यो अन्येद्युरुभयद्युरभ्येतीमं मण्डूकम् । अभ्येत्वव्रतः
जो कुणी दुसऱ्या दिवशी किंवा दोन्ही दिवशी या बेडकाजवळ येतो, तो नियम न पाळणारा असो, त्यानेही यावे.
आ मन्द्रैरिन्द्र हरिभिर्याहि मयूररोमभिः । मा त्वा के चिद्वि यमन् विं न पाशिनोऽति धन्वेव तामिहि
हे इंद्रा, मोरपिसांनी सजवलेल्या तुझ्या सुंदर पिंगट घोड्यांवर बसून ये. तुला कोणीही थांबवू नये, कोणीही बांधू नये; बाणासारखा सरळ इथे ये.
मर्माणि ते वर्मणा छादयामि सोमस्त्वा राजामृतेनानु वस्ताम् । उरोर्वरीयो वरुणस्ते कृणोतु जयन्तं त्वानु देवा मदन्तु
तुझ्या नाजूक जागा मी कवचाने झाकतो; सोमराज तुला अमृताने अभिषेक करो; वरुण तुला रुंद छातीचा करो; देवांनी तुला विजयी करावे आणि तुझ्यात आनंद मानावा.
अन्तकाय मृत्यवे नमः प्राणा अपाना इह ते रमन्ताम् । इहायमस्तु पुरुषः सहासुना सूर्यस्य भागे अमृतस्य लोके
मृत्यू, अंत करणारा, तुला नमस्कार. तुझे श्वास आणि उच्छ्वास इथेच राहू देत. हा पुरुष प्राणासह, सूर्याच्या भागात, अमरत्वाच्या लोकात इथेच नांदू दे.
उदेनं भगो अग्रभीदुदेनं सोमो अंशुमान् । उदेनं मरुतो देवा उदिन्द्राग्नी स्वस्तये
भाग्य तुला उचलू दे, तेजस्वी सोम तुला उचलू दे, मरुतगण तुला उचलू देत, आणि इंद्र-अग्नी तुझे कल्याण करो.
इह तेऽसुरिह प्राण इहायुरिह ते मनः । उत्त्वा निर्ऋत्याः पाशेभ्यो दैव्या वचा भरामसि
इथेच तुझे श्वास, इथेच तुझे आयुष्य, इथेच तुझे मन; आम्ही तुला निरृतिच्या फासांपासून देवांच्या वचनांनी दूर करतो.
उत्क्रामातः पुरुष माव पत्था मृत्योः पड्वीषमवमुञ्चमानः । मा छित्था अस्माल्लोकादग्नेः सूर्यस्य संदृशः
उठ, पुरुषा, मृत्यूच्या वाटेवर जाऊ नकोस; त्या मोठ्या घरात जाऊ नकोस, या जगातून, अग्नी-सूर्याच्या दर्शनातून दूर जाऊ नकोस.
तुभ्यं वातः पवतां मातरिश्वा तुभ्यं वर्षन्त्वमृतान्यापः । सूर्यस्ते तन्वे शं तपाति त्वां मृत्युर्दयतां मा प्र मेष्ठाः
मातरिश्वान, तुझ्यासाठी वारा वाहू दे, अमृतमय पावसाळे तुझ्यासाठी पडू देत; सूर्य तुझ्या शरीरावर कल्याणाचा प्रकाश टाको; मृत्यू तुझ्यावर दया करो—तू दूर जाऊ नकोस.
उद्यानं ते पुरुष नावयानं जीवातुं ते दक्षतातिं कृणोमि । आ हि रोहेमममृतं सुखं रथमथ जिर्विर्विदथमा वदासि
पुरुषा, तुझ्यासाठी मी परत येण्यासाठी वाट, जगण्यासाठी नौका, आणि सामर्थ्यासाठी कौशल्य निर्माण करतो; ये, या अमृतमय सुखरूप रथावर चढ, आणि स्पष्ट बोल.
मा ते मनस्तत्र गान् मा तिरो भून् मा जीवेभ्यः प्र मदो मानु गाः पितॄन् । विश्वे देवा अभि रक्षन्तु त्वेह
तुझे मन तिकडे जाऊ नये, अदृश्य होऊ नये; जिवंतांपासून दूर जाऊ नकोस, पितरांकडे जाऊ नकोस; सर्व देव तुला इथेच रक्षण करो.
मा गतानामा दीधीथा ये नयन्ति परावतम् । आ रोह तमसो ज्योतिरेह्या ते हस्तौ रभामहे
जे गेले आहेत, त्यांची ओढ बाळगू नकोस, जे दूर नेतात त्यांच्याकडे जाऊ नकोस; अंधारातून प्रकाशाकडे ये—ये, आम्ही तुझे हात धरतो.
श्यामश्च त्वा मा शबलश्च प्रेषितौ यमस्य यौ पथिरक्षी श्वानौ । अर्वाङेहि मा वि दीध्यो मात्र तिष्ठः पराङ्मनाः
काळा आणि चित्ता, यमाचे दोन श्वान, जे वाट पहातात—या बाजूने ये, विखुरू नकोस, मनाने दूर उभा राहू नकोस.
मैतं पन्थामनु गा भीम एष येन पूर्वं नेयथ तं ब्रवीमि । तम एतत्पुरुष मा प्र पत्था भयं परस्तादभयं ते अर्वाक्
त्या वाटेवर जाऊ नकोस, ती भयंकर आहे, ज्या मार्गाने पूर्वी लोक नेले गेले—हे मी तुला सांगतो; पुरुषा, त्या मार्गाने जाऊ नकोस; तिकडे भीती आहे, इथे तुला सुरक्षितता आहे.
{१} रक्षन्तु त्वाग्नयो ये अप्स्वन्ता रक्षतु त्वा मनुष्या यमिन्धते । वैश्वानरो रक्षतु जातवेदा दिव्यस्त्वा मा प्र धाग्विद्युता सह
पाण्यातील ज्या अग्नी आहेत, ते तुला रक्षण करो; माणसांनी पेटवलेला अग्नी तुला रक्षण करो; वैश्वानर, जातवेद तुला रक्षण करो; दिव्य अग्नी, वीजेसह तुला दूर नेऊ नये.
मा त्वा क्रव्यादभि मंस्तारात्संकसुकाच्चर रक्षतु त्वा द्यौ रक्षतु । पृथिवी सूर्यश्च त्वा रक्षतां चन्द्रमाश्च । अन्तरिक्षं रक्षतु देवहेत्याः
मांस खाणारा तुझं काहीही वाईट करणार नाही, दुःख देणाऱ्यापासून तुझी रक्षा होवो. आकाश तुझी रक्षा करो, पृथ्वी आणि सूर्य तुझी रक्षा करो, चंद्र तुझी रक्षा करो. देवांच्या अस्त्रांपासून तुझी रक्षा मधल्या आकाशाने करो.
बोधश्च त्वा प्रतिबोधश्च रक्षतामस्वप्नश्च त्वानवद्राणश्च रक्षताम् । गोपायंश्च त्वा जागृविश्च रक्षताम्
जागरण आणि सावधपणा तुझी रक्षा करो, स्वप्नरहित झोप आणि शांत विश्रांती तुझी रक्षा करो. रक्षण करणारा आणि जागा असणारा तुझी रक्षा करो.
ते त्वा रक्षन्तु ते त्वा गोपायन्तु तेभ्यो नमस्तेभ्यः स्वाहा
ते तुझी रक्षा करो, ते तुझं रक्षण करो. त्यांना नमस्कार, त्यांना समर्पण.
जीवेभ्यस्त्वा समुदे वायुरिन्द्रो धाता दधातु सविता त्रायमाणः । मा त्वा प्राणो बलं हासीदसुं तेऽनु ह्वयामसि
वायू, इंद्र, धाता आणि जीवन देणारा सविता, हे तुला जिवंत ठेवो. तुझा श्वास, तुझं बळ कधीही कमी होऊ नये; आम्ही तुझ्या प्राणाला पुन्हा बोलावतो.
मा त्वा जम्भः संहनुर्मा तमो विदन् मा जिह्वा बर्हिस्प्रमयुः कथा स्याः । उत्त्वादित्या वसवो भरन्तूदिन्द्राग्नी स्वस्तये
जंभ नावाचा दैत्य, दडपण किंवा अंधार तुला काहीही वाईट करू नये; तुझी जीभ यज्ञाच्या कुशांवर जाऊ नये. आदित्य, वसु, इंद्र आणि अग्नी तुझं कल्याण करो.
उत्त्वा द्यौरुत्पृथिव्युत्प्रजापतिरग्रभीत्। उत्त्वा मृत्योरोषधयः सोमराज्ञीरपीपरन्
आकाश, पृथ्वी आणि प्रजापती तुझं रक्षण करो; औषधी आणि सोमाची राणी तुला मृत्यूपासून दूर ठेवून जीवनाने भरून टाको.
अयं देवा इहैवास्त्वयं मामुत्र गादितः । इमं सहस्रवीर्येण मृत्योरुत्पारयामसि
हा मनुष्य देवांमध्ये इथेच राहो; तो दुसऱ्या जगात जाऊ नये. हजारो पटीने बळ देऊन आम्ही त्याला मृत्यूपासून दूर करतो.
उत्त्वा मृत्योरपीपरं सं धमन्तु वयोधसः । मा त्वा व्यस्तकेश्यो मा त्वाघरुदो रुदन्
तुला मृत्यूपासून दूर ठेवून जीवनशक्ती आणि पोषण तुझ्यात भरू दे. विस्कटलेले केस असणारा किंवा वाईटाचा दूत तुझ्यावर येऊ नये.
आहार्षमविदं त्वा पुनरागाः पुनर्णवः । सर्वाङ्ग सर्वं ते चक्षुः सर्वमायुश्च तेऽविदम्
मी तुला परत आणलं, तुला शोधलं; तू पुन्हा आला आहेस, नव्याने आला आहेस. तुझे सगळे अवयव, तुझं दृष्टी, तुझं संपूर्ण आयुष्य मी तुला परत दिलं आहे.
व्यवात्ते ज्योतिरभूदप त्वत्तमो अक्रमीत्। अप त्वन् मृत्युं निर्ऋतिमप यक्ष्मं नि दध्मसि
प्रकाश उगवला आहे, तुझ्यापासून अंधार निघून गेला आहे. आम्ही तुझ्यापासून मृत्यू, विनाश आणि आजार दूर करतो.
आ रभस्वेमाममृतस्य श्नुष्टिमछिद्यमाना जरदष्टिरस्तु ते । असुं त आयुः पुनरा भरामि रजस्तमो मोप गा मा प्र मेष्ठाः
हे अमृताचं पाणी धर, जरी म्हातारपण चावलं तरी ते तुला तोडू नये. मी तुझा श्वास आणि आयुष्य परत आणतो; अंधाराच्या प्रदेशात जाऊ नकोस, नाहीसा होऊ नकोस.
जीवतां ज्योतिरभ्येह्यर्वाङा त्वा हरामि शतशारदाय । अवमुञ्चन् मृत्युपाशान् अशस्तिं द्राघीय आयुः प्रतरं ते दधामि
जिवंत असणाऱ्यांच्या प्रकाशाजवळ ये, मी तुला शंभर वर्षांसाठी परत आणतो. मृत्यूच्या आणि दुर्दैवाच्या फासातून सोडवून, मी तुझ्यासाठी दीर्घायुष्य ठेवतो.
वातात्ते प्रानमविदं सूर्याच्चक्षुरहं तव । यत्ते मनस्त्वयि तद्धारयामि सं वित्स्वाङ्गैर्वद जिह्वयालपन्
वाऱ्यातून मी तुझा श्वास परत दिला, सूर्यापासून तुझं दृष्टी परत दिलं. तुझं मन मी तुझ्यातच ठेवतो; सर्व अंगांनी जाण, जीभेने बोल.
प्राणेन त्वा द्विपदां चतुष्पदामग्निमिव जातमभि सं धमामि । नमस्ते मृत्यो चक्षुषे नमः प्राणाय तेऽकरम्
तुझ्या श्वासाने मी तुला बळकट करतो, जसा अग्नी प्रज्वलित होतो, तसाच दोन पायांचे आणि चार पायांचे प्राणी यांच्यात. मृत्यू, तुला नमस्कार, तुझ्या दृष्टीला नमस्कार, तुझ्या श्वासाला मी अर्पण केलं.
अयं जीवतु मा मृतेमं समीरयामसि । कृणोम्यस्मै भेषजं मृत्यो मा पुरुषं वधीः
हा जिवंत राहो, मरो नये; आम्ही त्याला श्वास देतो. मी त्याच्यासाठी औषध तयार करतो—मृत्यू, या माणसाला मारू नकोस.
जीवलां नघारिषां जीवन्तीमोषधीमहम् । त्रायमाणां सहमानां सहस्वतीमिह हुवेऽस्मा अरिष्टतातये
मी जिवंत, अमर, आणि जिवंत औषधींना बोलावतो—ज्या रक्षण करतात, सहन करतात आणि बलवान आहेत—या माणसाच्या सुरक्षिततेसाठी.