मा प्र गाम पथो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः । मान्त स्थुर्नो अरातयः
आपण मार्गापासून किंवा यज्ञापासून दूर जाऊ नये, हे इंद्र, हे सोम. शत्रू आपल्यात राहू नयेत.
यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः । तमाहुतमशीमहि
जो यज्ञाची तयारी करणारा आहे, देवांमध्ये ताणलेला धागा आहे, ती आहुती आपण ग्रहण करू.
13.2 उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते । आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः
त्याचे तेजस्वी ध्वज आकाशात चमकत उगवतात. सर्व लोकांना पाहणाऱ्या, महान व्रत असलेल्या, दयाळू सूर्याचे ते आहेत.
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे । स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः
आपण जगाचा रक्षक असलेल्या सूर्याचे स्तवन करतो, जो दिशांना आपल्या किरणांनी प्रकाशित करतो, जलद पंखांनी आकाशात उडतो, आणि सर्व दिशांना प्रकाश देतो.
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया । तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे
तू पूर्वेकडे आणि पश्चिमेकडे आपल्या नियमाने जातो, विविध दिवस आपल्या शक्तीने ओढतो, हे आदित्य, तुझे हे मोठेपण मोठे आहे, तुझे यश मोठे आहे, कारण तू एकटाच सर्व व्यापून जन्मतोस.
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः । स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम्
सात हिरव्या, अनेक, त्या ज्ञानी, जलद, तेजस्वी सूर्याला नेतात. अत्रिने त्या प्रवाही सूर्याला आकाशात नेले. लोक तुला मार्गावर फिरताना पाहतात.
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् । दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि
तू मार्गावर फिरताना तुला कोणी इजा करू नये. शुभेच्छांसह, तू आपल्या मंगल मार्गावर जा. हे सूर्य, आकाश आणि दिव्य पृथ्वी, दिवस आणि रात्र मोजत तू पुढे जातोस.
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः । यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः
तुला शुभेच्छा असो, हे सूर्य, जेव्हा तू आपल्या रथावरून प्रवास करतोस, ज्याने तू वेगाने फिरतोस. तुझे उत्तम हिरवे घोडे, शंभर असोत किंवा सात, अनेक असोत, तुला नेतात.
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् । यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः
सूर्या, तू तेजस्वी आणि सुखद रथावर बस, उत्तम जुळवलेला आणि वेगवान घोडा पेटव. तुझे हिरवे, तेजस्वी घोडे, ते असोत शंभर, सात किंवा कितीही, तुला ओढत आहेत.
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त । अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत्
सूर्याने आपल्या प्रवासासाठी सात हिरवे घोडे रथाला जोडले, ते सोन्यासारखे तेजस्वी आणि मोठ्या शक्तीचे आहेत. तेजस्वी सूर्य अंधार मागे टाकून वर गेला आणि देवाने आकाश गाठले.
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत्। दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा
मोठ्या ध्वजासह देव आला, अंधार दूर केला आणि प्रकाश पाहिला. आकाशातील दिव्य पक्षी, तो वीर, अदितीचा पुत्र, त्याने सर्व जग उघड केले.
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि । उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः
उगवतांना, तू आपली किरणे पसरवतोस आणि सर्व रूपांना पोसतोस. आपल्या इच्छेने तू दोन्ही समुद्रांवर प्रकाश टाकतोस, सर्व लोकांना व्यापून तेजाने झळकतोस.
{७} पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् । विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति
आपल्या मायेमुळे हे दोन बालक पुढे-मागे फिरतात, खेळत समुद्राभोवती जातात. त्यातील एक सर्व जग पाहतो, दुसऱ्याला सोन्याचे घोडे ओढतात.
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे । स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत्
आकाशात, सूर्य, तुला तीन वेळा स्थापन केले जाते, महिन्याची रचना करण्यासाठी. तू चांगल्या आधाराने, तेजाने सर्व भूतांना जाहीर करत पुढे जातोस.
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव । नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः
तू दोघांनाही सहन करतोस, जणू वासरू आपल्या दोन मायांसोबत असतो. खरेच, यापूर्वीही देवांनी हे पवित्र ज्ञान ओळखले होते.
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः । अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः
समुद्रानंतर जे स्थिर आहे, ते सूर्य जाणून घ्यायचा प्रयत्न करतो. त्याचा मार्ग विशाल आहे, दोन्ही पूर्वीचा आणि नंतरचा पसरलेला आहे.
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति । तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते
तो आपल्या प्रयत्नांनी ते साधतो, जिथून परत येता येत नाही. त्यामुळे तो देवांना अमृताचे अन्न रोखत नाही.
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः । दृशे विश्वाय सूर्यम्
त्या जातवेदस, देव, सूर्याला किरणे वर नेतात, सर्वांना पाहण्यासाठी.
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः । सूराय विश्वचक्षसे
जसे पक्षी उडून जातात, तसे त्या किरणा रात्रींसह निघून जातात, सर्वांना पाहणाऱ्या सूर्याकरिता.
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु । भ्राजन्तो अग्नयो यथा
त्याचे किरण लोकांनी पाहिले, त्याचे प्रकाश लोकांमध्ये पसरले, जसे अग्नी तेजाने झळकतो.
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य । विश्वमा भासि रोचन
तू वेगवान, सर्वांना पाहणारा, सूर्य, प्रकाशाचा निर्माता आहेस. तू सर्व लोकांवर उजेड टाकतोस.
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः । प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे
तू देवांच्या सभा, मानवांच्या सभा आणि सर्व तेजस्वी लोकांकडे वळतोस, पाहण्यासाठी.
{८} येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु । त्वं वरुण पश्यसि
त्या तेजस्वी डोळ्याने, प्रज्वलित सूर्य, तू सर्व प्राण्यांना पाहतोस; तू, वरुणा, पाहतोस.
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः । पश्यन् जन्मानि सूर्य
तू विस्तीर्ण आकाशातून जातोस, सूर्य, आपला प्रकाश दिवसांसह वाहून, सर्व जन्मांना पाहत.
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य । शोचिष्केशं विचक्षणम्
सात हिरवे घोडे, तेजस्वी केसांचे आणि सर्व पाहणारे, हे देव सूर्य, तुझ्या रथाला ओढतात.
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः । ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः
सूर्याच्या रथाच्या सात वेगवान घोड्या जुळवल्या आहेत; त्या स्वतःच्या जुळवणीने तो प्रवास करतो.
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी । स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव
तपस्वी लाल सूर्य आपल्या तपामुळे स्वर्गात पोचला; तो पुन्हा गर्भात येतो, पुन्हा जन्म घेतो; तो देवांचा अधिपती झाला.
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः । सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः
जो सर्व लोकांमध्ये फिरतो, सर्व दिशांना तोंड देतो, सर्वत्र हात पसरतो, सर्वत्र पसरतो—तो आपल्या दोन्ही हातांनी, पंखांनी, हे आकाश आणि पृथ्वी निर्माण करणारा एकमेव देव सर्वांना सांभाळतो.
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात्। द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते
एक पाय असलेला द्विपादांपेक्षा जास्त पाऊल टाकतो; द्विपादातून तो मागे त्रिपादाकडे जातो; द्विपादातून तो सहापादांपेक्षा जास्त पाऊल टाकतो; एक पाय असलेले आपले शरीर एकत्र करतात.
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः । केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि
न थकता पुढे जाणारा, जेव्हा पिवळसर सूर्य आपली जागा घेतो, तेव्हा तो तेजाने दोन रूपे करतो; ध्वजासह उठणारा, सर्व आकाश सहन करणारा, हे तेजस्वी, तू सूर्याच्या सर्व वाटा उजळवतोस.