वाचस्पते सौमनसं मनश्च गोष्ठे नो गा जनय योनिषु प्रजाः । इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यहमायुषा वर्चसा दधातु
वाणीच्या अधिपती, आम्हाला आनंदी मन आणि विचार दे; गोठ्यात गायी वाढव, गर्भात संतती वाढव. प्राण इथेच आमच्या मैत्रीत राहो; परमेश्वर तुला अखंड आयुष्य आणि तेजाने वेढो.
परि त्वा धात्सविता देवो अग्निर्वर्चसा मित्रावरुणावभि त्वा । सर्वा अरातीरवक्रामन्न् एहीदं राष्ट्रमकरः सुनृतावत्
सविता देव तुला वेढतो, अग्नी तेजाने तुला आधार देतो, मित्र आणि वरुण तुला सांभाळतात. सर्व वैर दूर जावोत; ये, हे राज्य शुभ वाणीने स्थापन कर.
{२} यं त्वा पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहित । शुभा यासि रिणन्न् अपः
ज्याला पांढरी असलेली रथात ओढते, हे रोहित, तू तेजाने प्रवास करतोस, पाणी दूर करतोस.
अनुव्रता रोहिणी रोहितस्य सूरिः सुवर्णा बृहती सुवर्चाः । तया वाजान् विश्वरूपां जयेम तया विश्वाः पृतना अभि ष्याम
रोहिताच्या रोहिणीने त्याला निष्ठा दाखवली आहे, ती सुवर्ण, महान आणि तेजस्वी आहे. तिच्यामुळे आपण सर्व प्रकारचे ऐश्वर्य जिंकू; तिच्यामुळे आपण सर्व लढाया जिंकू.
इदं सदो रोहिणी रोहितस्यासौ पन्थाः पृषती येन याति । तां गन्धर्वाः कश्यपा उन् नयन्ति तां रक्षन्ति कवयोऽप्रमादम्
हे रोहिणीचे आसन आहे, रोहिताचा मार्ग आहे, ज्यावर पांढरी जाते. गंधर्व आणि कश्यप तिला पुढे नेतात; ऋषी तिला चुकांपासून जपतात.
सूर्यस्याश्वा हरयः केतुमन्तः सदा वहन्त्यमृताः सुखं रथम् । घृतपावा रोहितो भ्राजमानो दिवं देवः पृषतीमा विवेश
सूर्याचे घोडे, ध्वजासह, नेहमी अमृतमय, सुखद रथ ओढतात. घृताने तेजस्वी असलेला रोहित, देव म्हणून, आकाशातील पांढरीमध्ये प्रवेश करतो.
यो रोहितो वृषभस्तिग्मशृङ्गः पर्यग्निं परि सूर्यं बभूव । यो विष्टभ्नाति पृथिवीं दिवं च तस्माद्देवा अधि सृष्टीः सृजन्ते
रोहित हा तीक्ष्ण शिंगांचा वृषभ, अग्नी आणि सूर्य झाला. तो पृथ्वी आणि आकाश धारण करतो; त्याच्यापासून देवता आपली सृष्टी निर्माण करतात.
रोहितो दिवमारुहन् महतः पर्यर्णवात्। सर्वो रुरोह रोहितो रुहः
रोहिताने मोठ्या समुद्रातून आकाशात प्रवेश केला; सर्वत्र रोहित उगवला आहे, रोहित उगवतो आहे.
वि मिमीष्व पयस्वतीं घृताचीं देवानां धेनुरनपस्पृगेषा । इन्द्रः सोमं पिबतु क्षेमो अस्त्वग्निः प्र स्तौतु वि मृधो नुदस्व
देवतांची पोषक, घृतयुक्त, अस्पर्शित गाय मोजून घे. इंद्र सोम पिऊ दे, सुरक्षितता असो; अग्नी स्तुती करो, शत्रू दूर कर.
समिद्धो अग्निः समिधानो घृतवृद्धो घृताहुतः । अभीषाट्विश्वाषाडग्निः सपत्नान् हन्तु ये मम
अग्नी प्रज्वलित झाला आहे, समिधेने पेटवला आहे, घृताने वाढला आहे, घृताने हवन केला आहे. सर्व विजयी अग्नी माझे विरोधक, माझे शत्रू नष्ट करो.
हन्त्वेनान् प्र दहत्वरिर्यो नः पृतन्यति । क्रव्यादाग्निना वयं सपत्नान् प्र दहामसि
तो शत्रूंना ठार करो, जो आमच्याशी संघर्ष करतो त्याला जाळो. मांसभक्षी अग्नीने आम्ही आमचे शत्रू जाळतो.
अवाचीनान् अव जहीन्द्र वज्रेण बाहुमान् । अधा सपत्नान् मामकान् अग्नेस्तेजोभिरादिषि
जे खाली वळले आहेत त्यांना, इंद्रा, तुझ्या वज्राने मार; मग अग्नीच्या तेजाने माझे शत्रू दूर कर.
{३} अग्ने सपत्नान् अधरान् पादयास्मद्व्यथया सजातमुत्पिपानं बृहस्पते । इन्द्राग्नी मित्रावरुणावधरे पद्यन्तामप्रतिमन्यूयमानाः
अग्ने, आमचे शत्रू आमच्या पायाखाली दाबून टाक. आमच्यातले जे आपल्याच जातीचे पण वैर धरतात, त्यांना दुःख दे, बृहस्पती. इंद्र, अग्नी, मित्र आणि वरुण, जे द्वेष करतात त्यांना पायाखाली तुडवून, त्यांची शक्ती मोडो.
उद्यंस्त्वं देव सूर्य सपत्नान् अव मे जहि । अवैनान् अश्मना जहि ते यन्त्वधमं तमः
देवा सूर्य, तू उगव आणि माझ्या शत्रूंना माझ्यासाठी नष्ट कर. त्यांना दगडाने ठेचून टाक; ते सगळ्यात खोल अंधारात जाऊ देत.
वत्सो विराजो वृषभो मतीनामा रुरोह शुक्रपृष्ठोऽन्तरिक्षम् । घृतेनार्कमभ्यर्चन्ति वत्सं ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणा वर्धयन्ति
विचारांमध्ये तेजस्वी वासरू, बैलासारखा, तेजाने झळकणाऱ्या आकाशात पोहोचला आहे. तूप घालून लोक त्या सूर्यरूप वासराची पूजा करतात; तो ब्रह्मस्वरूप असल्याने, ब्रह्माने त्याचे पोषण करतात.
दिवं च रोह पृथिवीं च रोह राष्ट्रं च रोह द्रविणं च रोह । प्रजां च रोहामृतं च रोह रोहितेन तन्वं सं स्पृषस्व
आकाशावर चढ, पृथ्वीवर चढ, राज्यावर चढ, संपत्तीवर चढ. संततीवर चढ, अमरत्वावर चढ; तुझ्या लाल अंगाने स्वतःला स्पर्श कर.
ये देवा राष्ट्रभृतोऽभितो यन्ति सूर्यम् । तैष्टे रोहितः सम्विदानो राष्ट्रं दधातु सुमनस्यमानः
जे देव राज्याचे रक्षण करतात आणि सूर्याभोवती फिरतात, त्या सर्वांसोबत रोहित एकरूप होऊन, चांगल्या मनाने हे राज्य स्थिर करो.
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति । तिरः समुद्रमति रोचसेऽर्णवम्
तुझ्यासाठी, ब्रह्माने शुद्ध केलेली यज्ञे आणली जातात; मार्गावर घोडे तुला नेतात. तू समुद्राच्या पलीकडे, अथांग पाण्याच्या पलीकडे प्रकाशतोस.
रोहिते द्यावापृथिवी अधि श्रिते वसुजिति गोजिति संधनाजिति । सहस्रं यस्य जनिमानि सप्त च वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि
रोहितावर आकाश आणि पृथ्वी स्थिर आहेत, संपत्तीतील विजय, गायींतील विजय, एकत्र येण्यातला विजय. त्याच्या हजार जन्मांचा आणि सात जन्मांचा उल्लेख मी करतो; जगाच्या मध्यभागी तुझ्या नाभीचे वर्णन करतो.
यशा यासि प्रदिशो दिशश्च यशाः पशूनामुत चर्षणीनाम् । यशाः पृथिव्या अदित्या उपस्थेऽहं भूयासं सवितेव चारुः
तू कीर्तीने सर्व दिशांना आणि कोपऱ्यांना जातोस, पशूंमध्ये आणि लोकांमध्येही तुझी कीर्ती आहे. पृथ्वीच्या कुशीत, अदिती, मीही तुझ्यासारखी कीर्तीमान आणि सावित्रीसारखी सुंदर होऊ दे.
अमुत्र सन्न् इह वेत्थेतः संस्तानि पश्यसि । इतः पश्यन्ति रोचनं दिवि सूर्यं विपश्चितम्
तू तिथे असला तरी, इथे सगळं जाणतोस; सर्व एकत्र येणाऱ्या जागा पाहतोस. इथून लोक आकाशात तेजस्वी, ज्ञानी सूर्याला पाहतात.
देवो देवान् मर्चयस्यन्तश्चरस्यर्णवे । समानमग्निमिन्धते तं विदुः कवयः परे
देवतांमध्ये देव म्हणून तू त्यांची पूजा करतोस, समुद्रात फिरतोस. सर्वजण तोच अग्नी पेटवतात; पलीकडचे ज्ञानी त्याला ओळखतात.
{४} अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिब्रती गौरुदस्थात्। सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन्
गायीने वासरू पोटाशी धरून, एक पाय पुढे आणि एक पाय खाली ठेवून उभी राहिली. ती पिवळी गाय काही भाग घेऊन निघून गेली; ती कुठे वासरू जन्माला घालते, ते या कळपात नाही.
एकपदी द्विपदी सा चतुष्पद्यष्टापदी नवपदी बभूवुषी । सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति
ती एक पायाची, दोन पायांची, चार पायांची, आठ पायांची, नऊ पायांची झाली. जगाची हजार अक्षरांची ओळ तिच्यापासून निघाली, तिच्यापासून समुद्र वाहू लागले.
आरोहन् द्याममृतः प्राव मे वचः । उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति
अमरत्वाने तू आकाशावर पोहोचला आहेस; माझे वचन पुढे गेले आहे. तुझ्यासाठी, ब्रह्माने शुद्ध केलेली यज्ञे आणली जातात; मार्गावर घोडे तुला नेतात.
वेद तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि । यत्ते सधस्थं परमे व्योमन्
अमर असलेला तो तुझा आकाशातील पाऊल आणि तुझं सर्वोच्च आसन जाणतो.
सूर्यो द्यां सूर्यः पृठिवीं सूर्य आपोऽति पश्यति । सूर्यो भूतस्यैकं चक्षुरा रुरोह दिवं महीम्
सूर्य आकाश पाहतो, सूर्य पृथ्वी पाहतो, सूर्य पाण्यांना पाहतो. सूर्य, सगळ्या सृष्टीचं एक डोळं, आकाशावर आणि पृथ्वीवर पोहोचला आहे.
उर्वीरासन् परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत । तत्रैतावग्नी आधत्त हिमं घ्रंसं च रोहितः
रुंद चौफेर बांध घातले गेले, वेदी तयार झाली. तिथे अग्नीने हिम आणि गारठा ठेवला, आणि रोहितही.
हिमं घ्रंसं चाधाय यूपान् कृत्वा पर्वतान् । वर्षाज्यावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः
हिम आणि गारठा ठेवून, पर्वतासारखे यूप उभे करून, रोहिताच्या तेज जाणणाऱ्यांनी तूप आणि मधाने अग्नी प्रज्वलित केला.
स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः समिध्यते । तस्माद्घ्रंसस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽजायत
रोहिताच्या ब्रह्माने, तेज जाणणारा अग्नी प्रज्वलित होतो. त्याच्यापासून गारठा, त्याच्यापासून हिम, त्याच्यापासून यज्ञ उत्पन्न झाला.