आ घा गमद्यदि श्रवत्सहस्रिणीभिरूतिभिः । वाजेभिरुप नो हवम्
तो ऐकला तर, हजारो मदतींसह, बक्षिसांसह, आपल्या हाकेला तो नक्की यावा.
अनु प्रत्नस्यौकसो हुवे तुविप्रतिं नरम् । यं ते पूर्वं पिता हुवे
मी त्या प्राचीन निवासाला, महान बुद्धिमान पुरुषाला हाक मारतो, ज्याला तुझ्या वडिलांनी पूर्वी हाक दिली होती.
युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः । रोचन्ते रोचना दिवि
ते तेजस्वी, लाल रंगाचा, फिरणारा घोडा जुळवतात, जो स्थिर असणाऱ्यांच्या भोवती फिरतो; आकाशात प्रकाश चमकतात.
युञ्जन्ति अस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे । शोणा धृष्णू नृवाहसा
त्याच्या आवडत्या दोन सुंदर, मानेदार, लाल आणि धाडसी अशा घोड्यांना रथाला जुळवतात, जे लोकांना एकत्र आणतात.
केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या अपेशसे । समुषद्भिरजायथाः
अंधांसाठी चिन्ह, अलंकारहीनांसाठी शोभा निर्माण करत, तू उषांसह एकत्र जन्माला आला.
यदिन्द्राहं यथा त्वमीशीय वस्व एक इत्। स्तोता मे गोषखा स्यात्
इंद्रा, जर मी तुझ्यासारखा एकटा धनाचा स्वामी असतो, तर माझा स्तोत्र गाणारा गायींचा मित्र असावा.
शिक्षेयमस्मै दित्सेयं शचीपते मनीषिणे । यदहं गोपतिः स्याम्
हे शक्तिपती, जर मी गायींचा स्वामी असतो, तर मी त्या बुद्धिमानाला शिकवलं असतं, दिलं असतं.
धेनुष्ट इन्द्र सूनृता यजमानाय सुन्वते । गामश्वं पिप्युषी दुहे
इंद्रा, गोड बोलणारी गाय, सोम पिळणाऱ्या यजमानासाठी, दूध, गायी आणि घोडे देते.
न ते वर्तास्ति राधस इन्द्र देवो न मर्त्यः । यद्दित्ससि स्तुतो मघम्
इंद्रा, तुझ्या दानाला मर्यादा नाही; देव असो वा माणूस, कोणीही नाही. जेव्हा तुझं स्तवन केलं जातं, तेव्हा तू संपत्ती देतोस.
यज्ञ इन्द्रमवर्धयद्यद्भूमिं व्यवर्तयत्। चक्राण ओपशं दिवि
यज्ञामुळे इंद्र बळकट झाला, जेव्हा त्याने पृथ्वी वेगळी केली आणि आकाशात आधार ठेवलं.
वावृधानस्य ते वयं विश्वा धनानि जिग्युषः । ऊतिमिन्द्रा वृणीमहे
सदैव वाढणाऱ्या तुझ्याकडून आम्ही जिंकणाऱ्याचं सर्व धन मागतो; इंद्रा, आम्ही तुझी मदत निवडतो.
व्यन्तरिक्षमतिरन् मदे सोमस्य रोचना । इन्द्रो यदभिनद्वलम्
सोमाच्या नशेत, त्याने आकाशमधील जागा, मन आणि तेजस्वी प्रदेश फोडले, जेव्हा इंद्राने अडथळा तोडला.
उद्गा आजदङ्गिरोभ्य आविष्क्र्ण्वन् गुहा सतीः । अर्वाञ्चं नुनुदे वलम्
त्याने अंगिरसांसाठी गायी बाहेर काढल्या, लपलेल्या गोष्टी उघड केल्या; त्याने अडथळा पुढे ढकलला.
इन्द्रेण रोचना दिवो दृल्हानि दृंहितानि च । स्थिराणि न पराणुदे
इंद्रामुळे आकाशातील तेजस्वी प्रदेश, जे दृढ आणि स्थिर आहेत, ते हलत नाहीत.
अपामूर्मिर्मदन्न् इव स्तोम इन्द्राजिरायते । वि ते मदा अराजिषुः
पाण्याच्या लाटांसारखा आमचा स्तोत्र इंद्राकडे जोमाने उचलतो; तुझे आनंद सर्वत्र पसरले आहेत.
त्वं हि स्तोमवर्धन इन्द्रास्युक्थवर्धनः । स्तोतॄणामुत भद्रकृत्
इंद्रा, तूच स्तोत्र वाढवणारा आहेस, तूच गाण्यांची भर घालणारा आहेस; आणि गायकांसाठी तू नेहमीच कल्याण करतोस.
इन्द्रमित्केशिना हरी सोमपेयाय वक्षतः । उप यज्ञं सुराधसम्
इंद्राचे केसाळ, पिवळसर घोडे त्याला सोमपानासाठी घेऊन जातात; ते दानांनी भरलेल्या यज्ञाजवळ येतात.
अपां फेनेन नमुचेः शिर इन्द्रोदवर्तयः । विश्वा यदजय स्पृधः
इंद्राने पाण्याच्या फेसाने नमुचिचे डोके फोडले, जेव्हा त्याने सर्व स्पर्धा जिंकल्या.
मायाभिरुत्सिसृप्सत इन्द्र द्यामारुरुक्षतः । अव दस्यूंरधूनुथाः
इंद्रा, तुझ्या मायांनी तू आकाशात जाण्याची इच्छा केलीस; आणि तू दस्यूंचा नाश केलास.
असुन्वामिन्द्र संसदं विषूचीं व्यनाशयः । सोमपा उत्तरो भवन्
इंद्रा, ज्यांनी सोम न पिळला अशा लोकांच्या सभा तू फोडून टाकल्या; त्यांना पांगवलेस आणि तू श्रेष्ठ सोमपान करणारा झालास.
प्र ते महे विदथे शंसिषं हरी प्र ते वन्वे वनुषो हर्यतं मदम् । घृतं न यो हरिभिश्चारु सेचत आ त्वा विशन्तु हरिवर्पसं गिरः
हे इंद्रा, मोठ्या सभेत मी तुझे गुणगान करतो, तुझे घोडे हाकतो; तुझ्या वीरतेचा आनंद तुझ्या घोड्यांनी ओतलेल्या तुपासारखा असो; तुझ्या सुवर्णरूपात आमच्या स्तुतिगीते प्रवेशू देत.
हरिं हि योनिमभि ये समस्वरन् हिन्वन्तो हरी दिव्यं यथा सदः । आ यं पृणन्ति हरिभिर्न धेनव इन्द्राय शूषं हरिवन्तमर्चत
जे एकत्र गातात, तुझे घोडे चालवतात, जसे दिव्य स्थानी करतात, ते तुझ्या घोड्यांनी तुला भरतात, जसे गायी भांडे भरतात; अशा बलवान, घोड्यांनी युक्त इंद्राचे स्तवन करा.
सो अस्य वज्रो हरितो य आयसो हरिर्निकामो हरिरा गभस्त्योः । द्युम्नी सुशिप्रो हरिमन्युसायक इन्द्रे नि रूपा हरिता मिमिक्षिरे
त्याचा वज्र पिवळसर, लोखंडाचा आहे; त्याची इच्छा पिवळसर, त्याचे हातही पिवळसर; तेजस्वी, सुंदर गालांचा, त्याचा रागही पिवळसर; इंद्रात पिवळसर रूपांची मोजणी झाली आहे.
दिवि न केतुरधि धायि हर्यतो विव्यचद्वज्रो हरितो न रंह्या । तुददहिं हरिशिप्रो य आयसः सहस्रशोका अभवद्धरिम्भरः
आकाशातील ज्योतीप्रमाणे, पिवळसर वज्र ठेवला आहे; पिवळसर, तेजस्वी वज्र विजयी झाला; त्याने सर्पाला, सुंदर गालाच्या, लोखंडीला मारले; पिवळसर वाहणारा हजार ज्योतींनी उजळला.
त्वंत्वमहर्यथा उपस्तुतः पूर्वेभिरिन्द्र हरिकेश यज्वभिः । त्वं हर्यसि तव विश्वमुक्थ्यमसामि राधो हरिजात हर्यतम्
इंद्रा, पूर्वीच्या यज्ञ करणाऱ्यांनी तुला पिवळ्या केसांचा म्हणून गौरविले; तू पिवळसर आहेस, तुझे सर्व कर्म स्तुत्य आहेत; तुझे दान, पिवळसर जन्मलेले, सर्वात पिवळसर आहे.
ता वज्रिणं मन्दिनं स्तोम्यं मद इन्द्रं रथे वहतो हर्यता हरी । पुरूण्यस्मै सवनानि हर्यत इन्द्राय सोमा हरयो दधन्विरे
वज्रधारी, आनंदी, स्तुत्य, मदमस्त इंद्राला त्याचे पिवळसर घोडे रथात ओढतात; त्याच्यासाठी अनेक सोमपानांची तयारी केली जाते, पिवळसरांनी इंद्रासाठी सोम ठेवला आहे.
अरं कामाय हरयो दधन्विरे स्थिराय हिन्वन् हरयो हरी तुरा । अर्वद्भिर्यो हरिभिर्जोषमीयते सो अस्य कामं हरिवन्तमानशे
इच्छेसाठी, स्थिरतेसाठी पिवळसरांनी सोम ठेवला; वेगाने पिवळसर घोडे हाकले; जो आपल्या पिवळसर घोड्यांसह आनंद घेतो, तो आपल्या पिवळसर आनंदाने इच्छा पूर्ण करतो.
हरिश्मशारुर्हरिकेश आयसस्तुरस्पेये यो हरिपा अवर्धत । अर्वद्भिर्यो हरिभिर्वाजिनीवसुरति विश्वा दुरिता पारिषद्धरी
पिवळ्या दाढीचा, पिवळ्या केसांचा, लोखंडी देहाचा, जलद, जो पिवळसरांसह पितो तो बळकट झाला; जो आपल्या पिवळसर घोड्यांसह घोड्यांनी युक्त आहे, तो आपल्या पिवळसर घोड्यांनी सर्व संकटे दूर करतो.
श्रुवेव यस्य हरिणी विपेततुः शिप्रे वाजाय हरिणी दविध्वतः । प्र यत्कृते चमसे मर्मृजद्धरी पीत्वा मदस्य हर्यतस्यान्धसः
जणू ऐकण्यासाठी त्याच्या पिवळसर घोड्यांनी विखुरले; विजयासाठी पिवळसर घोड्यांनी धाव घेतली; पात्रासाठी पिवळसरांनी ते स्वच्छ केले; पिवळसर सोमाचा मद प्यायला.
आ रोदसी हर्यमाणो महित्वा नव्यंनव्यं हर्यसि मन्म नु प्रियम् । प्र पस्त्यमसुर हर्यतं गोराविष्कृधि हरये सूर्याय
आकाश-पृथ्वीवर तुझे मोठेपण गातात; पुन्हा पुन्हा हे प्रिय स्तोत्र तुला आनंद देतं; हे स्वामी, गायींसाठी, सूर्याकरिता, पिवळसरासाठी निवास उघड.