इह त्वा गोपरीणसा महे मन्दन्तु राधसे । सरो गौरो यथा पिब
इथे, गायींच्या रक्षणकर्त्यांसह, ते तुला मोठ्या बक्षिसासाठी आनंदित करू देत. वृषभ जसा सरोवरातून पितो, तसा तू प्या.
अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्
गायींच्या स्वामी इंद्राची योग्य प्रकारे, जाणकाराप्रमाणे स्तुती कर. सत्याचा पुत्र, सत्याचा स्वामी याची स्तुती कर.
आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे
रक्तवर्णी घोडे, बार्हिसावर सोडले गेले आहेत, जिथे आपण सर्वजण एकत्र आलो आहोत.
इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत्
इंद्रासाठी, गायींनी वज्रधारीसाठी शुद्ध मधुरता दूधातून काढली, जेव्हा त्याने ती लपलेल्या ठिकाणी शोधली.
आ तू न इन्द्र मद्र्यग्घुवानः सोमपीतये । हरिभ्यां याह्यद्रिवः
हे इंद्रा, सोमरसासाठी उत्सुक असलेला, आम्ही तुला बोलावतो, सोमरस पिण्यासाठी ये. आपल्या दोन घोड्यांवर ये, हे पर्वत फोडणारा.
सत्तो होता न ऋत्वियस्तिस्तिरे बर्हिरानुषक्। अयुज्रन् प्रातरद्रयः
पुरोहित, ऋत्विकाप्रमाणे, बार्हिस नीट पसरून बसला आहे. सकाळच्या सोमरसाची द्रव्यात मिसळणी झाली आहे.
इमा ब्रह्म ब्रह्मवाहः क्रियन्त आ बर्हिः सीद । वीहि शूर पुरोलाशम्
ही स्तोत्रे, प्रार्थना वाहून नेणारी, रचली जात आहेत; बार्हिसावर बस. हे वीर, श्रेष्ठ नैवेद्याचा आनंद घे.
रारन्धि सवनेषु ण एषु स्तोमेषु वृत्रहन् । उक्थेष्विन्द्र गिर्वणः
सोमपानात आमच्यासोबत आनंद मान, हे वृत्रसंहारक; या स्तोत्रांमध्ये, हे गानप्रिय इंद्रा, या ऋचांमध्ये आनंद मान.
मतयः सोमपामुरुं रिहन्ति शवसस्पतिम् । इन्द्रं वत्सं न मातरः
सोमपान करणाऱ्या बलशाली इंद्राला त्याच्या मातांनी जशी वासराला जपावं तशी जपलं.
स मन्दस्वा ह्यन्धसो राधसे तन्वा महे । न स्तोतारं निदे करः
हे इंद्रा, तुझ्या मोठेपणासाठी आणि तुझ्या देहासाठी, सोमपान करून आनंद घे. भक्ताला कधीही दूर करू नकोस.
वयमिन्द्र त्वायवो हविष्मन्तो जरामहे । उत त्वमस्मयुर्वसो
हे इंद्रा, आम्ही तुझ्या भक्तीत हविर्दान देतो आणि तुझ्या सेवेत वृद्ध होतो; आणि तू, दानशूर, आमच्यावर नेहमीच कृपा करतोस.
मारे अस्मद्वि मुमुचो हरिप्रियार्वाङ्याहि । इन्द्र स्वधावो मत्स्वेह
तुझे आवडते घोडे आमच्यापासून जाऊ देऊ नकोस; आपल्या सामर्थ्याने जवळ ये, इंद्रा, आणि आमच्यासोबत येथे आनंद मान.
अर्वाञ्चं त्वा सुखे रथे वहतामिन्द्र केशिना । घृतस्नू बर्हिरासदे
कुंचल्यांनी युक्त घोडे तुला सुखरूप रथात बसवोत, इंद्रा; तुप लावलेली कुशाची आसन तुझे आसन असो.
उप नः सुतमा गहि सोममिन्द्र गवाशिरम् । हरिभ्यां यस्ते अस्मयुः
हे इंद्रा, गायींनी समृद्ध असा हा सुत सोम पिण्यासाठी आपल्या घोड्यांसह आमच्याकडे ये, तू जो आमचा मित्र आहेस.
तमिन्द्र मदमा गहि बर्हिष्ठां ग्रावभिः सुतम् । कुविन् न्वस्य तृप्णवः
हे इंद्रा, दगडांनी सुत आणि कुशावर ठेवलेला हा आनंददायक सोम पिण्यास ये; कदाचित तू त्याने तृप्त होशील.
इन्द्रमित्था गिरो ममाछागुरिषिता इतः । आवृते सोमपीतये
माझ्या प्रेरित आणि येथे उच्चारलेल्या या वाणींनी इंद्राला सोमपानासाठी बोलावलं आहे.
इन्द्रं सोमस्य पीतये स्तोमैरिह हवामहे । उक्थेभिः कुविदागमत्
इथे आम्ही स्तोत्रांनी आणि प्रार्थनांनी इंद्राला सोमपानासाठी बोलावतो; कदाचित तो आमच्या स्तुत्यांनी येईल.
इन्द्र सोमाः सुता इमे तान् दधिष्व शतक्रतो । जठरे वाजिनीवसो
हे शतशक्ती इंद्रा, हे सुत सोम तुझ्यासाठी आहेत; हे सामर्थ्यप्रिय, ते तुझ्या पोटात ठेव.
विद्मा हि त्वा धनंजयं वाजेषु दधृषं कवे । अधा ते सुम्नमीमहे
हे ज्ञानी, आम्ही तुला संपत्ती मिळवणारा, स्पर्धेत खंबीर म्हणून ओळखतो; म्हणूनच तुझी कृपा मागतो.
इममिन्द्र गवाशिरं यवाशिरं च नः पिब । आगत्या वृषभिः सुतम्
हे इंद्रा, गायी आणि जवांनी समृद्ध असा हा सोम आमच्यासाठी प्या; आपल्या वृषभासारख्या सामर्थ्याने सुत सोमाकडे ये.
तुभ्येदिन्द्र स्व ओक्ये सोमं चोदामि पीतये । एष रारन्तु ते हृदि
हे इंद्रा, तुझ्या स्वतःच्या निवासात, मी पिण्यासाठी सोम अर्पण करतो; हे तुझ्या हृदयात आनंद निर्माण करो.
त्वां सुतस्य पीतये प्रत्नमिन्द्र हवामहे । कुशिकासो अवस्यवः
हे इंद्रा, सुत सोम पिण्यासाठी, पूर्वीप्रमाणे आम्ही तुझं आवाहन करतो; कुशिक वंशज तुझ्या मदतीची अपेक्षा करतात.
अश्वावति प्रथमो गोषु गच्छति सुप्रावीरिन्द्र मर्त्यस्तवोतिभिः । तमित्पृणक्षि वसुना भवीयसा सिन्धुमापो यथाभितो विचेतसः
घोड्यांनी संपन्न असा श्रेष्ठ मनुष्य, गायींच्या मध्ये तुझ्या सहाय्याने पुढे जातो, इंद्रा; तू त्याला भरपूर संपत्तीने भरतोस, जशी शहाण्या नद्या समुद्राकडे जातात.
आपो न देवीरुप यन्ति होत्रियमवः पश्यन्ति विततं यथा रजः । प्राचैर्देवासः प्र णयन्ति देवयुं ब्रह्मप्रियं जोषयन्ते वरा इव
देवी नद्या यज्ञकर्म करणाऱ्याजवळ येतात, जशी आकाशाची पसरलेली जागा पाहतात; देवता भक्ताला पुढे नेतात, ब्रह्मवाक्याचा आनंद घेतात, जसे श्रेष्ठजन करतात.
अधि द्वयोरदधा उक्थ्यं वचो यतस्रुचा मिथुना या सपर्यतः । असंयत्तो व्रते ते क्षेति पुष्यति भद्रा शक्तिर्यजमानाय सुन्वते
दोन सेवकांच्या जोडीवर स्तोत्र आणि वाणी ठेवली जाते; तुझ्या व्रतात बांधील न राहता, तू तिथे राहतोस आणि वाढतोस, यज्ञ करणाऱ्याला शुभ शक्ती मिळते.
आदङ्गिराः प्रथमं दधिरे वय इद्धाग्नयः शम्या ये सुकृत्यया । सर्वं पणेः समविन्दन्त भोजनमश्वावन्तं गोमन्तमा पशुं नरः
आद्या अंगिरसांनी मार्ग स्थापन केला; उत्तम कृती करणारे, प्रज्वलित अग्नी; त्यांनी पणीच्या सर्व संपत्ती, अन्न, घोडे, गायी आणि पशू मिळवले.
यज्ञैरथर्वा प्रथमः पथस्तते ततः सूर्यो व्रतपा वेन आजनि । आ गा आजदुशना काव्यः सचा यमस्य जातममृतं यजामहे
अथर्वा यांनी यज्ञांनी प्रथम मार्ग उघडला; त्याच्यापासून व्रत पाळणारा, वेदन नावाचा सूर्य जन्माला आला. काव्य उशना गायींसह येथे यावा; आपण यमाचा अमर पुत्र भक्तीने पूजतो.
बर्हिर्वा यत्स्वपत्याय वृज्यतेऽर्को वा श्लोकमाघोषते दिवि । ग्रावा यत्र वदति करुरुक्थ्यस्तस्येदिन्द्रो अभिपित्वेषु रण्यति
जेथे समृद्धीसाठी कुशाचं आसन घातलं जातं, किंवा आकाशात स्तोत्राचा गजर होतो, जेथे सोम दाबण्याचा दगड बोलतो आणि प्रेरित कवी गातो—तेथेच इंद्र अर्पणात आनंद मानतो.
प्रोग्रां पीतिं वृष्ण इयर्मि सत्यां प्रयै सुतस्य हर्यश्व तुभ्यम् । इन्द्र धेनाभिरिह मादयस्व धीभिर्विश्वाभिः शच्या गृणानः
हे हरयश्व असलेल्या इंद्रा, मी तुझ्यासाठी खरं आणि बलवान सोमरस ओततो; तू येथे गायींसह, सर्व स्तोत्रांसह, आपल्या सामर्थ्याने गौरवला गेलेला आनंद मान.
योगेयोगे तवस्तरं वाजेवाजे हवामहे । सखाय इन्द्रमूतये
प्रत्येक संगतीत आणि स्पर्धेत, सामर्थ्य व संपत्ती मिळवण्यासाठी, आपण मित्र इंद्राला मदतीसाठी हाक मारतो.