प्र ते महे विदथे शंसिषं हरी प्र ते वन्वे वनुषो हर्यतं मदम् । घृतं न यो हरिभिश्चारु सेचत आ त्वा विशन्तु हरिवर्पसं गिरः
हे इंद्रा, मोठ्या सभेत मी तुझे गुणगान करतो, तुझे घोडे हाकतो; तुझ्या वीरतेचा आनंद तुझ्या घोड्यांनी ओतलेल्या तुपासारखा असो; तुझ्या सुवर्णरूपात आमच्या स्तुतिगीते प्रवेशू देत.
हरिं हि योनिमभि ये समस्वरन् हिन्वन्तो हरी दिव्यं यथा सदः । आ यं पृणन्ति हरिभिर्न धेनव इन्द्राय शूषं हरिवन्तमर्चत
जे एकत्र गातात, तुझे घोडे चालवतात, जसे दिव्य स्थानी करतात, ते तुझ्या घोड्यांनी तुला भरतात, जसे गायी भांडे भरतात; अशा बलवान, घोड्यांनी युक्त इंद्राचे स्तवन करा.
सो अस्य वज्रो हरितो य आयसो हरिर्निकामो हरिरा गभस्त्योः । द्युम्नी सुशिप्रो हरिमन्युसायक इन्द्रे नि रूपा हरिता मिमिक्षिरे
त्याचा वज्र पिवळसर, लोखंडाचा आहे; त्याची इच्छा पिवळसर, त्याचे हातही पिवळसर; तेजस्वी, सुंदर गालांचा, त्याचा रागही पिवळसर; इंद्रात पिवळसर रूपांची मोजणी झाली आहे.
दिवि न केतुरधि धायि हर्यतो विव्यचद्वज्रो हरितो न रंह्या । तुददहिं हरिशिप्रो य आयसः सहस्रशोका अभवद्धरिम्भरः
आकाशातील ज्योतीप्रमाणे, पिवळसर वज्र ठेवला आहे; पिवळसर, तेजस्वी वज्र विजयी झाला; त्याने सर्पाला, सुंदर गालाच्या, लोखंडीला मारले; पिवळसर वाहणारा हजार ज्योतींनी उजळला.
त्वंत्वमहर्यथा उपस्तुतः पूर्वेभिरिन्द्र हरिकेश यज्वभिः । त्वं हर्यसि तव विश्वमुक्थ्यमसामि राधो हरिजात हर्यतम्
इंद्रा, पूर्वीच्या यज्ञ करणाऱ्यांनी तुला पिवळ्या केसांचा म्हणून गौरविले; तू पिवळसर आहेस, तुझे सर्व कर्म स्तुत्य आहेत; तुझे दान, पिवळसर जन्मलेले, सर्वात पिवळसर आहे.
ता वज्रिणं मन्दिनं स्तोम्यं मद इन्द्रं रथे वहतो हर्यता हरी । पुरूण्यस्मै सवनानि हर्यत इन्द्राय सोमा हरयो दधन्विरे
वज्रधारी, आनंदी, स्तुत्य, मदमस्त इंद्राला त्याचे पिवळसर घोडे रथात ओढतात; त्याच्यासाठी अनेक सोमपानांची तयारी केली जाते, पिवळसरांनी इंद्रासाठी सोम ठेवला आहे.
अरं कामाय हरयो दधन्विरे स्थिराय हिन्वन् हरयो हरी तुरा । अर्वद्भिर्यो हरिभिर्जोषमीयते सो अस्य कामं हरिवन्तमानशे
इच्छेसाठी, स्थिरतेसाठी पिवळसरांनी सोम ठेवला; वेगाने पिवळसर घोडे हाकले; जो आपल्या पिवळसर घोड्यांसह आनंद घेतो, तो आपल्या पिवळसर आनंदाने इच्छा पूर्ण करतो.
हरिश्मशारुर्हरिकेश आयसस्तुरस्पेये यो हरिपा अवर्धत । अर्वद्भिर्यो हरिभिर्वाजिनीवसुरति विश्वा दुरिता पारिषद्धरी
पिवळ्या दाढीचा, पिवळ्या केसांचा, लोखंडी देहाचा, जलद, जो पिवळसरांसह पितो तो बळकट झाला; जो आपल्या पिवळसर घोड्यांसह घोड्यांनी युक्त आहे, तो आपल्या पिवळसर घोड्यांनी सर्व संकटे दूर करतो.
श्रुवेव यस्य हरिणी विपेततुः शिप्रे वाजाय हरिणी दविध्वतः । प्र यत्कृते चमसे मर्मृजद्धरी पीत्वा मदस्य हर्यतस्यान्धसः
जणू ऐकण्यासाठी त्याच्या पिवळसर घोड्यांनी विखुरले; विजयासाठी पिवळसर घोड्यांनी धाव घेतली; पात्रासाठी पिवळसरांनी ते स्वच्छ केले; पिवळसर सोमाचा मद प्यायला.
आ रोदसी हर्यमाणो महित्वा नव्यंनव्यं हर्यसि मन्म नु प्रियम् । प्र पस्त्यमसुर हर्यतं गोराविष्कृधि हरये सूर्याय
आकाश-पृथ्वीवर तुझे मोठेपण गातात; पुन्हा पुन्हा हे प्रिय स्तोत्र तुला आनंद देतं; हे स्वामी, गायींसाठी, सूर्याकरिता, पिवळसरासाठी निवास उघड.
आ त्वा हर्यन्तं प्रयुजो जनानां रथे वहन्तु हरिशिप्रमिन्द्र । पिबा यथा प्रतिभृतस्य मध्वो हर्यन् यज्ञं सधमादे दशोणिम्
इंद्रा, तुझे पिवळसर गालांचे घोडे तुला लोकांमध्ये रथात ओढोत; जसा तुला हवे तसे मधुर पेय प्या, यज्ञात, सभेत, पिवळसर, आनंद लुट.
अपाः पूर्वेषां हरिवः सुतानामथो इदं सवनं केवलं ते । ममद्धि सोमं मधुमन्तमिन्द्र सत्रा वृषं जठर आ वृषस्व
पूर्वी पिळलेल्या सोमांपैकी, आणि आता हा खास सोम तुलाच आहे; मधुर सोम प्यावास, इंद्रा, आपल्या पोटात वृषभाची शक्ती भरून घे.
अप्सु धूतस्य हरिवः पिबेह नृभिः सुतस्य जठरं पृणस्व । मिमिक्षुर्यमद्रय इन्द्र तुभ्यं तेभिर्वर्धस्व मदमुक्थवाहः
इंद्रा, या ठिकाणी पाण्यातून शुद्ध केलेला सोम आमच्यासोबत प्यावा. तुझं पोट या मधुर पेयाने भरावं. तुझ्या आनंदासाठी आम्ही हा सोम तयार केला आहे. हे इंद्रा, या सोमाच्या जोरावर तू अधिक बळकट हो आणि आमच्या स्तुतींनी तृप्त हो.
प्रोग्रां पीतिं वृष्ण इयर्मि सत्यां प्रयै सुतस्य हर्यश्व तुभ्यम् । इन्द्र धेनाभिरिह मादयस्व धीभिर्विश्वाभिः शच्या गृणानः
ओ इंद्रा, तुझ्या सुंदर घोड्यांसह, मी तुला हा खराखुरा आणि बलवान सोम अर्पण करतो. या पौष्टिक धारांमध्ये तू आनंद मान, आमच्या सर्व स्तुतींनी आणि तुझ्या सामर्थ्याने तृप्त हो.
ऊती शचीवस्तव वीर्येण वयो दधाना उशिज ऋतज्ञाः । प्रजावदिन्द्र मंसो दुरोणे तस्थुर्गृणन्तः सधमाद्यासः
इंद्रा, तुझ्या संरक्षणाने आणि बळाने, सत्य जाणणारे आणि बुध्दिमान गायक, उत्साह घेऊन घरात स्थिर झाले आहेत. ते तुझी स्तुती करतात आणि एकत्र भोजनाची इच्छा धरतात.
यो जात एव प्रथमो मनस्वान् देवो देवान् क्रतुना पर्यभूषत्। यस्य शुष्माद्रोदसी अभ्यसेतां नृम्णस्य मह्ना स जनास इन्द्रः
जो जन्मल्यावर पहिलाच आणि सर्वात बलवान देव झाला, ज्याने आपल्या इच्छेने इतर देवांनाही मागे टाकलं, ज्याच्या सामर्थ्याने आकाश आणि पृथ्वी वेगवेगळ्या राहतात — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यः पृथिवीं व्यथमानामदृंहद्यः पर्वतान् प्रकुपितामरम्णात्। यो अन्तरिक्षं विममे वरीयो यो द्यामस्तभ्नात्स जनास इन्द्रः
ज्याने डळमळणाऱ्या पृथ्वीला स्थिर केलं, रागावलेल्या पर्वतांना शांत केलं, ज्याने विशाल आकाशमधील जागा मोजली आणि आकाशाला आधार दिला — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यो हत्वाहिमरिणात्सप्त सिन्धून् यो गा उदाजदपधा वलस्य । यो अश्मनोरन्तरग्निं जजान संवृक्समत्सु स जनास इन्द्रः
ज्याने सर्पाचा वध करून सात नद्या सोडवल्या, ज्याने वलाने बंद केलेल्या गायी मुक्त केल्या, आणि दोन दगडांतून अग्नी उत्पन्न केला — तोच माणसांत इंद्र आहे.
येनेमा विश्वा च्यवना कृतानि यो दासं वर्णमधरं गुहाकः । श्वघ्नीव यो जिगीवां लक्षमाददर्यः पुष्टानि स जनास इन्द्रः
ज्याच्या कृतीने सर्व जग हलते, ज्याने दास जातीला लपवून ठेवले, आणि जसा कुत्र्यांचा शिकारी जिवंतांचं धन मिळवतो, तसा — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यं स्मा पृच्छन्ति कुह सेति घोरमुतेमाहुर्नैषो अस्तीत्येनम् । सो अर्यः पुष्टीर्विज इवा मिनाति श्रदस्मै धत्त स जनास इन्द्रः
ज्याबद्दल लोक भीतीने विचारतात, 'तो कुठे आहे?' आणि काही म्हणतात, 'तो नाहीच,' — तोच सज्जन, श्रीमंतांचे धन जणू फाडून टाकतो, आणि ज्याच्यावर श्रद्धा ठेवली जाते — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यो रध्रस्य चोदिता यः कृशस्य यो ब्रह्मणो नाधमानस्य कीरेः । युक्तग्राव्णो योऽविता सुशिप्रः सुतसोमस्य स जनास इन्द्रः
जो दुर्बळाचा, गरीबाचा, आणि आधार नसलेल्या गायकाचा मदतीला येतो, जो जुंपलेल्या दगडांनी सोम पिणाऱ्याचा रक्षण करतो — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यस्याश्वासः प्रदिशि यस्य गावो यस्य ग्रामा यस्य विश्वे रथासः । यः सूर्यं य उषसं जजान यो अपां नेता स जनास इन्द्रः
ज्याचे घोडे सर्व दिशांना आहेत, ज्याच्या गायी, गावं आणि रथ सर्वत्र आहेत, ज्याने सूर्य आणि उषा निर्माण केली, आणि जो पाण्यांचा नेता आहे — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यं क्रन्दसी संयती विह्वयेते परेऽवरे उभया अमित्राः । समानं चिद्रथमातस्थिवांसा नाना हवेते स जनास इन्द्रः
ज्याला दोन्ही बाजूंचे शत्रू, जवळचे आणि दूरचे, मदतीसाठी हाक मारतात, आणि एकाच रथावर असलेलेही वेगवेगळ्या आवाजात त्याला पुकारतात — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यस्मान् न ऋते विजयन्ते जनासो यं युध्यमाना अवसे हवन्ते । यो विश्वस्य प्रतिमानं बभूव यो अच्युतच्युत्स जनास इन्द्रः
ज्याशिवाय लोक कधीच जिंकू शकत नाहीत, ज्याला लढणारे मदतीसाठी हाक मारतात, जो सर्व विश्वाचा माप आहे आणि जो अढळही हलवतो — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यः शस्वतो मह्येनो दधानान् अमन्यमानां छर्वा जघान । यः शर्धते नानुददाति शृध्यां यो दस्योर्हन्ता स जनास इन्द्रः
ज्याने नेहमी गर्विष्ठ आणि स्वतःला अमर्याद समजणाऱ्यांना हरवले, जो शत्रूला सुटू देत नाही, आणि जो दस्यूंचा संहारक आहे — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यः शम्भरं पर्वतेषु क्षियन्तं चत्वारिंश्यां शरद्यन्वविन्दत्। ओजायमानं यो अहिं जघान दानुं शयानं स जनास इन्द्रः
ज्याने पर्वतात चाळीस वर्षे राहणाऱ्या शंबराला शोधून काढले, जो वाढणाऱ्या सर्पाचा वध करतो, आणि झोपलेल्या दानूचा संहार करतो — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यः शम्भरं पर्यतरत्कसीभिर्योऽचारुकास्नापिबत्सुतस्य । अन्तर्गिरौ यजमानं बहुं जनं यस्मिन्न् आमूर्छत्स जनास इन्द्रः
ज्याने काशी लोकांसह शंबरावर विजय मिळवला, जो अस्न लोकांचा सोम प्याला, आणि ज्याच्या उपस्थितीत, पर्वतातील यजमान आणि मोठ्या लोकांवर संकट आलं — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यः सप्तरश्मिर्वृषभस्तुविष्मान् अवासृजत्सर्तवे सप्त सिन्धून् । यो रौहिणमस्फुरद्वज्रबाहुर्द्यामारोहन्तं स जनास इन्द्रः
जो सात किरणांचा, बलवान वृषभ आहे, ज्याने सात नद्या वाहू दिल्या, आणि ज्याने वज्रधारी हाताने आकाश चढणाऱ्या राहिणाचा पराभव केला — तोच माणसांत इंद्र आहे.
द्यावा चिदस्मै पृथिवी ममेते शुष्माच्चिदस्य पर्वता भयन्ते । यः सोमपा निचितो वज्रबाहुर्यो वज्रहस्तः स जनास इन्द्रः
ज्याला आकाश आणि पृथ्वीही मानतात, ज्याच्या सामर्थ्याने पर्वत घाबरतात, जो सोमपान करणारा, वज्रबाहू आणि वज्रहस्त आहे — तोच माणसांत इंद्र आहे.
यः सुन्वन्तमवति यः पचन्तं यः शंसन्तं यः शशमानमूती । यस्य ब्रह्म वर्धनं यस्य सोमो यस्येदं राधः स जनास इन्द्रः
जो सोम पिणाऱ्याचं, शिजवणाऱ्याचं, स्तुती करणाऱ्याचं आणि मदतीची इच्छा करणाऱ्याचं रक्षण करतो, ज्यासाठी स्तोत्र हे बळ आहे, सोम त्याच्यासाठी आहे, आणि हे सर्व संपत्ती त्याचीच आहे — तोच माणसांत इंद्र आहे.