इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सधत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः
हे इंद्रा, आम्हीच ते, जे तुझ्यावर विश्वास ठेवून भरपूर संपत्तीने वावरतो आणि अनेकांनी स्तुती केलेले आहोत. तुझ्याशिवाय दुसरा कोणीही आमच्या शब्दांना आधार देत नाही—जशी पृथ्वी सर्वांना धरते, तशीच तू आमच्या या वचनात आनंद मानतोस.
भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन् काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे
हे इंद्रा, तुझी शौर्यशक्ती खूप मोठी आहे. मगवान, या गायकाची इच्छा पूर्ण कर. तुझ्या सामर्थ्याचा पाठपुरावा आकाश करते आणि ही पृथ्वीही तुझ्या बळापुढे वाकते.
त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन् पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः
इंद्रा, तुझ्या वज्राने तू तो मोठा, विशाल पर्वत फोडलास. तू अडवलेली पाणी सोडून दिलीस आणि तुझ्या एकट्याच्या बळावर सर्व काही स्थिर केलेस.
उदप्रुतो न वयो रक्षमाणा वावदतो अभ्रियस्येव घोषाः । गिरिभ्रजो नोर्मयो मदन्तो बृहस्पतिमभ्यर्का अनावन्
जशी पक्षी उडताना स्वतःचे रक्षण करतात आणि ढगातून मोठा आवाज येतो, तसेच पर्वतात जन्मलेले, बळकट आणि आनंदी, बृहस्पतीकडे आपल्या स्तोत्रांनी येतात.
सं गोभिरङ्गिरसो नक्षमाणो भग इवेदर्यमणं निनाय । जने मित्रो न दम्पती अनक्ति बृहस्पते वाजयाशूंरिवाजौ
गायींसह प्रयत्न करणाऱ्या अंगिरसांनी भगासारखे आर्यमनाला नेले. लोकांमध्ये मित्र जसे दांपत्याला एकत्र आणतो, तसे बृहस्पती, आम्हाला स्पर्धेत जलद बळ दे.
साध्वर्या अतिथिनीरिषिरा स्पार्हाः सुवर्णा अनवद्यरूपाः । बृहस्पतिः पर्वतेभ्यो वितूर्या निर्गा ऊपे यवमिव स्थिविभ्यः
यज्ञातील आहुती, पाहुणे, ऋषी हे सर्व मौल्यवान, सुवर्णासारखे आणि निर्दोष रूपाचे आहेत. बृहस्पतीने पर्वत फोडून, जसे गव्हाच्या कणसातून दाणे काढतात, तसे गायी बाहेर काढल्या.
आप्रुषायन् मधुना ऋतस्य योनिमवक्षिपन्न् अर्क उल्कामिव द्योः । बृहस्पतिरुद्धरन्न् अश्मनो गा भूम्या उद्नेव वि त्वचं बिभेद
त्याने मधासारखे अमृत शिंपडले, सत्याच्या गर्भात स्तोत्र टाकले, जसे आकाशातून उल्का पडते. बृहस्पतीने दगडातून गायी उचलून, पृथ्वी फोडली, जशी एखाद्याने वासराच्या थनाची कात फोडते.
अप ज्योतिषा तमो अन्तरिक्षदुद्नः शीपालमिव वात आजत्। बृहस्पतिरनुमृश्या वलस्याभ्रमिव वात आ चक्र आ गाः
त्याने प्रकाशाने अंतराळातील अंधार दूर केला, जसा वारा थनावरील लोकर उडवतो. बृहस्पतीने शोधून वळाचा ढग विखुरला, जसा वारा गायी पांगवतो.
यदा वलस्य पीयतो जसुं भेद्बृहस्पतिरग्नितपोभिरर्कैः । दद्भिर्न जिह्वा परिविष्टमाददाविर्निधींरकृणोदुस्रियाणाम्
जेव्हा बृहस्पतीने अग्नी आणि स्तोत्रांनी वळाचा किल्ला फोडला, तेव्हा त्याने लपवलेला खजिना जिभेने उचलावा तसा घेतला आणि गायींचे गुप्त धन उघड केले.
बृहस्पतिरमत हि त्यदासां नाम स्वरीणां सदने गुहा यत्। आण्डेव भित्वा शकुनस्य गर्भमुदुस्रियाः पर्वतस्य त्मनाजत्
बृहस्पतीने त्यांची नावे जाणून, गुप्त ठेवलेल्या गायकांचे निवासस्थान शोधले. जसे पक्ष्याच्या अंड्याचा कवच फोडतो, तसे त्याने पर्वताच्या आतून गायी सोडवल्या.
अश्नापिनद्धं मधु पर्यपश्यन् मत्स्यं न दीन उदनि क्षियन्तम् । निष्टज्जभार चमसं न वृक्षाद्बृहस्पतिर्विरवेणा विकृत्य
त्यांनी घट्ट बंद मध पाहिले, जसे पाण्यात राहणारी दुर्बल मासळी. बृहस्पतीने झाडातून चमसा हलवून, आपल्या गर्जनेने तो फोडला.
सोषामविन्दत्स स्वः सो अग्निं सो अर्केण वि बबाधे तमांसि । बृहस्पतिर्गोवपुषो वलस्य निर्मज्जानं न पर्वणो जभार
त्याने सूर्य सापडला, अग्नी मिळवला आणि आपल्या स्तोत्राने अंधार दूर केला. बृहस्पतीने वळाच्या गायींच्या रूपातून लपलेला भाग सांधातून उचलावा तसा घेतला.
हिमेव पर्णा मुषिता वनानि बृहस्पतिनाकृपयद्वलो गाः । अनानुकृत्यमपुनश्चकार यात्सूर्यामासा मिथ उच्चरातः
जशी गारठ्याने पाने गळतात, तशी बृहस्पतीने वळाला गायी सोडायला लावल्या. जे पुन्हा निर्माण करता येत नाही ते त्याने पुन्हा घडवले आणि एकत्र आलेल्यांनी सूर्य प्रकट केला.
अभि श्यावं न कृशनेभिरश्वं नक्षत्रेभिः पितरो द्यामपिंशन् । रात्र्यां तमो अदधुर्ज्योतिरहन् बृहस्पतिर्भिनदद्रिं विदद्गाः
जसा काळा घोडा सडपातळ घोड्यांमध्ये वेगळा दिसतो, तसे पितरांनी आकाश ताऱ्यांनी सजवले. रात्री अंधार ठेवला, दिवसा प्रकाश; बृहस्पतीने पर्वत फोडून गायी सोडवल्या.
इदमकर्म नमो अभ्रियाय यः पूर्वीरन्वानोनवीति । बृहस्पतिः स हि गोभिः सो अश्वैः स वीरेभिः स नृभिर्नो वयो धात्
हे कर्म आम्ही त्या अजानी, न दुखावलेल्या देवतेसाठी, नम्रतेने अर्पण करतो — जो प्राचीन मार्ग पुन्हा नव्याने चालतो. बृहस्पती, गायींनी, घोड्यांनी, वीरांनी आणि माणसांनी आम्हाला दीर्घायुष्य देवो.
अच्छा म इन्द्रं मतयः स्वर्विदः सध्रीचीर्विश्वा उशतीरनूषत । परि ष्वजन्ते जनयो यथा पतिं मर्यं न शुन्ध्युं मघवानमूतये
इंद्राकडे आमच्या सर्व तेजस्वी आणि प्रकाश जाणणाऱ्या भावना एकत्र येतात, जणू काही सर्वजणी आपल्या पतीला जवळ घेतात तशी प्रजाजने मदतीसाठी उदार इंद्राजवळ येतात.
न घा त्वद्रिगप वेति मे मनस्त्वे इत्कामं पुरुहूत शिश्रय । राजेव दस्म नि षदोऽधि बर्हिष्यस्मिन्त्सु सोमेऽवपानमस्तु ते
हे पुरोहूत इंद्रा, माझे मन तुझ्यापासून कधीच दूर जात नाही; माझी सर्व इच्छा तुझ्यातच आहे. तू बलाढ्य राजासारखा या पवित्र कुशावर बस, आणि आमच्यासोबत सोमपान कर.
विषूवृदिन्द्रो अमतेरुत क्षुधः स इद्रायो मघवा वस्व ईशते । तस्येदिमे प्रवणे सप्त सिन्धवो वयो वर्धन्ति वृषभस्य शुष्मिणः
इंद्र, जो सर्वांना बळ देतो, तो दारिद्र्य आणि भूक दूर करतो; तोच उदार सर्व संपत्तीचा स्वामी आहे. त्याच्यासाठी या डोंगर उतारांमध्ये सात नद्या वाहतात; त्या बलाढ्य वृषभाचे पंख अधिक बळकट होतात.
वयो न वृक्षं सुपलाशमासदन्त्सोमास इन्द्रं मन्दिनश्चमूषदः । प्रैषामनीकं शवसा दविद्युतद्विदत्स्वर्मनवे ज्योतिरार्यम्
जसे पक्षी पानांनी भरलेल्या झाडावर बसतात, तसे आनंदी सोमपान करणारे वीर इंद्राजवळ येतात. त्याचे तेजस्वी मुख प्रकट होते; तो उपासकासाठी प्रकाश शोधतो.
कृतं न श्वघ्नी वि चिनोति देवने संवर्गं यन् मघवा सूर्यं जयत्। न तत्ते अन्यो अनु वीर्यं शकन् न पुराणो मघवन् नोत नूतनः
कुत्रा मारणारे शस्त्र देवतेचे धन विखुरत नाही, जेव्हा उदार इंद्र सूर्य जिंकतो. तुझ्या सामर्थ्याशी कुणीही तुलना करू शकत नाही, ना जुने ना नवे, हे उदार इंद्रा.
विशंविशं मघवा पर्यशायत जनानां धेना अवचाकशद्वृषा । यस्याह शक्रः सवनेषु रण्यति स तीव्रैः सोमैः सहते पृतन्यतः
उदार इंद्राने प्रत्येक जातीला व्यापले आहे; वृषभाने माणसांत गायींचे आवाहन केले. ज्या यजमानासाठी तू सोमयज्ञात आनंदित होतोस, तो तीव्र युद्धातही तग धरतो.
आपो न सिन्धुमभि यत्समक्षरन्त्सोमास इन्द्रं कुल्या इव ह्रदम् । वर्धन्ति विप्रा महो अस्य सादने यवं न वृष्टिर्दिव्येन दानुना
जसे पाण्याचे प्रवाह नदीत एकत्र येतात, तसे सोमरस इंद्राजवळ वाहतात, जणू कालव्यांनी तलावात पाणी जाते. ज्ञानी लोक त्याच्या सामर्थ्याच्या आसनात त्याचे मोठेपण वाढवतात, जसे आकाशातून पडणारा पाऊस ज्वारीला वाढवतो.
वृषा न क्रुद्धः पतयद्रजःस्वा यो अर्यपत्नीरकृणोदिमा अपः । स सुन्वते मघवा जीरदानवेऽविन्दज्ज्योतिर्मनवे हविष्मते
जसा रागावलेला वृषभ आकाशात उडतो आणि शत्रूच्या स्त्रियांना दूर करतो, तसा तो उदार इंद्र सोम अर्पण करणाऱ्या भक्तासाठी प्रकाश मिळवतो.
उज्जायतां परशु ज्योतिषा सह भूया ऋतस्य सुदुघा पुराणवत्। वि रोचतामरुषो भानुना शुचिः स्वर्न शुक्रं शुशुचीत सत्पतिः
कुऱ्हाड तेजाने उजळून वर उचलली जावी; प्राचीन गाय सत्याचे भरपूर दूध द्यावी. तेजस्वी देवता आपल्या लाल प्रकाशाने उजळो; सत्पती आपले निर्मळ तेज दाखवो.
गोभिष्टरेमामतिं दुरेवां यवेन क्षुधं पुरुहूत विश्वाम् । वयं राजभिः प्रथमा धनान्यस्माकेन वृजनेना जयेम
गायींनी हे शत्रुत्वाचे विचार दूर कर, हे पुरोहूत; ज्वारीने सर्व भूक दूर कर, आणि सर्व संपत्तीने. आम्ही आमच्या राजांसह, आमच्या स्वतःच्या बळावर, प्रथम धन जिंकू.
बृहस्पतिर्नः परि पातु पश्चादुतोत्तरस्मादधरादघायोः । इन्द्रः पुरस्तादुत मध्यतो नः सखा सखिभ्यः वरिवः कृणोतु
बृहस्पती आम्हाला मागून, वरून आणि खालून, सर्व संकटांपासून वाचवो; इंद्राने आम्हाला पुढून आणि मधून जपावे; मित्रासारखा तो आमच्यासाठी मार्ग मोकळा करो.
बृहस्पते युवमिन्द्रश्च वस्वो दिव्यस्येशाथे उत पार्थिवस्य । धत्तं रयिं स्तुवते कीरये चिद्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः
बृहस्पती आणि इंद्र, तुम्ही दोघेही स्वर्गातील आणि पृथ्वीवरील संपत्तीचे स्वामी आहात; जो स्तुती करतो त्याला, अगदी गायकालाही, समृद्धी द्या. नेहमी आम्हाला कल्याणाने जपा.
वयमु त्वा तदितर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः । कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते
इंद्रा, आम्ही तुझे सखे म्हणून तुझ्याकडे आलो आहोत; कण्व लोक स्तोत्रांनी तुझी स्तुती करतात.
न घेमन्यदा पपन वज्रिन्न् अपसो नविष्टौ । तवेदु स्तोमं चिकेत
हे वज्रधारी, कधीही अमावस्येला पाणी कमी पडले नाही; त्या वेळी फक्त तुझी स्तुतीच मान्य होते.
इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तं न स्वप्नाय स्पृहयन्ति । यन्ति प्रमादमतन्द्राः
देवांना सोमपान करणारा यजमान आवडतो; त्यांना झोपेची इच्छा नसते, ते नेहमी जागे राहून यज्ञात जातात.