वनस्पतिः सह देवैर्न आगन् रक्षः पिशाचामपबाधमानः । स उच्छ्रयातै प्र वदाति वाचं तेन लोकामभि सर्वान् जयेम
वनस्पतीसह देव आले आहेत, राक्षस आणि पिशाच्च दूर करत. तो उंच होतो आणि बोलतो; त्याच्या जोरावर आपण सर्व लोक जिंकू.
सप्त मेधान् पशवः पर्यगृह्णन् य एषां ज्योतिष्माँ उत यश्चकर्श । त्रयस्त्रिंशद्देवतास्तान्त्सचन्ते स नः स्वर्गमभि नेष लोकम्
प्राण्यांनी सात वेदिका वेढल्या, जे तेजस्वी आहेत आणि जे ओढतात असेही. त्र्यत्रीश देवता त्यांच्यात सामील होतात; तो आपल्याला स्वर्गीय लोकात नेवो.
स्वर्गं लोकमभि नो नयासि सं जायया सह पुत्रैः स्याम । गृह्णामि हस्तमनु मैत्वत्र मा नस्तारीन् निर्ऋतिर्मो अरातिः
तू आम्हाला स्वर्गीय लोकात ने; आपण पत्नी आणि मुलांसह एकत्र असू. मी तुझा हात सुखासाठी धरतो; आपल्याला दु:ख, नाश किंवा वैर्य येऊ नये.
ग्राहिं पाप्मानमति तामयाम तमो व्यस्य प्र वदासि वल्गु । वानस्पत्य उद्यतो मा जिहिंसीर्मा तण्डुलं वि शरीर्देवयन्तम्
आम्ही पकडणाऱ्या पापाला दूर करतो, अंधार घालवतो, तू गोड बोलतोस. हे लाकडी साधन, उचललेलं, कृपया इजा करू नकोस; देवांसाठी अर्पण केलेला तांदूळ विखुरू नकोस.
विश्वव्यचा घृतपृष्ठो भविष्यन्त्सयोनिर्लोकमुप याह्येतम् । वर्षवृद्धमुप यच्छ शूर्पं तुषं पलावान् अप तद्विनक्तु
सर्वत्र पसरलेला, ज्याचा पाठ तुपासारखा आहे, आणि जो पुन्हा जन्म घेणार आहे, तू या जगात ये. पावसाने जुना झालेला सुप उचल, त्याने तांदळातून साले वेगळे करु दे.
त्रयो लोकाः संमिता ब्राह्मणेन द्यौरेवासौ पृथिव्यन्तरिक्षम् । अंशून् गृभीत्वान्वारभेथामा प्यायन्तां पुनरा यन्तु शूर्पम्
तीन जग ब्राह्मणाने मोजली आहेत — हेच स्वर्ग, पृथ्वी आणि आकाश. त्यांचे किरण गोळा करून, ते वाढू देत आणि पुन्हा सुपात परत येऊ देत.
{१४} पृथग्रूपाणि बहुधा पशूनामेकरूपो भवसि सं समृद्ध्या । एतां त्वचं लोहिनीं तां नुदस्व ग्रावा शुम्भाति मलग इव वस्त्रा
प्राण्यांमध्ये तुझे अनेक रूपे असली तरी, समृद्धीमध्ये तू एकच रूप घेतोस. ही लाल त्वचा दूर कर; जसा दगड वस्त्र स्वच्छ करतो, तसाच ती स्वच्छ कर.
पृथिवीं त्वा पृथिव्यामा वेशयामि तनूः समानी विकृता त एषा । यद्यद्द्युत्तं लिखितमर्पणेन तेन मा सुस्रोर्ब्रह्मणापि तद्वपामि
पृथ्वीवर तुला पृथ्वीमध्ये स्थिर करतो; हे शरीर जरी बदलले असले तरी ते सारखेच आहे. जो काही अर्पणाने वरील लिहिले गेले आहे, ते माझ्यापासून वाहून जाऊ नये; ब्राह्मणाच्या शक्तीने ते दूर करतो.
जनित्रीव प्रति हर्यासि सूनुं सं त्वा दधामि पृथिवीं पृथिव्या । उखा कुम्भी वेद्यां मा व्यथिष्ठा यज्ञायुधैराज्येनातिषक्ता
जशी आई आपल्या मुलावर आनंदी होते, तशी मी तुला पृथ्वीवर पृथ्वीमध्ये ठेवतो. ओवी, मडके, वेदी — यज्ञाच्या साधनांनी आणि तुपाने बळकट झालेली, तू घाबरू नकोस.
अग्निः पचन् रक्षतु त्वा पुरस्तादिन्द्रो रक्षतु दक्षिणतो मरुत्वान् । वरुणस्त्वा दृंहाद्धरुणे प्रतीच्या उत्तरात्त्वा सोमः सं ददातै
पुढून अग्नी तुला राखो; दक्षिणेकडून इंद्र आणि मरुतगण राखो; पश्चिम दिशेला वरुण तुला स्थिर करो; उत्तर दिशेने सोम तुला एकत्र करो.
पूताः पवित्रैः पवन्ते अभ्राद्दिवं च यन्ति पृथिवीं च लोकान् । ता जीवला जीवधन्याः प्रतिष्ठाः पात्र आसिक्ताः पर्यग्निरिन्धाम्
गाळणांनी शुद्ध झालेल्या त्या वाहतात; ढगातून स्वर्गात आणि पृथ्वीच्या लोकांत जातात. त्या जिवंत, जीवनदायी, स्थिर झालेल्या — पात्रात ओतलेल्या — मी सर्वत्र अग्नी प्रज्वलित करतो.
आ यन्ति दिवः पृथिवीं सचन्ते भूम्याः सचन्ते अध्यन्तरिक्षम् । शुद्धाः सतीस्ता उ शुम्भन्त एव ता नः स्वर्गमभि लोकं नयन्तु
त्या स्वर्गातून येतात, पृथ्वीशी एकरूप होतात; पृथ्वीच्या वरच्या आकाशाशीही एकत्र होतात. शुद्ध असून त्या चमकतात; त्या आपल्याला स्वर्गलोकात घेऊन जाऊ देत.
उतेव प्रभ्वीरुत संमितास उत शुक्राः शुचयश्चामृतासः । ता ओदनं दंपतिभ्यां प्रशिष्टा आपः शिक्षन्तीः पचता सुनाथाः
त्या सामर्थ्यवान, मोजलेल्या, तेजस्वी, शुद्ध आणि अमर आहेत. त्या पाण्यांनी, गृहस्वाम्यांच्या सांगण्यावरून, अन्न शिजवले जाते, योग्य मार्गदर्शनाखाली.
संख्याता स्तोकाः पृथिवीं सचन्ते प्राणापानैः संमिता ओषधीभिः । असंख्याता ओप्यमानाः सुवर्णाः सर्वं व्यापुः शुचयः शुचित्वम्
मोजलेल्या थेंबांनी पृथ्वीशी एकरूप होतात, श्वास व औषधींनी मोजलेले; अमाप, ओतलेले, सोन्यासारखे, ते सर्वत्र पसरतात, शुद्धतेने शुद्ध.
उद्योधन्त्यभि वल्गन्ति तप्ताः फेनमस्यन्ति बहुलांश्च बिन्दून् । योषेव दृष्ट्वा पतिमृत्वियायैतैस्तण्डुलैर्भवता समापः
त्या वर उचलतात, चमकतात, तापलेले असतात, फेस आणि अनेक थेंब उडवतात. जशी नववधू पतीला पाहते, तशी या तांदळांनी तू एकरूप होतोस.
उत्थापय सीदतो बुध्न एनान् अद्भिरात्मानमभि सं स्पृशन्ताम् । अमासि पात्रैरुदकं यदेतन् मितास्तण्डुलाः प्रदिशो यदीमाः
बसलेल्या लोकांना उचल, त्यांना पाण्याने स्वतःला स्पर्श करू दे. या पात्रांत पाणी आहे; हे मोजलेले तांदूळ, या दिशाही आहेत.
{१५} प्र यच्छ पर्शुं त्वरया हरौषमहिंसन्त ओषधीर्दान्तु पर्वन् । यासां सोमः परि राज्यं बभूवामन्युता नो वीरुधो भवन्तु
कुऱ्हाड दे, लवकर कर, आपण झाडांना इजा न करता तोडूया, ज्यांचे राज्य सोमाने वेढले आहे; दुसऱ्या कोंब आपल्यासाठी असू देत.
नवं बर्हिरोदनाय स्तृणीत प्रियं हृदश्चक्षुषो वल्ग्वस्तु । तस्मिन् देवाः सह दैवीर्विशन्त्विमं प्राश्नन्त्वृतुभिर्निषद्य
नवीन कुशा अर्पणासाठी पसरव, जी हृदयाला प्रिय आणि डोळ्यांना सुंदर आहे. त्यावर देव-देवतांसह येवोत, ऋतूंप्रमाणे बसून हे अन्न ग्रहण करो.
वनस्पते स्तीर्णमा सीद बर्हिरग्निष्टोमैः संमितो देवताभिः । त्वष्ट्रेव रूपं सुकृतं स्वधित्यैना एहाः परि पात्रे ददृश्राम्
वनस्पतीराजा, अर्पणासाठी पसरलेल्या कुशांवर बस, अग्निस्थोम यज्ञाने मोजलेल्या देवतांसह. त्वष्ट्यासारखे सुंदर रूप घेऊन इथे ये, आणि आम्ही तुला पात्राभोवती पाहू.
षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीच्छात्स्वः पक्वेनाभ्यश्नवातै । उपैनं जीवान् पितरश्च पुत्रा एतं स्वर्गं गमयान्तमग्नेः
साठ बाणांमध्ये धनाचा रक्षण करणारे, उत्तम शिजवलेले अन्न खावो. त्याच्यावर, जिवंत वडील आणि मुले, अग्नीच्या स्वर्गलोकात जाणाऱ्याला घेऊन जावोत.
धर्ता ध्रियस्व धरुणे पृथिव्या अच्युतं त्वा देवताश्च्यावयन्तु । तं त्वा दंपती जीवन्तौ जीवपुत्रावुद्वासयातः पर्यग्निधानात्
पृथ्वीच्या आधारावर घट्ट धर, देवता तुला हलवू नयेत. जिवंत पती-पत्नी आणि त्यांची मुले, अग्नीच्या वेढ्यातून तुला बाहेर नेत आहेत.
सर्वान्त्समागा अभिजित्य लोकान् यावन्तः कामाः समतीतृपस्तान् । वि गाहेथामायवनं च दर्विरेकस्मिन् पात्रे अध्युद्धरैनम्
सर्व लोक जिंकून, सर्व इच्छा ओलांडून, तुम्ही एकत्र आला आहात. जा, ओ कडूल, आणि डाव, एकाच पात्रात त्याला वर उचल.
उप स्तृणीहि प्रथय पुरस्ताद्घृतेन पात्रमभि घारयैतत्। वाश्रेवोस्रा तरुणं स्तनस्युमिमं देवासो अभिहिङ्कृणोत
हे पात्र आमच्या पुढे मोकळं पसर, समोर मोठं कर आणि तुपानं ते लाव. हे पात्र पूर्ण भरू दे. जसं गाय वासराला जवळ घेते, तसं देवांनी या लहानग्याला पोटाशी बोलावावं.
उपास्तरीरकरो लोकमेतमुरुः प्रथतामसमः स्वर्गः । तस्मिं छ्रयातै महिषः सुपर्णो देवा एनं देवताभ्यः प्र यछान्
जो शय्येची तयारी करतो, त्याने हे विस्तीर्ण जग पसरावं, स्वर्गाचं स्थान मोठं आणि अद्वितीय होऊ दे. त्यावर मोठ्या पंखाचा महिष विसावू दे. हे देवांनो, त्याला देवतांकडे अर्पण करा.
यद्यज्जाया पचति त्वत्परःपरः पतिर्वा जाये त्वत्तिरः । सं तत्सृजेथां सह वां तदस्तु संपादयन्तौ सह लोकमेकम्
पत्नीने किंवा पतीने, किंवा दुसऱ्याने तुझ्यासाठी जे काही शिजवलं असेल, ते दोघांनी मिळून मुक्त करावं, तसंच होऊ दे. दोघांनी एकत्र काम करत, एकच लोक मिळवू द्या.
यावन्तो अस्याः पृथिवीं सचन्ते अस्मत्पुत्राः परि ये संबभूवुः । सर्वांस्तामुप पात्रे ह्वयेथां नाभिं जानानाः शिशवः समायान्
या पृथ्वीशी जे जे जोडले गेले, आमचे पुत्र आणि आजूबाजूला जे निर्माण झाले, त्यांना सर्वांना या पात्राजवळ बोलवा. नाभी ओळखून, सर्व मुले एकत्र यावीत.
{१६} वसोर्या धारा मधुना प्रपीना घृतेन मिश्रा अमृतस्य नाभयः । सर्वास्ता अव रुन्धे स्वर्गः षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीछात्
धनाच्या त्या धारांमध्ये मध आणि तूप मिसळलेलं आहे, त्या अमृताच्या नाभी आहेत. स्वर्ग त्यांना साठ बाणांत खजिन्याच्या रक्षणासाठी पूर्णपणे वेढून घेऊ दे.
निधिं निधिपा अभ्येनमिछादनीश्वरा अभितः सन्तु येऽन्ये । अस्माभिर्दत्तो निहितः स्वर्गस्त्रिभिः काण्डैस्त्रीन्त्स्वर्गान् अरुक्षत्
खजिन्याचे रक्षक हे ठेव सुरक्षित झाकू देत, आणि जे दुसरे असहाय आहेत, ते त्याच्या आजूबाजूला राहू देत. आमच्याद्वारे ठेवलेलं हे स्वर्गीय धन तीन गाठींनी ठेवून, तीन स्वर्गांपर्यंत पोहोचलं आहे.
अग्नी रक्षस्तपतु यद्विदेवं क्रव्याद्पिशाच इह मा प्र पास्त । नुदाम एनमप रुध्मो अस्मदादित्या एनमङ्गिरसः सचन्ताम्
अग्नीने योग्य त्या रीतीने राक्षस जाळावा, मांसभक्षक किंवा पिशाच्च इथे येऊ नये. आम्ही त्याला दूर हाकलतो, आमच्यापासून बंद करतो; हे आदित्यांनो, अंगिरस त्याच्याशी एकत्र येऊ देत.
आदित्येभ्यो अङ्गिरोभ्यो मध्विदं घृतेन मिश्रं प्रति वेदयामि । शुद्धहस्तौ ब्राह्मणस्यानिहत्यैतं स्वर्गं सुकृतावपीतम्
आदित्य आणि अंगिरस यांना मी मध आणि तूप मिसळलेलं हे अर्पण सादर करतो. शुद्ध हातांनी ब्राह्मणाने, कुठलीही इजा न होता, हे स्वर्गीय आणि उत्तम अन्न आस्वादलं आहे.