इन्द्रः सुत्रामा स्ववामवोभिः सुमृडीको भवतु विश्ववेदाः । बाधतां द्वेषो अभयं नः कृणोतु सुवीर्यस्य पतयः स्याम
इंद्र, जो सर्वज्ञ, समर्थ आणि दयाळू आहे, त्याच्या मदतीने आमच्यावर कृपा करो. तो द्वेष दूर करो आणि आम्हाला निर्भयता देवो; आम्ही पराक्रमी सामर्थ्याचे स्वामी होवो.
स सुत्रामा स्ववामिन्द्रो अस्मदाराच्चिद्द्वेषः सनुतर्युयोतु । तस्य वयं सुमतौ यज्ञियस्यापि भद्रे सौमनसे स्याम
तोच बुद्धिमान आणि समर्थ इंद्र आमच्या आप्तांमधीलही द्वेष दूर करो. त्या पूज्याच्या कृपेत आणि आनंदी मनात आम्ही राहो.
इन्द्रेण मन्युना वयमभि ष्याम पृतन्यतः । घ्नन्तो वृत्राण्यप्रति
इंद्राच्या रागाने आम्ही शत्रूंवर विजय मिळवू; विरोध करणाऱ्यांना सहज पराभूत करू.
ध्रुवं ध्रुवेण हविषाव सोमं नयामसि । यथा न इन्द्रः केवलीर्विशः संमनसस्करत्
स्थिर श्रद्धेने आम्ही सोमाला अर्पण करतो; जसे इंद्र सर्व लोकांना एकत्र आणतो आणि एकमत करतो.
उदस्य श्यावौ विथुरौ गृध्रौ द्यामिव पेततुः । उच्छोचनप्रशोचनावस्योच्छोचनौ हृदः
त्याचे दोन करडे, भटकणारे, लोभी पक्षी आकाशासारखे उडाले; ते हृदयातून तेजाने चमकत आहेत.
अहमेनावुदतिष्ठिपं गावौ श्रान्तसदाविव । कुर्कुराविव कूजन्तावुदवन्तौ वृकाविव
मी एकटाच उठलो, जसे दोन दमलेल्या गायी बसल्या असतात; जसे दोन पक्षी किलबिल करतात, तसेच दोन लांडगे डरकाळ्या फोडतात.
आतोदिनौ नितोदिनावथो संतोदिनावुत । अपि नह्याम्यस्य मेढ्रं य इतः स्त्री पुमान् जभार
भेदणारे आणि टोचणारे, तसेच एकत्र करणारे; तरी मी त्याच्या अंगाला जवळ जात नाही—इथे स्त्री असो वा पुरुष, ज्याने ते पकडले.
असदन् गावः सदनेऽपप्तद्वसतिं वयः । आस्थाने पर्वता अस्थुः स्थाम्नि वृक्कावतिष्ठिपम्
गायी आपल्या वासस्थानी स्थिर झाल्या; पक्षी आपल्या घरट्यात पडले. पर्वत आपल्या जागी उभे राहिले; मी लांडग्याच्या जागी उभा राहिलो.
यदद्य त्वा प्रयति यज्ञे अस्मिन् होतश्चिकित्वन्न् अवृणीमहीह । ध्रुवमयो ध्रुवमुता शविष्ठैप्रविद्वान् यज्ञमुप याहि सोमम्
आज या यज्ञात, आम्ही तुला, ज्ञानी होतार, निवडले आहे. स्थिरतेने आणि सामर्थ्याने यज्ञात, सोमाजवळ ये.
समिन्द्र नो मनसा नेष गोभिः सं सूरिभिर्हरिवन्त्सं स्वस्त्या । सं ब्रह्मणा देवहितं यदस्ति सं देवानां सुमतौ यज्ञियानाम्
इंद्रा, आम्हाला मनाने, गायींनी, सज्जनांनी, आणि सुवर्णांनी, कल्याणाने मार्गदर्शित कर. प्रार्थनेने, दैवी कृपेने, पूज्य देवांच्या कृपेत आम्ही एकत्र राहो.
यान् आवह उशतो देव देवांस्तान् प्रेरय स्वे अग्ने सधस्थे । जक्षिवांसः पपिवांसो मधून्यस्मै धत्त वसवो वसूनि
अग्ने, जे देव तुझ्या बोलावण्याने उत्सुकतेने येतात, त्यांना तुझ्या स्थानावर नेऊन बसव. त्यांनी आमच्या हविर्द्रव्याचा आस्वाद घेतल्यावर, आपली सर्व संपत्ती आम्हाला द्यावी.
सुगा वो देवाः सदना अकर्म य आजग्म सवने मा जुषाणाः । वहमाना भरमाणाः स्वा वसूनि वसुं घर्मं दिवमा रोहतानु
देवतांनो, आम्ही तुमच्यासाठी बसायची जागा सोपी केली आहे. तुम्ही आमच्या यज्ञात आनंदाने आलात. तुमची संपत्ती घेऊन, ती उचलून, तुम्ही सर्वजण धनासह त्या उष्ण आकाशात पोहोचा.
यज्ञ यज्ञं गच्छ यज्ञपतिं गच्छ । स्वां योनिं गच्छ स्वाहा
यज्ञाकडे जा, यज्ञपतीकडे जा, आपल्या मूळ स्थानाकडे जा—स्वाहा.
एष ते यज्ञो यज्ञपते सहसूक्तवाकः । सुवीर्यः स्वाहा
हे यज्ञपती, हा तुझा यज्ञ आहे, हजारो स्तोत्रांनी गायलाय. तो आम्हाला उत्तम भाग्य देऊ दे—स्वाहा.
वषड्धुतेभ्यो वषडहुतेभ्यः । देवा गातुविदो गातुं वित्त्वा गातुमित
ज्यांना वषट् म्हणत अर्पण केलं आणि ज्यांना नाही केलं, अशा सर्वांना—हे देवांनो, मार्ग ओळखून, तो मार्ग गाठून, त्या मार्गावर चला.
मनसस्पत इमं नो दिवि देवेषु यज्ञम् । स्वाहा दिवि स्वाहा पृथिव्यां स्वाहान्तरिक्षे स्वाहा वाते धां स्वाहा
हे मनाचे अधिपती, आमचा हा यज्ञ स्वर्गातील देवांमध्ये पोहोचू दे. स्वर्गात स्वाहा, पृथ्वीवर स्वाहा, आकाशात स्वाहा, वाऱ्यात स्वाहा.
सं बर्हिरक्तं हविषा घृतेन समिन्द्रेण वसुना सं मरुद्भिः । सं देवैर्विश्वदेवेभिरक्तमिन्द्रं गच्छतु हविः स्वाहा
वापरलेली कुशा, हविर्द्रव्य आणि तूप—हे सर्व एकत्र होवोत. इंद्राच्या संपत्तीबरोबर, मरुतांबरोबर, सर्व देवतांबरोबर एकत्र होवो. हे हविर्द्रव्य इंद्रापर्यंत पोहोचू दे—स्वाहा.
परि स्तृणीहि परि धेहि वेदिं मा जामिं मोषीरमुया शयानाम् । होतृषदनं हरितं हिरण्ययं निष्का एते यजमानस्य लोके
वेदीभोवती कुशा पसर आणि ठेव. आप्तजनांना किंवा मूळाशी झोपलेल्या व्यक्तीला घेऊ नकोस. होताराचा आसन हिरवे आणि सोन्याचे असते—हे यजमानाच्या जीवनातील अलंकार आहेत.
पर्यावर्ते दुष्वप्न्यात्पापात्स्वप्न्यादभूत्याः । ब्रह्माहमन्तरं कृण्वे परा स्वप्नमुखाः शुचः
वाईट स्वप्नांपासून, पापी स्वप्नांपासून, अपयशापासून दूर रहा. मी पवित्र वाणीने एक भिंत उभी करतो—स्वप्नांची वाईट छाया दूर जाऊ दे, ती शुद्ध होवोत.
यत्स्वप्ने अन्नमश्नामि न प्रातरधिगम्यते । सर्वं तदस्तु मे शिवं नहि तद् दृश्यते दिवा
स्वप्नात मी जे अन्न खातो, जे सकाळी मिळत नाही, ते सर्व माझ्यासाठी शुभ होवो; कारण ते दिवसा दिसत नाही.
नमस्कृत्य द्यावापृथिवीभ्यामन्तरिक्षाय मृत्यवे । मेक्षाम्यूर्ध्वस्तिष्ठन् मा मा हिंसिषुरीश्वराः
आकाश आणि पृथ्वीला, आकाशमधील जागेला, मृत्यूलाही वंदन करून, मी वर पाहतो, ताठ उभा राहतो. सर्व ईश्वरांनी मला इजा करू नये.
को अस्या नो द्रुहोऽवद्यवत्या उन् नेष्यति क्षत्रियो वस्य इच्छन् । को यज्ञकामः क उ पूर्तिकामः को देवेषु वनुते दीर्घमायुः
आमच्यावर संकट आणणारा, हानी करणारा, क्षत्रियाचे धन मिळवू पाहणारा कोण दूर करेल? यज्ञाची इच्छा असणारा, पूर्णत्वाची इच्छा असणारा, देवांपैकी कोण दीर्घायुष्य देईल?
कः पृश्निं धेनुं वरुणेन दत्तामथर्वणे सुदुघां नित्यवत्साम् । बृहस्पतिना सख्यं जुषाणो यथावशं तन्वः कल्पयाति
वरुणाने अथर्वणाला दिलेली, कायम दूध देणारी, वासरू असलेली ती चितकबरी गाय, ती मिळवणारा, बृहस्पतीशी मैत्री जपणारा, आपल्या शरीराची व्यवस्था मनाप्रमाणे करतो.
अपक्रामन् पौरुषेयाद्वृणानो दैव्यं वचः । प्रणीतीरभ्यावर्तस्व विश्वेभिः सखिभिः सह
मानवी वाणीपासून दूर जाऊन, मी दैवी वाणी निवडतो. योग्य मार्गदर्शन घेऊन, सर्व मित्रांसह परत ये.
यदस्मृति चकृम किं चिदग्न उपारिम चरणे जातवेदः । ततः पाहि त्वं नः प्रचेतः शुभे सखिभ्यो अमृतत्वमस्तु नः
आम्ही विसरलो असेल, जाणून किंवा नकळत काही चूक केली असेल, हे अग्ने जातवेद, त्यापासून तू आम्हाला वाचव. हे ज्ञानी, चांगल्या मित्रांमध्ये आम्हाला अमरत्व लाभो.
अव दिवस्तारयन्ति सप्त सूर्यस्य रश्मयः । आपः समुद्रिया धारास्तास्ते शल्यमसिस्रसन्
सूर्याच्या सात किरणांनी दिवसातील अंधार दूर होतो. समुद्राच्या पाण्याच्या धारांनी ते शल्य काढून टाकले आहे.
यो न स्तायद्दिप्सति यो न आविः स्वो विद्वान् अरणो वा नो अग्ने । प्रतीच्येत्वरणी दत्वती तान् मैषामग्ने वास्तु भून् मो अपत्यम्
जो आमच्यावर अन्याय करतो, जो उघडपणे किंवा गुप्तपणे शत्रू आहे, ओ अग्ने, ओळखीचा असो वा अनोळखी—परत येणारा, देणारा त्यांना दूर ठेवो. अग्ने, त्यांच्या संततीचे अस्तित्व राहू नये.
यो नः सुप्तान् जाग्रतो वाभिदासात्तिष्ठतो वा चरतो जातवेदः । वैश्वानरेण सयुजा सजोषास्तान् प्रतीचो निर्दह जातवेदः
जो कोणी आम्हाला झोपेत, जागेपणी, उभा असताना किंवा चालताना हल्ला करतो, हे जातवेद, वैश्वानरासह, समोरासमोर त्यांना जाळून टाक.
इदमुग्राय बभ्रवे नमो यो अक्षेषु तनूवशी । घृतेन कलिं शिक्षामि स नो मृडातीदृशे
या कठोर, पिंगट रंगाच्या, स्वतःवर नियंत्रण असलेल्या द्यूताच्या अधिपतीस मी वंदन करतो. तुपाने मी अपयशाचे फासे शांत करतो. तो देव या प्रसंगी आमच्यावर कृपा करो.
घृतमप्सराभ्यो वह त्वमग्ने पांसून् अक्षेभ्यः सिकता अपश्च । यथाभागं हव्यदातिं जुषाणा मदन्ति देवा उभयानि हव्या
अग्निदेव, तुपासह अप्सरांसाठी तू फास्यांवरील धूळ, वाळू आणि किरकोळ कण दूर ने. जसे देवता आपापल्या भागाचा यज्ञ स्वीकारून आनंदित होतात, तसे ते दोन्ही प्रकारच्या नैवेद्यातही आनंद मानो.