त्रातारमिन्द्रमवितारमिन्द्रं हवेहवे सुहवं शूरमिन्द्रम् । हुवे नु शक्रं पुरुहूतमिन्द्रं स्वस्ति न इन्द्रो मघवान् कृणोतु
संरक्षण करणारा इंद्र, मदतीला धावणारा इंद्र, नेहमी बोलावला जाणारा इंद्र, शूर इंद्र — प्रत्येक वेळी मी बलवान, अनेकदा पुजला गेलेला इंद्र हाक मारतो. इंद्र, दानशूर, आम्हाला कल्याण देवो.
यो अग्नौ रुद्रो यो अप्स्वन्तर्य ओषधीर्वीरुध आविवेश । य इमा विश्वा भुवनानि चाकॢपे तस्मै रुद्राय नमो अस्त्वग्नये
जो अग्नीत रुद्र आहे, जो पाण्यात आहे, जो औषधी आणि वनस्पतींमध्ये प्रवेशलेला आहे, ज्याने हे सर्व जग घडवले — त्या रुद्राला, त्या अग्नीला नमस्कार असो.
अपेह्यरिरस्यरिर्वा असि विषे विषमपृक्था विषमिद्वा अपृक्थाः । अहिमेवाभ्यपेहि तं जहि
शत्रू, तू शत्रू आहेस, म्हणून दूर जा; विषा, दुसऱ्या विषात मिसळू नकोस, एकत्र होऊ नकोस. सर्प जसा दूर सरकतो तसा त्याच्यापासून दूर जा आणि त्याला मार.
अपो दिव्या अचायिषं रसेन समपृक्ष्महि । पयस्वान् अग्न आगमं तं मा सं सृज वर्चसा
मी आकाशातील पाणी शोधले; त्यांचा रस आम्ही एकत्र केला. दूधाने भरलेला अग्नी येवो; त्याला सोडू नकोस, त्याला तेज दे.
सं माग्ने वर्चसा सृज सं प्रजया समायुषा । विद्युर्मे अस्य देवा इन्द्रो विद्यात्सह ऋषिभिः
अग्नी, मला तेज, संतती आणि दीर्घायुष्य दे. देव, इंद्र आणि ऋषी माझ्या वीजेचे ज्ञान करो.
इदमापः प्र वहतावद्यं च मलं च यत्। यच्चाभिदुद्रोहानृतं यच्च शेपे अभीरुणम्
हे पाणी, जे काही अपवित्र किंवा दोषकारक आहे, जे काही फसवणूक, असत्य किंवा शाप उच्चारला गेला आहे, ते सर्व वाहून ने.
एधोऽस्येधिषीय समिदसि समेधिषीय । तेजोऽसि तेजो मयि धेहि
तू इंधन आहेस, तू समिधा आहेस; तू तेज आहेस. हे तेज माझ्यात ठेव.
अपि वृश्च पुराणवद्व्रततेरिव गुष्पितम् । ओजो दासस्य दम्भय
जसा पूर्वीपासून गुप्त ठेवलेला नियम कापला जातो, तसा लपलेला भाग कापून टाक. दासाची ताकद कमी कर.
वयं तदस्य सम्भृतं वस्विन्द्रेण वि भजामहै । म्लापयामि भ्रजः शिभ्रं वरुणस्य व्रतेन ते
त्याने जे काही जमवले आहे, ते आम्ही इंद्राच्या संपत्तीने वाटून घेतो. मी वरुणाच्या व्रताने तुझे तेज कमी करतो.
यथा शेपो अपायातै स्त्रीषु चासदनावयाः । अवस्थस्य क्नदीवतः शाङ्कुरस्य नितोदिनः । यदाततमव तत्तनु यदुत्ततं नि तत्तनु
जसा शाप दूर होतो आणि स्त्रिया संकटातून मुक्त होतात, जसा शांकुराच्या गाठीचे मूळ सैल होते, तसंच जे ताणलेलं आहे ते मोकळं होवो आणि जे उचललेलं आहे ते खाली ठेव.
इन्द्रः सुत्रामा स्ववामवोभिः सुमृडीको भवतु विश्ववेदाः । बाधतां द्वेषो अभयं नः कृणोतु सुवीर्यस्य पतयः स्याम
इंद्र, जो सर्वज्ञ, समर्थ आणि दयाळू आहे, त्याच्या मदतीने आमच्यावर कृपा करो. तो द्वेष दूर करो आणि आम्हाला निर्भयता देवो; आम्ही पराक्रमी सामर्थ्याचे स्वामी होवो.
स सुत्रामा स्ववामिन्द्रो अस्मदाराच्चिद्द्वेषः सनुतर्युयोतु । तस्य वयं सुमतौ यज्ञियस्यापि भद्रे सौमनसे स्याम
तोच बुद्धिमान आणि समर्थ इंद्र आमच्या आप्तांमधीलही द्वेष दूर करो. त्या पूज्याच्या कृपेत आणि आनंदी मनात आम्ही राहो.
इन्द्रेण मन्युना वयमभि ष्याम पृतन्यतः । घ्नन्तो वृत्राण्यप्रति
इंद्राच्या रागाने आम्ही शत्रूंवर विजय मिळवू; विरोध करणाऱ्यांना सहज पराभूत करू.
ध्रुवं ध्रुवेण हविषाव सोमं नयामसि । यथा न इन्द्रः केवलीर्विशः संमनसस्करत्
स्थिर श्रद्धेने आम्ही सोमाला अर्पण करतो; जसे इंद्र सर्व लोकांना एकत्र आणतो आणि एकमत करतो.
उदस्य श्यावौ विथुरौ गृध्रौ द्यामिव पेततुः । उच्छोचनप्रशोचनावस्योच्छोचनौ हृदः
त्याचे दोन करडे, भटकणारे, लोभी पक्षी आकाशासारखे उडाले; ते हृदयातून तेजाने चमकत आहेत.
अहमेनावुदतिष्ठिपं गावौ श्रान्तसदाविव । कुर्कुराविव कूजन्तावुदवन्तौ वृकाविव
मी एकटाच उठलो, जसे दोन दमलेल्या गायी बसल्या असतात; जसे दोन पक्षी किलबिल करतात, तसेच दोन लांडगे डरकाळ्या फोडतात.
आतोदिनौ नितोदिनावथो संतोदिनावुत । अपि नह्याम्यस्य मेढ्रं य इतः स्त्री पुमान् जभार
भेदणारे आणि टोचणारे, तसेच एकत्र करणारे; तरी मी त्याच्या अंगाला जवळ जात नाही—इथे स्त्री असो वा पुरुष, ज्याने ते पकडले.
असदन् गावः सदनेऽपप्तद्वसतिं वयः । आस्थाने पर्वता अस्थुः स्थाम्नि वृक्कावतिष्ठिपम्
गायी आपल्या वासस्थानी स्थिर झाल्या; पक्षी आपल्या घरट्यात पडले. पर्वत आपल्या जागी उभे राहिले; मी लांडग्याच्या जागी उभा राहिलो.
यदद्य त्वा प्रयति यज्ञे अस्मिन् होतश्चिकित्वन्न् अवृणीमहीह । ध्रुवमयो ध्रुवमुता शविष्ठैप्रविद्वान् यज्ञमुप याहि सोमम्
आज या यज्ञात, आम्ही तुला, ज्ञानी होतार, निवडले आहे. स्थिरतेने आणि सामर्थ्याने यज्ञात, सोमाजवळ ये.
समिन्द्र नो मनसा नेष गोभिः सं सूरिभिर्हरिवन्त्सं स्वस्त्या । सं ब्रह्मणा देवहितं यदस्ति सं देवानां सुमतौ यज्ञियानाम्
इंद्रा, आम्हाला मनाने, गायींनी, सज्जनांनी, आणि सुवर्णांनी, कल्याणाने मार्गदर्शित कर. प्रार्थनेने, दैवी कृपेने, पूज्य देवांच्या कृपेत आम्ही एकत्र राहो.
यान् आवह उशतो देव देवांस्तान् प्रेरय स्वे अग्ने सधस्थे । जक्षिवांसः पपिवांसो मधून्यस्मै धत्त वसवो वसूनि
अग्ने, जे देव तुझ्या बोलावण्याने उत्सुकतेने येतात, त्यांना तुझ्या स्थानावर नेऊन बसव. त्यांनी आमच्या हविर्द्रव्याचा आस्वाद घेतल्यावर, आपली सर्व संपत्ती आम्हाला द्यावी.
सुगा वो देवाः सदना अकर्म य आजग्म सवने मा जुषाणाः । वहमाना भरमाणाः स्वा वसूनि वसुं घर्मं दिवमा रोहतानु
देवतांनो, आम्ही तुमच्यासाठी बसायची जागा सोपी केली आहे. तुम्ही आमच्या यज्ञात आनंदाने आलात. तुमची संपत्ती घेऊन, ती उचलून, तुम्ही सर्वजण धनासह त्या उष्ण आकाशात पोहोचा.
यज्ञ यज्ञं गच्छ यज्ञपतिं गच्छ । स्वां योनिं गच्छ स्वाहा
यज्ञाकडे जा, यज्ञपतीकडे जा, आपल्या मूळ स्थानाकडे जा—स्वाहा.
एष ते यज्ञो यज्ञपते सहसूक्तवाकः । सुवीर्यः स्वाहा
हे यज्ञपती, हा तुझा यज्ञ आहे, हजारो स्तोत्रांनी गायलाय. तो आम्हाला उत्तम भाग्य देऊ दे—स्वाहा.
वषड्धुतेभ्यो वषडहुतेभ्यः । देवा गातुविदो गातुं वित्त्वा गातुमित
ज्यांना वषट् म्हणत अर्पण केलं आणि ज्यांना नाही केलं, अशा सर्वांना—हे देवांनो, मार्ग ओळखून, तो मार्ग गाठून, त्या मार्गावर चला.
मनसस्पत इमं नो दिवि देवेषु यज्ञम् । स्वाहा दिवि स्वाहा पृथिव्यां स्वाहान्तरिक्षे स्वाहा वाते धां स्वाहा
हे मनाचे अधिपती, आमचा हा यज्ञ स्वर्गातील देवांमध्ये पोहोचू दे. स्वर्गात स्वाहा, पृथ्वीवर स्वाहा, आकाशात स्वाहा, वाऱ्यात स्वाहा.
सं बर्हिरक्तं हविषा घृतेन समिन्द्रेण वसुना सं मरुद्भिः । सं देवैर्विश्वदेवेभिरक्तमिन्द्रं गच्छतु हविः स्वाहा
वापरलेली कुशा, हविर्द्रव्य आणि तूप—हे सर्व एकत्र होवोत. इंद्राच्या संपत्तीबरोबर, मरुतांबरोबर, सर्व देवतांबरोबर एकत्र होवो. हे हविर्द्रव्य इंद्रापर्यंत पोहोचू दे—स्वाहा.
परि स्तृणीहि परि धेहि वेदिं मा जामिं मोषीरमुया शयानाम् । होतृषदनं हरितं हिरण्ययं निष्का एते यजमानस्य लोके
वेदीभोवती कुशा पसर आणि ठेव. आप्तजनांना किंवा मूळाशी झोपलेल्या व्यक्तीला घेऊ नकोस. होताराचा आसन हिरवे आणि सोन्याचे असते—हे यजमानाच्या जीवनातील अलंकार आहेत.
पर्यावर्ते दुष्वप्न्यात्पापात्स्वप्न्यादभूत्याः । ब्रह्माहमन्तरं कृण्वे परा स्वप्नमुखाः शुचः
वाईट स्वप्नांपासून, पापी स्वप्नांपासून, अपयशापासून दूर रहा. मी पवित्र वाणीने एक भिंत उभी करतो—स्वप्नांची वाईट छाया दूर जाऊ दे, ती शुद्ध होवोत.
यत्स्वप्ने अन्नमश्नामि न प्रातरधिगम्यते । सर्वं तदस्तु मे शिवं नहि तद् दृश्यते दिवा
स्वप्नात मी जे अन्न खातो, जे सकाळी मिळत नाही, ते सर्व माझ्यासाठी शुभ होवो; कारण ते दिवसा दिसत नाही.