पूताः पवित्रैः पवन्ते अभ्राद्दिवं च यन्ति पृथिवीं च लोकान् । ता जीवला जीवधन्याः प्रतिष्ठाः पात्र आसिक्ताः पर्यग्निरिन्धाम्
गाळणांनी शुद्ध झालेल्या त्या वाहतात; ढगातून स्वर्गात आणि पृथ्वीच्या लोकांत जातात. त्या जिवंत, जीवनदायी, स्थिर झालेल्या — पात्रात ओतलेल्या — मी सर्वत्र अग्नी प्रज्वलित करतो.
आ यन्ति दिवः पृथिवीं सचन्ते भूम्याः सचन्ते अध्यन्तरिक्षम् । शुद्धाः सतीस्ता उ शुम्भन्त एव ता नः स्वर्गमभि लोकं नयन्तु
त्या स्वर्गातून येतात, पृथ्वीशी एकरूप होतात; पृथ्वीच्या वरच्या आकाशाशीही एकत्र होतात. शुद्ध असून त्या चमकतात; त्या आपल्याला स्वर्गलोकात घेऊन जाऊ देत.
उतेव प्रभ्वीरुत संमितास उत शुक्राः शुचयश्चामृतासः । ता ओदनं दंपतिभ्यां प्रशिष्टा आपः शिक्षन्तीः पचता सुनाथाः
त्या सामर्थ्यवान, मोजलेल्या, तेजस्वी, शुद्ध आणि अमर आहेत. त्या पाण्यांनी, गृहस्वाम्यांच्या सांगण्यावरून, अन्न शिजवले जाते, योग्य मार्गदर्शनाखाली.
संख्याता स्तोकाः पृथिवीं सचन्ते प्राणापानैः संमिता ओषधीभिः । असंख्याता ओप्यमानाः सुवर्णाः सर्वं व्यापुः शुचयः शुचित्वम्
मोजलेल्या थेंबांनी पृथ्वीशी एकरूप होतात, श्वास व औषधींनी मोजलेले; अमाप, ओतलेले, सोन्यासारखे, ते सर्वत्र पसरतात, शुद्धतेने शुद्ध.
उद्योधन्त्यभि वल्गन्ति तप्ताः फेनमस्यन्ति बहुलांश्च बिन्दून् । योषेव दृष्ट्वा पतिमृत्वियायैतैस्तण्डुलैर्भवता समापः
त्या वर उचलतात, चमकतात, तापलेले असतात, फेस आणि अनेक थेंब उडवतात. जशी नववधू पतीला पाहते, तशी या तांदळांनी तू एकरूप होतोस.
उत्थापय सीदतो बुध्न एनान् अद्भिरात्मानमभि सं स्पृशन्ताम् । अमासि पात्रैरुदकं यदेतन् मितास्तण्डुलाः प्रदिशो यदीमाः
बसलेल्या लोकांना उचल, त्यांना पाण्याने स्वतःला स्पर्श करू दे. या पात्रांत पाणी आहे; हे मोजलेले तांदूळ, या दिशाही आहेत.
{१५} प्र यच्छ पर्शुं त्वरया हरौषमहिंसन्त ओषधीर्दान्तु पर्वन् । यासां सोमः परि राज्यं बभूवामन्युता नो वीरुधो भवन्तु
कुऱ्हाड दे, लवकर कर, आपण झाडांना इजा न करता तोडूया, ज्यांचे राज्य सोमाने वेढले आहे; दुसऱ्या कोंब आपल्यासाठी असू देत.
नवं बर्हिरोदनाय स्तृणीत प्रियं हृदश्चक्षुषो वल्ग्वस्तु । तस्मिन् देवाः सह दैवीर्विशन्त्विमं प्राश्नन्त्वृतुभिर्निषद्य
नवीन कुशा अर्पणासाठी पसरव, जी हृदयाला प्रिय आणि डोळ्यांना सुंदर आहे. त्यावर देव-देवतांसह येवोत, ऋतूंप्रमाणे बसून हे अन्न ग्रहण करो.
वनस्पते स्तीर्णमा सीद बर्हिरग्निष्टोमैः संमितो देवताभिः । त्वष्ट्रेव रूपं सुकृतं स्वधित्यैना एहाः परि पात्रे ददृश्राम्
वनस्पतीराजा, अर्पणासाठी पसरलेल्या कुशांवर बस, अग्निस्थोम यज्ञाने मोजलेल्या देवतांसह. त्वष्ट्यासारखे सुंदर रूप घेऊन इथे ये, आणि आम्ही तुला पात्राभोवती पाहू.
षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीच्छात्स्वः पक्वेनाभ्यश्नवातै । उपैनं जीवान् पितरश्च पुत्रा एतं स्वर्गं गमयान्तमग्नेः
साठ बाणांमध्ये धनाचा रक्षण करणारे, उत्तम शिजवलेले अन्न खावो. त्याच्यावर, जिवंत वडील आणि मुले, अग्नीच्या स्वर्गलोकात जाणाऱ्याला घेऊन जावोत.
धर्ता ध्रियस्व धरुणे पृथिव्या अच्युतं त्वा देवताश्च्यावयन्तु । तं त्वा दंपती जीवन्तौ जीवपुत्रावुद्वासयातः पर्यग्निधानात्
पृथ्वीच्या आधारावर घट्ट धर, देवता तुला हलवू नयेत. जिवंत पती-पत्नी आणि त्यांची मुले, अग्नीच्या वेढ्यातून तुला बाहेर नेत आहेत.
सर्वान्त्समागा अभिजित्य लोकान् यावन्तः कामाः समतीतृपस्तान् । वि गाहेथामायवनं च दर्विरेकस्मिन् पात्रे अध्युद्धरैनम्
सर्व लोक जिंकून, सर्व इच्छा ओलांडून, तुम्ही एकत्र आला आहात. जा, ओ कडूल, आणि डाव, एकाच पात्रात त्याला वर उचल.
उप स्तृणीहि प्रथय पुरस्ताद्घृतेन पात्रमभि घारयैतत्। वाश्रेवोस्रा तरुणं स्तनस्युमिमं देवासो अभिहिङ्कृणोत
हे पात्र आमच्या पुढे मोकळं पसर, समोर मोठं कर आणि तुपानं ते लाव. हे पात्र पूर्ण भरू दे. जसं गाय वासराला जवळ घेते, तसं देवांनी या लहानग्याला पोटाशी बोलावावं.
उपास्तरीरकरो लोकमेतमुरुः प्रथतामसमः स्वर्गः । तस्मिं छ्रयातै महिषः सुपर्णो देवा एनं देवताभ्यः प्र यछान्
जो शय्येची तयारी करतो, त्याने हे विस्तीर्ण जग पसरावं, स्वर्गाचं स्थान मोठं आणि अद्वितीय होऊ दे. त्यावर मोठ्या पंखाचा महिष विसावू दे. हे देवांनो, त्याला देवतांकडे अर्पण करा.
यद्यज्जाया पचति त्वत्परःपरः पतिर्वा जाये त्वत्तिरः । सं तत्सृजेथां सह वां तदस्तु संपादयन्तौ सह लोकमेकम्
पत्नीने किंवा पतीने, किंवा दुसऱ्याने तुझ्यासाठी जे काही शिजवलं असेल, ते दोघांनी मिळून मुक्त करावं, तसंच होऊ दे. दोघांनी एकत्र काम करत, एकच लोक मिळवू द्या.
यावन्तो अस्याः पृथिवीं सचन्ते अस्मत्पुत्राः परि ये संबभूवुः । सर्वांस्तामुप पात्रे ह्वयेथां नाभिं जानानाः शिशवः समायान्
या पृथ्वीशी जे जे जोडले गेले, आमचे पुत्र आणि आजूबाजूला जे निर्माण झाले, त्यांना सर्वांना या पात्राजवळ बोलवा. नाभी ओळखून, सर्व मुले एकत्र यावीत.
{१६} वसोर्या धारा मधुना प्रपीना घृतेन मिश्रा अमृतस्य नाभयः । सर्वास्ता अव रुन्धे स्वर्गः षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीछात्
धनाच्या त्या धारांमध्ये मध आणि तूप मिसळलेलं आहे, त्या अमृताच्या नाभी आहेत. स्वर्ग त्यांना साठ बाणांत खजिन्याच्या रक्षणासाठी पूर्णपणे वेढून घेऊ दे.
निधिं निधिपा अभ्येनमिछादनीश्वरा अभितः सन्तु येऽन्ये । अस्माभिर्दत्तो निहितः स्वर्गस्त्रिभिः काण्डैस्त्रीन्त्स्वर्गान् अरुक्षत्
खजिन्याचे रक्षक हे ठेव सुरक्षित झाकू देत, आणि जे दुसरे असहाय आहेत, ते त्याच्या आजूबाजूला राहू देत. आमच्याद्वारे ठेवलेलं हे स्वर्गीय धन तीन गाठींनी ठेवून, तीन स्वर्गांपर्यंत पोहोचलं आहे.
अग्नी रक्षस्तपतु यद्विदेवं क्रव्याद्पिशाच इह मा प्र पास्त । नुदाम एनमप रुध्मो अस्मदादित्या एनमङ्गिरसः सचन्ताम्
अग्नीने योग्य त्या रीतीने राक्षस जाळावा, मांसभक्षक किंवा पिशाच्च इथे येऊ नये. आम्ही त्याला दूर हाकलतो, आमच्यापासून बंद करतो; हे आदित्यांनो, अंगिरस त्याच्याशी एकत्र येऊ देत.
आदित्येभ्यो अङ्गिरोभ्यो मध्विदं घृतेन मिश्रं प्रति वेदयामि । शुद्धहस्तौ ब्राह्मणस्यानिहत्यैतं स्वर्गं सुकृतावपीतम्
आदित्य आणि अंगिरस यांना मी मध आणि तूप मिसळलेलं हे अर्पण सादर करतो. शुद्ध हातांनी ब्राह्मणाने, कुठलीही इजा न होता, हे स्वर्गीय आणि उत्तम अन्न आस्वादलं आहे.
इदं प्रापमुत्तमं काण्डमस्य यस्माल्लोकात्परमेष्ठी समाप । आ सिञ्च सर्पिर्घृतवत्समङ्ग्ध्येष भागो अङ्गिरसो नो अत्र
मी हे श्रेष्ठ गाठ गाठली आहे, त्या जगातून सर्वोच्च इथे पोहोचला आहे. तूप ओता, तुपानं लावा; हा भाग आमच्यातील अंगिरसांचा आहे.
सत्याय च तपसे देवताभ्यो निधिं शेवधिं परि दद्म एतम् । मा नो द्यूतेऽव गान् मा समित्यां मा स्मान्यस्मा उत्सृजता पुरा मत्
सत्यासाठी आणि तपासाठी, देवतांना मी हे धन, हे शुभ ठेव अर्पण करतो. हे जुगारात किंवा भांडणात हरवू नये, किंवा आम्ही कधीही टाकून द्यायला नको.
अहं पचाम्यहं ददामि ममेदु कर्मन् करुणेऽधि जाया । कौमारो लोको अजनिष्ट पुत्रोऽन्वारभेथां वय उत्तरावत्
मी शिजवतो, मी देतो, हे कृत्य माझं आहे; पत्नी दयेसाठी जन्मली आहे. हे तरुण जग जन्मलं, पुत्र झाला; तुम्ही दोघांनी त्याला वाढवावं, वय वाढत असताना आधार द्यावा.
न किल्बिषमत्र नाधारो अस्ति न यन् मित्रैः समममान एति । अनूनं पात्रं निहितं न एतत्पक्तारं पक्वः पुनरा विशाति
इथे कोणताही दोष नाही, कमतरता नाही; मित्रांसोबत मोजून काहीच इथे येत नाही. हे पात्र जे ठेवले आहे ते अपूर्ण नाही; शिजलेलं पुन्हा शिजवणाऱ्याकडे परत येत नाही.
प्रियं प्रियाणां कृणवाम तमस्ते यन्तु यतमे द्विषन्ति । धेनुरनड्वान् वयोवय आयदेव पौरुषेयमप मृत्युं नुदन्तु
आपण प्रिय व्यक्तीसाठी प्रिय गोष्ट करूया; ज्यांना द्वेष आहे, त्यांनी आपल्यापासून दूर जावं. गायीने, दोर नसलेल्या वासरासह, या पुरुषापासून मृत्यू दूर करावा.
समग्नयः विदुरन्यो अन्यं य ओषधीः सचते यश्च सिन्धून् । यावन्तो देवा दिव्यातपन्ति हिरण्यं ज्योतिः पचतो बभूव
सर्व अग्नी एकमेकांना ओळखतात, जो वनस्पतींची आणि जो नद्यांची काळजी घेतो. जितके देव आकाशात तेजाने चमकतात, सोने आणि प्रकाश, ते सर्व शिजले आहेत.
{१७} एषा त्वचां पुरुषे सं बभूवानग्नाः सर्वे पशवो ये अन्ये । क्षत्रेणात्मानं परि धापयाथोऽमोतं वासो मुखमोदनस्य
ही त्वचा माणसांची, सर्व जनावरांची आणि इतरांची, न जळलेली झाली आहे. राजसत्तेने स्वतःला झाका; हे वस्त्र आनंदाचं मुख होऊ दे.
यदक्षेषु वदा यत्समित्यां यद्वा वदा अनृतं वित्तकाम्या । समानं तन्तुमभि सम्वसानौ तस्मिन्त्सर्वं शमलं सादयाथः
तुम्ही जुगारात, भांडणात किंवा लोभासाठी जे काही खोटं बोलता, एकाच धाग्यावर राहून, त्या सर्व दोषांना तिथेच शांत करा.
वर्षं वनुष्वापि गच्छ देवांस्त्वचो धूमं पर्युत्पातयासि । विश्वव्यचा घृतपृष्ठो भविष्यन्त्सयोनिर्लोकमुप याह्येतम्
पाऊस सहन कर, पाण्यातही जा; देवांची त्वचा, म्हणजे धूर, तू वर उचलतोस. तुपाने झाकलेला, सर्वत्र पसरलेला, तू होशील; चांगल्या आसनावर बसून, या जगात पोहोच.
तन्वं स्वर्गो बहुधा वि चक्रे यथा विद आत्मन्न् अन्यवर्णाम् । अपाजैत्कृष्णां रुशतीं पुनानो या लोहिनी तां ते अग्नौ जुहोमि
स्वर्गाने शरीर अनेक प्रकारे केलं आहे, जसं सर्वांना माहीत आहे, वेगवेगळ्या रंगांनी. काळं शुद्ध करून, पुन्हा उजळ करत, जे लाल आहे ते मी अग्नीला अर्पण करतो.