{८} ह्वयामि ते मनसा मन इहेमान् गृहामुप जुजुषाण एहि । सं गच्छस्व पितृभिः सं यमेन स्योनास्त्वा वाता उप वान्तु शग्माः
मी तुला माझ्या मनाने, विचाराने बोलावतोय—या घरात राहण्याची इच्छा धरून इथे ये. पितरांसोबत, यमासोबत एकत्र जा. कोमल वारे तुला सुखरूपपणे इथे घेऊन येवोत.
उत्त्वा वहन्तु मरुत उदवाहा उदप्रुतः । अजेन कृण्वन्तः शीतं वर्षेणोक्षन्तु बालिति
मरुतगण तुला वर उचलोत, वर नेणारे तुला वर घेऊन जावोत. मेंढ्याच्या थंडाव्याने तुला शीतल करोत आणि पावसाने तुला ओलावोत, हे बालका.
उदह्वमायुरायुषे क्रत्वे दक्षाय जीवसे । स्वान् गच्छतु ते मनो अधा पितॄंरुप द्रव
उठताना, तुझे आयुष्य दीर्घायुष्यासाठी, सामर्थ्यासाठी, कौशल्यासाठी आणि जगण्यासाठी असो. तुझे मन आपल्या लोकांकडे जावो आणि मग पितरांकडे धाव घे.
मा ते मनो मासोर्माङ्गानां मा रसस्य ते । मा ते हास्त तन्वः किं चनेह
तुझे मन महिन्याकडे, इंद्रियांकडे किंवा तुझ्या रसाकडे जाऊ नये. तुझ्या शरीरातील कोणतीही गोष्ट इथे जाऊ नये.
मा त्वा वृक्षः सं बाधिष्ट मा देवी पृथिवी मही । लोकं पितृषु वित्त्वैधस्व यमराजसु
कोणताही वृक्ष तुला त्रास देऊ नये, ना ही ही महान, दैवी पृथ्वी. पितरांच्या लोकात, यमराजांच्या राज्यात आपले स्थान शोध.
यत्ते अङ्गमतिहितं पराचैरपानः प्राणो य उ वा ते परेतः । तत्ते संगत्य पितरः सनीडा घासाद्घासं पुनरा वेशयन्तु
तुझ्या अंगातील जे काही दूर गेले, श्वास, प्राण किंवा इतर काही, ते सर्व पितरांनी एकत्र करून, भागभाग करून पुन्हा तुझ्यात स्थिर करावेत.
अपेमं जीवा अरुधन् गृहेभ्यस्तं निर्वहत परि ग्रामादितः । मृत्युर्यमस्यासीद्दूतः प्रचेता असून् पितृभ्यो गमयां चकार
जिवंत लोकांनी त्याच्यासाठी हंबरडा फोडला; त्याला घरातून, गावातून बाहेर घ्या. मृत्यू, जो यमाचा ज्ञानी दूत आहे, त्याने त्याचा प्राण पितरांकडे नेला.
ये दस्यवः पितृषु प्रविष्टा ज्ञातिमुखा अहुतादश्चरन्ति । परापुरो निपुरो ये भरन्त्यग्निष्टान् अस्मात्प्र धमाति यज्ञात्
जे दुष्ट लोक पितरांमध्ये गेले, आप्त म्हणून वावरतात, पण ज्यांना कोणतीही अर्पण मिळाली नाही, जे अर्पण घेऊन जातात, अग्नी वाहतात, ते या यज्ञापासून दूर जावोत.
सं विशन्त्विह पितरः स्वा नः स्योनं कृण्वन्तः प्रतिरन्त आयुः । तेभ्यः शकेम हविषा नक्षमाणा ज्योग्जीवन्तः शरदः पुरूचीः
पितरांनी येथे एकत्र यावे, आपल्यासाठी सुखद जागा निर्माण करावी, आणि दीर्घायुष्य द्यावे. आपण त्यांना अर्पण देत राहू, आणि पुष्कळ शरद ऋतू जगू, आमची शक्ती कधीच कमी होऊ नये.
यां ते धेनुं निपृणामि यमु क्षीर ओदनम् । तेना जनस्यासो भर्ता योऽत्रासदजीवनः
ही गाय मी तुझ्यासाठी दाबली आहे, तिच्या दुधाने अन्न मिळते—ती गाय जिच्या आधाराने इथे जिवंत बसलेला हा माणूस लोकांचा पोशिंदा होवो.
{९} अश्वावतीं प्र तर या सुशेवा र्क्षाकं वा प्रतरं नवीयः । यस्त्वा जघान वध्यः सो अस्तु मा सो अन्यद्विदत भागधेयम्
तू घोड्यांनी युक्त, उत्तम सेवा असलेल्या किंवा नव्या वाहून नेण्याच्या मार्गावर जा. ज्याने तुला मारले, त्याचा मृत्यूच होवो; त्याला दुसरा काहीही भाग मिळू नये.
यमः परोऽवरो विवस्वान् ततः परं नाति पश्यामि किं चन । यमे अध्वरो अधि मे निविष्टो भुवो विवस्वान् अन्वाततान
यम दूर आहे, विवस्वान जवळ आहे; त्यापलीकडे मला काहीच दिसत नाही. यमाच्या यज्ञावर मी तुला ठेवले आहे; विवस्वानने तुला पृथ्वीवर पसरवले आहे.
अपागूहन्न् अमृतां मर्त्येभ्यः कृत्वा सवर्णामदधुर्विवस्वते । उताश्विनावभरद्यत्तदासीदजहादु द्वा मिथुना सरण्यूः
अमरत्व असलेल्याला मर्त्य लोकांपासून वेगळे केले, विवस्वानासाठी भेद केला. दोन अश्विनांनी दिलेले ते उचलले; सरण्युने त्या दोन जुळ्यांना सोडून दिले.
ये निखाता ये परोप्ता ये दग्धा ये चोद्धिताः । सर्वांस्तान् अग्न आ वह पितॄन् हविषे अत्तवे
जे पुरले गेले, जे वर ठेवले, जे जाळले, आणि जे उघडे ठेवले, हे सर्व पितर अग्नी, अर्पणासाठी येथे आण.
ये अग्निदग्धा ये अनग्निदग्धा मध्ये दिवः स्वधया मादयन्ते । त्वं तान् वेत्थ यदि ते जातवेदः स्वधया यज्ञं स्वधितिं जुषन्ताम्
जे अग्नीने जळाले, जे न जळाले, जे आकाशात स्वतःच्या सामर्थ्याने आनंदी आहेत—हे जातवेद, तू त्यांना ओळखतोस, तर ते आमच्या यज्ञ आणि अर्पणाला आनंदाने स्वीकारो.
शं तप माति तपो अग्ने मा तन्वं तपः । वणेषु शुष्मो अस्तु ते पृथिव्यामस्तु यद्धरः
अग्ने, त्याला जास्त जाळू नकोस, त्याचे शरीर जळू नकोस. तुझी ज्वाला लाकडांमध्ये असू दे; पृथ्वीवर जे तेज आहे ते तिथेच राहू दे.
ददाम्यस्मा अवसानमेतद्य एष आगन् मम चेदभूदिह । यमश्चिकित्वान् प्रत्येतदाह ममैष राय उप तिष्ठतामिह
मी त्याला ही विश्रांतीची जागा देतो; जो इथे आला आहे, तो माझा असो, जर तो इथे असेल. जाणकार यम म्हणतो—हा माझ्या संपत्तीपाशी इथे उभा राहो.
इमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
प्रेमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
अपेमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
{१०} वीमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
निरिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
उदिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
समिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै । शते शरत्सु नो पुरा
आपण ही आयुष्याची माप मर्यादित करू, जेणेकरून आपल्याला जे मिळायला हवे ते कमी पडू नये; आपण शंभर शरद ऋतू पूर्ण करू.
अमासि मात्रां स्वरगामायुष्मान् भूयासम् । यथापरं न मासातै शते शरत्सु नो पुरा
माझं आईपासून कधीही वेगळं होऊ नये, मला स्वर्ग मिळो आणि दीर्घायुष्य लाभो. माझ्या ठरलेल्या वेळेपेक्षा आधी मी जाऊ नये, शंभर बाणांमध्ये किंवा माझ्या वेळेपुर्वी माझं निधन होऊ नये.
प्राणो अपानो व्यान आयुश्चक्षुर्दृशये सूर्याय । अपरिपरेण पथा यमराज्ञः पितॄन् गच्छ
श्वास, अपान, व्यान, आयुष्य आणि डोळे — सूर्य पाहण्यासाठी — हे सर्व घेऊन, अचूक मार्गाने, यमाच्या अधीन असलेल्या पितरांकडे जा.
ये अग्रवः शशमानाः परेयुर्हित्वा द्वेषांस्यनपत्यवन्तः । ते द्यामुदित्याविदन्त लोकं नाकस्य पृष्ठे अधि दीध्यानाः
जे श्रेष्ठ होते, आनंदी होते, द्वेष आणि अपत्यहीनता सोडून पुढे गेले, त्यांनी आकाशाच्या शिखरावर तेजाने झळकणारा स्वर्गाचा लोक शोधला.
उदन्वती द्यौरवमा पीलुमतीति मध्यमा । तृतीया ह प्रद्यौरिति यस्यां पितर आसते
आकाश जलाने भरलेलं आहे, मधला प्रदेश समृद्ध आहे, तिसरं म्हणजे सर्वोच्च स्वर्ग, जिथे पितर राहतात.
ये न पितुः पितरो ये पितामहा य आविविशुरुर्वन्तरिक्षम् । य आक्षियन्ति पृथिवीमुत द्यां तेभ्यः पितृभ्यो नमसा विधेम
आपल्या वडिलांचे वडील, आजोबा, जे विशाल आकाशात गेले, जे पृथ्वी आणि आकाश सांभाळतात — त्या सर्व पितरांना आपण आदरपूर्वक नमस्कार करतो.
इदमिद्वा उ नापरं दिवि पश्यसि सूर्यम् । माता पुत्रं यथा सिचाभ्येनं भूम ऊर्णुहि
आता तुला पुन्हा आकाशातील सूर्य दिसणार नाही. जशी आई आपल्या मुलाला अलगद गुंडाळते, तशी ही पृथ्वी तुला कवेत घेऊ दे.