स्वस्ति नावा पुरुहूतः । इन्द्रो विश्वा अति द्विषः
आपल्याला भरून टाकणारा, अनेकदा आह्वान केलेला इंद्र, आम्हाला सर्व द्वेषांपलीकडे, सुखरूप पार नेवो.
स त्वं न इन्द्र वाजोभिर्दशस्या च गातुया च । अच्छा च नः सुम्नं नेषि
हे इंद्रा, तू आम्हाला बळ देऊन आनंदी कर आणि योग्य मार्ग दाखव. तुझ्या कृपेची दिशा आम्हाला मिळू दे.
तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्राय हन्तवे । स वृषा वृषभो भुवत्
तो इंद्र, जो मोठ्या शत्रूंचा नाश करतो, त्याला आम्ही बळ देतो. तो खऱ्या अर्थाने बलवान वृषभ होवो.
इन्द्रः स दामने कृत ओजिष्ठः स मदे हितः । द्युम्नी श्लोकी स सोम्यः
इंद्र हा जिंकण्यासाठी तयार केलेला, अत्यंत शक्तिशाली, आनंदात मग्न, तेजस्वी, प्रसिद्ध आणि सोमरस प्रिय आहे.
गिरा वज्रो न संभृतः सबलो अनपच्युतः । ववक्ष ऋष्वो अस्तृतः
त्याचे वचन वज्रासारखे कठोर, बलवान आणि कधीही न अपयशी होणारे आहे. तो उंच, अढळ आणि अजेय आहे.
इन्द्रमिद्गाथिनो बृहदिन्द्रमर्केभिरर्किणः । इन्द्रं वाणीरनूषत
गायक मोठ्या इंद्राचे स्तुती करतात; स्तोत्रांनी त्याची प्रशंसा करतात; सर्वांचे स्वर इंद्राला हाक मारतात.
इन्द्र इद्धर्योः सचा संमिश्ल आ वचोयुजा । इन्द्रो वज्री हिरण्ययः
इंद्र आपल्या दोन सुंदर घोड्यांसह, वाणीने जोडलेले, सुवर्ण वज्रधारी म्हणून येतो.
इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यं रोहयद्दिवि । वि गोभिरद्रिमैरयत्
दूरदृष्टीसाठी इंद्राने सूर्याला आकाशात उगवले; त्याने आपल्या किरणांनी पर्वत फोडला.
आ याहि सुषुमा हि त इन्द्र सोमं पिबा इमम् । एदं बर्हिः सदो मम
हे इंद्रा, तू उत्सुक आहेस, येथे ये आणि हा सोमरस प्या. हे माझे यज्ञस्थान आहे.
आ त्वा ब्रह्मयुजा हरी वहतामिन्द्र केशिना । उप ब्रह्माणि नः शृणु
तुझ्या दोन पिवळ्या घोड्यांनी, प्रार्थनेने जोडून, तुला येथे घेऊन येवो. आमच्या प्रार्थना ऐक.
ब्रह्माणस्त्वा वयं युजा सोमपामिन्द्र सोमिनः । सुतावन्तो हवामहे
प्रार्थनेने, आम्ही सोमरस अर्पण करणारे, सोमपान करणाऱ्या इंद्राला, सोमरस तयार झाल्यावर बोलावतो.
युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः । रोचन्ते रोचना दिवि
ते डागाळलेल्या, तांबड्या घोड्याला, जो स्थिर असणाऱ्यांच्या भोवती फिरतो, जोततात; आकाशात प्रकाश चमकतो.
युञ्जन्त्यस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे । शोणा धृष्णू नृवाहसा
त्याच्या आवडत्या दोन सुंदर पंखांच्या घोड्यांना, रथाला जोडतात; ते तांबडे, धाडसी आणि लोकांना घेऊन येणारे आहेत.
केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या अपेशसे । समुषद्भिरजायथाः
चिन्ह नसणाऱ्यांसाठी चिन्ह निर्माण करणारा, रूप नसणाऱ्यांसाठी रूप देणारा, तू उषांसोबत जन्मास आलास.
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः । दृशे विश्वाय सूर्यम्
त्या किरणांनी जातवेदस देवाला, सर्वांना दिसावा म्हणून, सूर्याला वर नेले.
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः । सूराय विश्वचक्षसे
जसे चोर रात्रीसह निघून जातात, तसे ते किरण सूर्याकरिता, सर्वत्र पाहणाऱ्यासाठी, रात्रीसह निघतात.
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु । भ्राजन्तो अग्नयो यथा
त्याचे किरण लोकांमध्ये दिसतात, त्याचे प्रकाशरश्मी अग्नीसारखे तेजस्वी आहेत.
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य । विश्वमा भासि रोचन
हे सूर्य, तू वेगवान, सर्वत्र पाहणारा आणि प्रकाश देणारा आहेस; तू सर्व दिशांना उजळवतोस.
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः । प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे
तू देवांच्या समूहांना, मानवांच्या समूहांना आणि सर्व तेजस्वी लोकांना मागे वळवतोस, द्रष्ट्यासाठी.
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनामनु । त्वं वरुण पश्यसि
वरुणा, तुझ्या तेजस्वी डोळ्यांनी तू सर्व जगातील हालचाल करणाऱ्या लोकांना पाहतोस.
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः । पश्यं जन्मानि सूर्य
सूर्या, तुझ्या किरणांनी तू आकाशाच्या विस्तीर्ण प्रदेशात फिरतोस आणि माणसांच्या जन्मांना पाहतोस.
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य । शोचिष्केशं विचक्षणम्
देवते सूर्य, सात सुंदर घोडे तुझ्या रथाला ओढतात; तुझे केस तेजस्वी आहेत आणि तू सर्व काही पाहतोस.
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः । ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः
रथाचा पुत्र असलेल्या सूर्याने सात वेगवान घोड्यांना जोडलं आहे; त्या आपोआप जुळलेल्या घोड्यांवर तो प्रवास करतो.
अभि त्वा वर्चसा गिरः सिञ्चन्त्या चरण्युवः । अभि वत्सं न धेनवः
हे तेजस्वी, तुझ्यासाठी आमच्या स्तुती धावत्या घोड्यांसारख्या वाहतात, जशा गायी वासराला जवळ येतात.
ता अर्षन्ति शुभ्रियः पृञ्चतीर्वर्चसा पयः । जातं जनिर्यथा हृदा
त्या चमकणाऱ्या स्तुती, तेज आणि दुधाने भरलेल्या, आई जशी आपल्या हृदयातून नवजात बाळाला जन्म देते तशा वाहतात.
वज्रापवसाध्यः कीर्तिर्म्रियमाणमावहन् । मह्यमायुर्घृतं पयः
वज्रासारख्या बळाने, कीर्तीने मरणाऱ्या माणसाकडे आयुष्य, तूप आणि दूध माझ्याकडे आणले.
आयं गौः पृश्निरक्रमीदसदन् मातरं पुरः । पितरं च प्रयन्त्स्वः
ही चित्ताकर्षक गाय पुढे आली, आईकडे गेली आणि वडिलांना शोधू लागली.
अन्तश्चरति रोचना अस्य प्राणादपानतः । व्यख्यन् महिषः स्वः
तो तेजस्वी प्रदेशात, आपल्या श्वासातून आणि उच्छ्वासातून फिरतो; मोठ्या महिषाने प्रकाश जाहीर केला आहे.
त्रिंशद्धामा वि राजति वाक्पतङ्गो अशिश्रियत्। प्रति वस्तोरहर्द्युभिः
तीस ठिकाणी तो झळकतो; वाणीचा पक्षी उडाला आहे, तेजस्वी उषांनच्या बोलावणीला उत्तर देत.