{९} अश्वावतीं प्र तर या सुशेवा र्क्षाकं वा प्रतरं नवीयः । यस्त्वा जघान वध्यः सो अस्तु मा सो अन्यद्विदत भागधेयम्
तू घोड्यांनी युक्त, उत्तम सेवा असलेल्या किंवा नव्या वाहून नेण्याच्या मार्गावर जा. ज्याने तुला मारले, त्याचा मृत्यूच होवो; त्याला दुसरा काहीही भाग मिळू नये.
यमः परोऽवरो विवस्वान् ततः परं नाति पश्यामि किं चन । यमे अध्वरो अधि मे निविष्टो भुवो विवस्वान् अन्वाततान
यम दूर आहे, विवस्वान जवळ आहे; त्यापलीकडे मला काहीच दिसत नाही. यमाच्या यज्ञावर मी तुला ठेवले आहे; विवस्वानने तुला पृथ्वीवर पसरवले आहे.
अपागूहन्न् अमृतां मर्त्येभ्यः कृत्वा सवर्णामदधुर्विवस्वते । उताश्विनावभरद्यत्तदासीदजहादु द्वा मिथुना सरण्यूः
अमरत्व असलेल्याला मर्त्य लोकांपासून वेगळे केले, विवस्वानासाठी भेद केला. दोन अश्विनांनी दिलेले ते उचलले; सरण्युने त्या दोन जुळ्यांना सोडून दिले.
ये निखाता ये परोप्ता ये दग्धा ये चोद्धिताः । सर्वांस्तान् अग्न आ वह पितॄन् हविषे अत्तवे
जे पुरले गेले, जे वर ठेवले, जे जाळले, आणि जे उघडे ठेवले, हे सर्व पितर अग्नी, अर्पणासाठी येथे आण.
ये अग्निदग्धा ये अनग्निदग्धा मध्ये दिवः स्वधया मादयन्ते । त्वं तान् वेत्थ यदि ते जातवेदः स्वधया यज्ञं स्वधितिं जुषन्ताम्
जे अग्नीने जळाले, जे न जळाले, जे आकाशात स्वतःच्या सामर्थ्याने आनंदी आहेत—हे जातवेद, तू त्यांना ओळखतोस, तर ते आमच्या यज्ञ आणि अर्पणाला आनंदाने स्वीकारो.
शं तप माति तपो अग्ने मा तन्वं तपः । वणेषु शुष्मो अस्तु ते पृथिव्यामस्तु यद्धरः
अग्ने, त्याला जास्त जाळू नकोस, त्याचे शरीर जळू नकोस. तुझी ज्वाला लाकडांमध्ये असू दे; पृथ्वीवर जे तेज आहे ते तिथेच राहू दे.
ददाम्यस्मा अवसानमेतद्य एष आगन् मम चेदभूदिह । यमश्चिकित्वान् प्रत्येतदाह ममैष राय उप तिष्ठतामिह
मी त्याला ही विश्रांतीची जागा देतो; जो इथे आला आहे, तो माझा असो, जर तो इथे असेल. जाणकार यम म्हणतो—हा माझ्या संपत्तीपाशी इथे उभा राहो.
इमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
प्रेमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
अपेमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
{१०} वीमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
निरिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
उदिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
समिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
अमासि मात्रां स्वरगामायुष्मान् भूयासम् । यथापरं न मासातै शते शरत्सु नो पुरा
माझं आईपासून कधीही वेगळं होऊ नये, मला स्वर्ग मिळो आणि दीर्घायुष्य लाभो. माझ्या ठरलेल्या वेळेपेक्षा आधी मी जाऊ नये, शंभर बाणांमध्ये किंवा माझ्या वेळेपुर्वी माझं निधन होऊ नये.
प्राणो अपानो व्यान आयुश्चक्षुर्दृशये सूर्याय । अपरिपरेण पथा यमराज्ञः पितॄन् गच्छ
श्वास, अपान, व्यान, आयुष्य आणि डोळे — सूर्य पाहण्यासाठी — हे सर्व घेऊन, अचूक मार्गाने, यमाच्या अधीन असलेल्या पितरांकडे जा.
ये अग्रवः शशमानाः परेयुर्हित्वा द्वेषांस्यनपत्यवन्तः । ते द्यामुदित्याविदन्त लोकं नाकस्य पृष्ठे अधि दीध्यानाः
जे श्रेष्ठ होते, आनंदी होते, द्वेष आणि अपत्यहीनता सोडून पुढे गेले, त्यांनी आकाशाच्या शिखरावर तेजाने झळकणारा स्वर्गाचा लोक शोधला.
उदन्वती द्यौरवमा पीलुमतीति मध्यमा । तृतीया ह प्रद्यौरिति यस्यां पितर आसते
आकाश जलाने भरलेलं आहे, मधला प्रदेश समृद्ध आहे, तिसरं म्हणजे सर्वोच्च स्वर्ग, जिथे पितर राहतात.
ये न पितुः पितरो ये पितामहा य आविविशुरुर्वन्तरिक्षम् । य आक्षियन्ति पृथिवीमुत द्यां तेभ्यः पितृभ्यो नमसा विधेम
आपल्या वडिलांचे वडील, आजोबा, जे विशाल आकाशात गेले, जे पृथ्वी आणि आकाश सांभाळतात — त्या सर्व पितरांना आपण आदरपूर्वक नमस्कार करतो.
इदमिद्वा उ नापरं दिवि पश्यसि सूर्यम् । माता पुत्रं यथा सिचाभ्येनं भूम ऊर्णुहि
आता तुला पुन्हा आकाशातील सूर्य दिसणार नाही. जशी आई आपल्या मुलाला अलगद गुंडाळते, तशी ही पृथ्वी तुला कवेत घेऊ दे.
{११} इदमिद्वा उ नापरं जरस्यन्यदितोऽपरम् । जाया पतिमिव वाससाभ्येनं भूम ऊर्णुहि
आता तुला वृद्धत्व किंवा इथून पुढे काहीही दिसणार नाही. जशी पत्नी आपल्या पतीला वस्त्राने लपेटते, तशी ही पृथ्वी तुला कवेत घेऊ दे.
अभि त्वोर्णोमि पृथिव्या मातुर्वस्त्रेण भद्रया । जीवेषु भद्रं तन् मयि स्वधा पितृषु सा त्वयि
मी तुला पृथ्वीमातेच्या शुभ वस्त्राने गुंडाळतो. जिवंतांमध्ये कल्याण असो, पितरांना तृप्ती मिळो, आणि ते तुझ्याही ठिकाणी असो.
अग्नीषोमा पथिकृता स्योनं देवेभ्यो रत्नं दधथुर्वि लोकम् । उप प्रेष्यन्तं पूषणं यो वहात्यञ्जोयानैः पथिभिस्तत्र गच्छतम्
अग्नी आणि सोम, मार्ग तयार करणारे, यांनी देवांसाठी अमूल्य स्थान ठेवलं आहे. पूषणाला पाठवा, जो गतात्म्यांना वेगवान रथाने घेऊन जातो; तेथे त्यांना जाऊ द्या.
पूषा त्वेतश्च्यावयतु प्र विद्वान् अनष्टपशुर्भुवनस्य गोपाः । स त्वैतेभ्यः परि ददत्पितृभ्योऽग्निर्देवेभ्यः सुविदत्रियेभ्यः
पूषण, ज्ञानी आणि सर्वांचा रक्षक, तुला पुढे नेवो, ज्याचं धन कधीही हरवत नाही. तो या पितरांना देतो आणि अग्नी देवांना उत्तम दान देणाऱ्यांना देतो.
आयुर्विश्वायुः परि पातु त्वा पूषा त्वा पातु प्रपथे पुरस्तात्। यत्रासते सुकृतो यत्र त ईयुस्तत्र त्वा देवः सविता दधातु
आयुष्य, सर्वांचे जीवन, तुला सर्व बाजूंनी जपावं. पूषण तुला पुढच्या वाटेवर राखो. जिथे सत्कर्मी राहतात, जिथे ते गेले, तिथेच देव सविता तुला ठेवो.
इमौ युनज्मि ते वह्नी असुनीताय वोढवे । ताभ्यां यमस्य सादनं समितिश्चाव गच्छतात्
मी हे दोन अग्नी तुझ्यासाठी जुळवतो, प्राण नेण्यासाठी. त्यांच्यासह, यमाच्या स्थानावर आणि सभेत पोहोच.
एतत्त्वा वासः प्रथमं न्वागन्न् अपैतदूह यदिहाबिभः पुरा । इष्टापूर्तमनुसंक्राम विद्वान् यत्र ते दत्तं बहुधा विबन्धुषु
हे तुझं पहिलं वस्त्र आहे, ते आता आलं आहे. जे तू पूर्वी इथे घातलं होतंस, ते आता जाऊ दे. ज्ञानी हो, तुझ्या दान आणि सत्कर्माच्या फळाकडे जा, जिथे तुझं दान अनेक नातेवाईकांत वाटलं जातं.
अग्नेर्वर्म परि गोभिर्व्ययस्व सं प्रोर्णुष्व मेदसा पीवसा च । नेत्त्वा धृष्णुर्हरसा जर्हृषाणो दधृग्विधक्षन् परीङ्खयातै
अग्नीचं कवच गायींनी वेढून घाल. मेद आणि स्नायूने स्वतःला झाक. तू बळकट आणि उत्साही अस, जोराने पुढे नेला जावो, आणि लवकरच योग्य ठिकाणी पोहोच.
दण्डं हस्तादाददानो गतासोः सह श्रोत्रेण वर्चसा बलेन । अत्रैव त्वमिह वयं सुवीरा विश्वा मृधो अभिमातीर्जयेम
हातातून काठी घेत, प्राण गेल्यावर, श्रवण, तेज आणि बळासह — इथे आपण सर्व, वीरपणे, सर्व शत्रू आणि विरोधकांवर विजय मिळवू.
धनुर्हस्तादाददानो मृतस्य सह क्षत्रेण वर्चसा बलेन । समागृभाय वसु भूरि पुष्टमर्वाङ्त्वमेह्युप जीवलोकम्
मृताच्या हातातून धनुष्य घेत, सामर्थ्य, तेज आणि बळासह — संपत्ती आणि भरपूर पोषण गोळा करून, जवळ ये, पुन्हा जिवंतांच्या जगात परत ये.