नाल्प इति ब्रूयान् नानुपसेचन इति नेदं च किं चेति
तो असं म्हणू नये — 'हे थोडं आहे', 'यावर पाणी शिंपडलेलं नाही', किंवा 'हे काय आहे?'
यावद्दाताभिमनस्येत तन् नाति वदेत्
दाता जितकं द्यायला इच्छितो, तितकंच बोलावं; त्यापेक्षा जास्त नाही.
ब्रह्मवादिनो वदन्ति पराञ्चमोदनं प्राशी३ः प्रत्यञ्चा३ इति
ब्रह्मवेत्ता लोक म्हणतात, "कोणी बाहेर वळून भात खातो, तर कोणी आत वळून खातो."
त्वमोदनं प्राशी३ त्वामोदना३ इति
"तू भात खाल्लास, आणि भाताने तुला खाल्ले," असे ते म्हणतात.
पराञ्चं चैनं प्राशीः प्राणास्त्वा हास्यन्तीत्येनमाह
जो बाहेर वळून भात खातो, त्याला असं सांगितलं जातं, "तुझे प्राण निघून जातील."
प्रत्यञ्चं चैनं प्राशीरपानास्त्वा हास्यन्तीत्येनमाह
जो आत वळून भात खातो, त्याला असं सांगितलं जातं, "तुझे श्वास-उच्छ्वास निघून जातील."
नैवाहमोदनं न मामोदनः
मी भात खाणारा नाही, आणि भात मला खात नाही.
ओदन एवौदनं प्राशीत्
भात म्हणजे फक्त भात म्हणूनच खावा.
एतद्वै ब्रध्नस्य विष्टपं यदोदनः
हेच ब्रध्नाचं क्षेत्र आहे, म्हणजे हेच अर्पण.
[१] ब्रध्नलोको भवति ब्रध्नस्य विष्टपि श्रयते य एवं वेद
जो असं जाणतो, तो ब्रध्नाचा लोक मिळवतो, ब्रध्नाच्या क्षेत्रात स्थिर होतो.
[२] एतस्माद्वा ओदनात्त्रयस्त्रिंशतं लोकान् निरमिमीत प्रजापतिः
याच अर्पणातून प्रजापतीने त्रेचाळीस लोकांची निर्मिती केली.
[३] तेषां प्रज्ञानाय यज्ञमसृजत
त्यांच्या समजून घेण्यासाठी त्याने यज्ञाची रचना केली.
ततश्चैनमन्येन शीर्ष्णा प्राशीर्येन चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । ज्येष्ठतस्ते प्रजा मरिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । बृहस्पतिना शीर्ष्णा । तेनैनं प्राशिषं तेनैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या डोक्याने त्याला भात खायला लावले; त्या डोक्याने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तुझी संतती मोठी असतानाच मरेल." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर बृहस्पतीच्या डोक्याने आहे. त्या डोक्याने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[१] ततश्चैनमन्याभ्यां श्रोत्राभ्यां प्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । बधिरो भविष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । द्यावापृथिवीभ्यां श्रोत्राभ्याम् । ताभ्यामेनं प्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दोन वेगळ्या कानांनी त्याला भात खायला लावले; त्या कानांनी प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तू बहिरा होशील." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर आकाश आणि पृथ्वीच्या कानांनी आहे. त्या कानांनी मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[२] ततश्चैनमन्याभ्यामक्षीभ्यां प्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । अन्धो भविष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । सूर्याचन्द्रमसाभ्यामक्षीभ्याम् । ताभ्यामेनं प्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दोन वेगळ्या डोळ्यांनी त्याला भात खायला लावले; त्या डोळ्यांनी प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तू आंधळा होशील." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर सूर्य आणि चंद्राच्या डोळ्यांनी आहे. त्या डोळ्यांनी मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[३] ततश्चैनमन्येन मुखेन प्राशीर्येन चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । मुखतस्ते प्रजा मरिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । ब्रह्मणा मुखेन । तेनैनं प्राशिषं तेनैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या तोंडाने त्याला भात खायला लावले; त्या तोंडाने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तुझी संतती तोंडामुळे मरेल." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर ब्रह्मदेवाच्या तोंडाने आहे. त्या तोंडाने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[४] ततश्चैनमन्यया जिह्वया प्राशीर्यया चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । जिह्वा ते मरिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । अग्नेर्जिह्वया । तयैनं प्राशिषं तयैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या जिभेने त्याला भात खायला लावले; त्या जिभेने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तुझी जीभ मरून जाईल." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर अग्नीच्या जिभेने आहे. त्या जिभेने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[५] ततश्चैनमन्यैर्दन्तैः प्राशीर्यैश्चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । दन्तास्ते शत्स्यन्तीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । ऋतुभिर्दन्तैः । तैरेनं प्राशिषं तैरेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या दातांनी त्याला भात खायला लावले; त्या दातांनी प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तुझे दात पडतील." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर ऋतूंच्या दातांनी आहे. त्या दातांनी मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[६] ततश्चैनमन्यैः प्राणापानैः प्राशीर्यैश्चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । प्राणापानास्त्वा हास्यन्तीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । सप्तऋषिभिः प्राणापानैः । तैरेनं प्राशिषं तैरेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या प्राण-अपानांनी त्याला भात खायला लावले; त्या प्राण-अपानांनी प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तुझे प्राण-अपान निघून जातील." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर सप्तऋषींच्या प्राण-अपानांनी आहे. त्या प्राण-अपानांनी मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[७] ततश्चैनमन्येन व्यचसा प्राशीर्येन चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । राजयक्ष्मस्त्वा हनिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । अन्तरिक्षेण व्यचसा । तेनैनं प्राशिषं तेनैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या तालव्याने त्याला भात खायला लावले; त्या तालव्याने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "राजयक्ष्मा तुला होईल." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर आकाशाच्या तालव्याने आहे. त्या तालव्याने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[८] ततश्चैनमन्येन पृष्ठेन प्राशीर्येन चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । विद्युत्त्वा हनिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । दिवा पृष्ठेन । तेनैनं प्राशिषं तेनैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या पाठीने त्याला भात खायला लावले; त्या पाठीने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "विजेचा आघात तुला होईल." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर दिवसाच्या पाठीने आहे. त्या पाठीने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[९] ततश्चैनमन्येनोरसा प्राशीर्येन चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । कृष्या न रात्स्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । पृथिव्योरसा । तेनैनं प्राशिषं तेनैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या मज्जेने त्याला भात खायला लावले; त्या मज्जेने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तुला शेतातील अन्न मिळणार नाही." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर पृथ्वीच्या मज्जेने आहे. त्या मज्जेने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[१०] ततश्चैनमन्येनोदरेण प्राशीर्येन चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । उदरदारस्त्वा हनिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । सत्येनोदरेण । तेनैनं प्राशिषं तेनैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या पोटाने त्याला भात खायला लावले; त्या पोटाने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "पोटदुखी तुला होईल." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर सत्याच्या पोटाने आहे. त्या पोटाने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[११] ततश्चैनमन्येन वस्तिना प्राशीर्येन चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । अप्सु मरिष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । समुद्रेण वस्तिना । तेनैनं प्राशिषं तेनैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
नंतर दुसऱ्या मूत्राशयाने त्याला भात खायला लावले; त्या मूत्राशयाने प्राचीन ऋषींनी भात खाल्ला. त्याला असं सांगितलं, "तू पाण्यात मरण पावशील." मी खाली वळून, बाहेर वळून, किंवा आत वळून नाही, तर समुद्राच्या मूत्राशयाने आहे. त्या मूत्राशयाने मी त्याला खायला लावले, त्याच्याने मी त्याला मिळवले. हा भात सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगांनी, सर्व सांध्यांनी, सर्व देहांनी पूर्ण होतो.
[१२] ततश्चैनमन्याभ्यामूरुभ्यां प्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । ऊरू ते मरिष्यत इत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । मित्रावरुणयोरूरुभ्याम् । ताभ्यामेनं प्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
मग त्या दोन मांड्यांनी, त्या बळकट मांड्यांनी, प्राचीन ऋषींनी त्याला अन्न दिलं. 'तुझ्या मांड्या नष्ट होतील,' असं त्यांनी म्हटलं. पण मी त्याला आत वळलेल्या, बाहेर वळलेल्या किंवा मागे वळलेल्या मांड्यांनी अन्न दिलं नाही; तर मित्र आणि वरुण यांच्या मांड्यांनी दिलं. त्याच मांड्यांनी मी त्याला अन्न दिलं, त्याच मांड्यांनी मी त्याला गाठलं. हे अन्न खरंच सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त होतो.
[१३] ततश्चैनमन्याभ्यामष्ठीवद्भ्यां प्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । स्रामो भविष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । त्वष्टुरष्ठीवद्भ्याम् । ताभ्यामेनं प्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
मग त्या दोन पिंडऱ्यांनी, त्या बळकट पिंडऱ्यांनी, प्राचीन ऋषींनी त्याला अन्न दिलं. 'तू थकशील,' असं त्यांनी म्हटलं. पण मी त्याला आत वळलेल्या, बाहेर वळलेल्या किंवा मागे वळलेल्या पिंडऱ्यांनी अन्न दिलं नाही; तर त्वष्टृच्या पिंडऱ्यांनी दिलं. त्याच पिंडऱ्यांनी मी त्याला अन्न दिलं, त्याच पिंडऱ्यांनी मी त्याला गाठलं. हे अन्न खरंच सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त होतो.
[१४] ततश्चैनमन्याभ्यां पादाभ्यां प्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । बहुचारी भविष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । अश्विनोः पादाभ्याम् । ताभ्यामेनं प्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
मग त्या दोन पायांनी, त्या बळकट पायांनी, प्राचीन ऋषींनी त्याला अन्न दिलं. 'तू खूप फिरशील,' असं त्यांनी म्हटलं. पण मी त्याला आत वळलेल्या, बाहेर वळलेल्या किंवा मागे वळलेल्या पायांनी अन्न दिलं नाही; तर अश्विनीकुमारांच्या पायांनी दिलं. त्याच पायांनी मी त्याला अन्न दिलं, त्याच पायांनी मी त्याला गाठलं. हे अन्न खरंच सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त होतो.
[१५] ततश्चैनमन्याभ्यां प्रपदाभ्यां प्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । सर्पस्त्वा हनिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । सवितुः प्रपदाभ्याम् । ताभ्यामेनं प्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
मग त्या दोन पुढच्या पायांनी, त्या बळकट पुढच्या पायांनी, प्राचीन ऋषींनी त्याला अन्न दिलं. 'साप तुला मारेल,' असं त्यांनी म्हटलं. पण मी त्याला आत वळलेल्या, बाहेर वळलेल्या किंवा मागे वळलेल्या पुढच्या पायांनी अन्न दिलं नाही; तर सवितृच्या पुढच्या पायांनी दिलं. त्याच पायांनी मी त्याला अन्न दिलं, त्याच पायांनी मी त्याला गाठलं. हे अन्न खरंच सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त होतो.
[१६] ततश्चैनमन्याभ्यां हस्ताभ्यां प्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । ब्राह्मणं हनिष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । ऋतस्य हस्ताभ्याम् । ताभ्यामेनं प्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
मग त्या दोन हातांनी, त्या बळकट हातांनी, प्राचीन ऋषींनी त्याला अन्न दिलं. 'तू ब्राह्मणाचा वध करशील,' असं त्यांनी म्हटलं. पण मी त्याला आत वळलेल्या, बाहेर वळलेल्या किंवा मागे वळलेल्या हातांनी अन्न दिलं नाही; तर ऋताच्या हातांनी दिलं. त्याच हातांनी मी त्याला अन्न दिलं, त्याच हातांनी मी त्याला गाठलं. हे अन्न खरंच सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त होतो.
[१७] ततश्चैनमन्यया प्रतिष्ठया प्राशीर्यया चैतं पूर्व ऋषयः प्राश्नन् । अप्रतिष्ठानोऽनायतनो मरिष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं न प्रत्यञ्चम् । सत्ये प्रतिष्ठाय । तयैनं प्राशिषं तयैनमजीगमम् । एष वा ओदनः सर्वाङ्गः सर्वपरुः सर्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य एवं वेद
मग दुसऱ्या आधाराने, त्या बळकट आधाराने, प्राचीन ऋषींनी त्याला अन्न दिलं. 'तुझ्याकडे आधार नसेल, तू नष्ट होशील,' असं त्यांनी म्हटलं. पण मी त्याला आत वळलेल्या, बाहेर वळलेल्या किंवा मागे वळलेल्या आधाराने अन्न दिलं नाही; तर सत्याच्या आधाराने दिलं. त्याच आधाराने मी त्याला अन्न दिलं, त्याच आधाराने मी त्याला गाठलं. हे अन्न खरंच सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त आहे. जो असं जाणतो, तोही सर्वांगपूर्ण, सर्व सांध्यांनी, सर्व शरीराने युक्त होतो.