{१०} वीमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
निरिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
उदिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
समिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
अमासि मात्रां स्वरगामायुष्मान् भूयासम् । यथापरं न मासातै शते शरत्सु नो पुरा
माझं आईपासून कधीही वेगळं होऊ नये, मला स्वर्ग मिळो आणि दीर्घायुष्य लाभो. माझ्या ठरलेल्या वेळेपेक्षा आधी मी जाऊ नये, शंभर बाणांमध्ये किंवा माझ्या वेळेपुर्वी माझं निधन होऊ नये.
प्राणो अपानो व्यान आयुश्चक्षुर्दृशये सूर्याय । अपरिपरेण पथा यमराज्ञः पितॄन् गच्छ
श्वास, अपान, व्यान, आयुष्य आणि डोळे — सूर्य पाहण्यासाठी — हे सर्व घेऊन, अचूक मार्गाने, यमाच्या अधीन असलेल्या पितरांकडे जा.
ये अग्रवः शशमानाः परेयुर्हित्वा द्वेषांस्यनपत्यवन्तः । ते द्यामुदित्याविदन्त लोकं नाकस्य पृष्ठे अधि दीध्यानाः
जे श्रेष्ठ होते, आनंदी होते, द्वेष आणि अपत्यहीनता सोडून पुढे गेले, त्यांनी आकाशाच्या शिखरावर तेजाने झळकणारा स्वर्गाचा लोक शोधला.
उदन्वती द्यौरवमा पीलुमतीति मध्यमा । तृतीया ह प्रद्यौरिति यस्यां पितर आसते
आकाश जलाने भरलेलं आहे, मधला प्रदेश समृद्ध आहे, तिसरं म्हणजे सर्वोच्च स्वर्ग, जिथे पितर राहतात.
ये न पितुः पितरो ये पितामहा य आविविशुरुर्वन्तरिक्षम् । य आक्षियन्ति पृथिवीमुत द्यां तेभ्यः पितृभ्यो नमसा विधेम
आपल्या वडिलांचे वडील, आजोबा, जे विशाल आकाशात गेले, जे पृथ्वी आणि आकाश सांभाळतात — त्या सर्व पितरांना आपण आदरपूर्वक नमस्कार करतो.
इदमिद्वा उ नापरं दिवि पश्यसि सूर्यम् । माता पुत्रं यथा सिचाभ्येनं भूम ऊर्णुहि
आता तुला पुन्हा आकाशातील सूर्य दिसणार नाही. जशी आई आपल्या मुलाला अलगद गुंडाळते, तशी ही पृथ्वी तुला कवेत घेऊ दे.
{११} इदमिद्वा उ नापरं जरस्यन्यदितोऽपरम् । जाया पतिमिव वाससाभ्येनं भूम ऊर्णुहि
आता तुला वृद्धत्व किंवा इथून पुढे काहीही दिसणार नाही. जशी पत्नी आपल्या पतीला वस्त्राने लपेटते, तशी ही पृथ्वी तुला कवेत घेऊ दे.
अभि त्वोर्णोमि पृथिव्या मातुर्वस्त्रेण भद्रया । जीवेषु भद्रं तन् मयि स्वधा पितृषु सा त्वयि
मी तुला पृथ्वीमातेच्या शुभ वस्त्राने गुंडाळतो. जिवंतांमध्ये कल्याण असो, पितरांना तृप्ती मिळो, आणि ते तुझ्याही ठिकाणी असो.
अग्नीषोमा पथिकृता स्योनं देवेभ्यो रत्नं दधथुर्वि लोकम् । उप प्रेष्यन्तं पूषणं यो वहात्यञ्जोयानैः पथिभिस्तत्र गच्छतम्
अग्नी आणि सोम, मार्ग तयार करणारे, यांनी देवांसाठी अमूल्य स्थान ठेवलं आहे. पूषणाला पाठवा, जो गतात्म्यांना वेगवान रथाने घेऊन जातो; तेथे त्यांना जाऊ द्या.
पूषा त्वेतश्च्यावयतु प्र विद्वान् अनष्टपशुर्भुवनस्य गोपाः । स त्वैतेभ्यः परि ददत्पितृभ्योऽग्निर्देवेभ्यः सुविदत्रियेभ्यः
पूषण, ज्ञानी आणि सर्वांचा रक्षक, तुला पुढे नेवो, ज्याचं धन कधीही हरवत नाही. तो या पितरांना देतो आणि अग्नी देवांना उत्तम दान देणाऱ्यांना देतो.
आयुर्विश्वायुः परि पातु त्वा पूषा त्वा पातु प्रपथे पुरस्तात्। यत्रासते सुकृतो यत्र त ईयुस्तत्र त्वा देवः सविता दधातु
आयुष्य, सर्वांचे जीवन, तुला सर्व बाजूंनी जपावं. पूषण तुला पुढच्या वाटेवर राखो. जिथे सत्कर्मी राहतात, जिथे ते गेले, तिथेच देव सविता तुला ठेवो.
इमौ युनज्मि ते वह्नी असुनीताय वोढवे । ताभ्यां यमस्य सादनं समितिश्चाव गच्छतात्
मी हे दोन अग्नी तुझ्यासाठी जुळवतो, प्राण नेण्यासाठी. त्यांच्यासह, यमाच्या स्थानावर आणि सभेत पोहोच.
एतत्त्वा वासः प्रथमं न्वागन्न् अपैतदूह यदिहाबिभः पुरा । इष्टापूर्तमनुसंक्राम विद्वान् यत्र ते दत्तं बहुधा विबन्धुषु
हे तुझं पहिलं वस्त्र आहे, ते आता आलं आहे. जे तू पूर्वी इथे घातलं होतंस, ते आता जाऊ दे. ज्ञानी हो, तुझ्या दान आणि सत्कर्माच्या फळाकडे जा, जिथे तुझं दान अनेक नातेवाईकांत वाटलं जातं.
अग्नेर्वर्म परि गोभिर्व्ययस्व सं प्रोर्णुष्व मेदसा पीवसा च । नेत्त्वा धृष्णुर्हरसा जर्हृषाणो दधृग्विधक्षन् परीङ्खयातै
अग्नीचं कवच गायींनी वेढून घाल. मेद आणि स्नायूने स्वतःला झाक. तू बळकट आणि उत्साही अस, जोराने पुढे नेला जावो, आणि लवकरच योग्य ठिकाणी पोहोच.
दण्डं हस्तादाददानो गतासोः सह श्रोत्रेण वर्चसा बलेन । अत्रैव त्वमिह वयं सुवीरा विश्वा मृधो अभिमातीर्जयेम
हातातून काठी घेत, प्राण गेल्यावर, श्रवण, तेज आणि बळासह — इथे आपण सर्व, वीरपणे, सर्व शत्रू आणि विरोधकांवर विजय मिळवू.
धनुर्हस्तादाददानो मृतस्य सह क्षत्रेण वर्चसा बलेन । समागृभाय वसु भूरि पुष्टमर्वाङ्त्वमेह्युप जीवलोकम्
मृताच्या हातातून धनुष्य घेत, सामर्थ्य, तेज आणि बळासह — संपत्ती आणि भरपूर पोषण गोळा करून, जवळ ये, पुन्हा जिवंतांच्या जगात परत ये.
इयं नारी पतिलोकं वृणाना नि पद्यत उप त्वा मर्त्य प्रेतम् । धर्मं पुराणमनुपालयन्ती तस्यै प्रजां द्रविणं चेह धेहि
ही स्त्री, आपल्या पतीच्या लोकाचा स्वीकार करून, तुझ्याकडे पुढे येते, हे मृत मानव. प्राचीन धर्म पाळत, तिच्यासाठी इथे संतती आणि संपत्ती ठेव.
उदीर्ष्व नार्यभि जीवलोकं गतासुमेतमुप शेष एहि । हस्तग्राभस्य दधिषोस्तवेदं पत्युर्जनित्वमभि सं बभूथ
उठ, स्त्री, जिवंतांच्या जगात जा. या प्राण गेलेल्या माणसाजवळ ये. हातात हात घेत, तू आपल्या पतीची माता झालीस; तू त्याच्याशी एकरूप झाली आहेस.
अपश्यं युवतिं नीयमानां जीवां मृतेभ्यः परिणीयमानाम् । अन्धेन यत्तमसा प्रावृतासीत्प्राक्तो अपाचीमनयं तदेनाम्
मी एक तरुणीला जिवंतपणी मृतांपासून वेगळी नेताना पाहिलं; ती अंधाराने वेढलेली होती, पण मी तिला पूर्वीच्या वाटेने परत आणलं.
प्रजानत्यघ्न्ये जीवलोकं देवानां पन्थामनुसंचरन्ती । अयं ते गोपतिस्तं जुषस्व स्वर्गं लोकमधि रोहयैनम्
हे निष्पापे, तुला जिवंतांचा जग माहीत आहे, तू देवांच्या मार्गाने चालली आहेस; हा तुझा रक्षक आहे, त्याला स्वीकार आणि त्याच्यासोबत स्वर्गात जा.
उप द्यामुप वेतसमवत्तरो नदीनाम् । अग्ने पित्तमपामसि
आकाशात जा, कुशावर जा, नद्यांकडे उतर; अग्नी, आम्ही पाण्यातील पित्त दूर करतो.
यं त्वमग्ने समदहस्तमु निर्वापय पुनः । क्याम्बूरत्र रोहतु शाण्डदूर्वा व्यल्कशा
अग्नी, ज्याला तू सारखं जाळलं आहेस, त्याला पुन्हा शांत कर; तो पाण्याने, कुशाने, आणि हिरव्या कोंबांनी इथे पुन्हा उभा राहो.
इदं त एकं पुर ऊ त एकं तृतीयेन ज्योतिषा सं विशस्व । संवेशने तन्वा चारुरेधि प्रियो देवानां परमे सधस्थे
हे तुझं एक जागा आधीच होतं, ते दुसरंही तुझंच आहे; तिसऱ्या प्रकाशाने एकत्र प्रवेश कर; विश्रांतीच्या ठिकाणी शरीरासोबत एकरूप हो, आणि देवांना प्रिय होऊन उच्च स्थानात वास कर.
उत्तिष्ठ प्रेहि प्र द्रवौकः कृणुष्व सलिले सधस्थे । तत्र त्वं पितृभिः संविदानः सं सोमेन मदस्व सं स्वधाभिः
उठ, पुढे जा, पाण्यातील तुझ्या निवासस्थानी पोहोच; तिथे पितरांशी एकरूप हो, सोमासोबत आनंद मान, स्वधेसोबत आनंद घे.
प्र च्यवस्व तन्वं सं भरस्व मा ते गात्रा वि हायि मो शरीरम् । मनो निविष्टमनुसंविशस्व यत्र भूमेर्जुषसे तत्र गच्छ
आपलं शरीर झटकून टाक, स्वतःला एकत्र कर; तुझे अवयव विखुरू नयेत, शरीरही तुटू नये; स्थिर मनाने प्रवेश कर, जिथे तुला पृथ्वीवर स्वागत मिळेल तिथे जा.
वर्चसा मां पितरः सोम्यासो अञ्जन्तु देवा मधुना घृतेन । चक्षुषे मा प्रतरं तारयन्तो जरसे मा जरदष्टिं वर्धन्तु
सोमप्रिय पितरांनी मला तेजाने अभिषेक करावा, देवांनी मध आणि तुपाने मला अभिषेक करावा; त्यांनी मला दृष्टीसाठी पार नेऊ द्यावे, आणि माझं वार्धक्य दात नसलेल्या तोंडाने वाढवावं.