अभीशुना मेया आसन् व्यामेनानुमेयाः । केशा नडा इव वर्धन्तां शीर्ष्णस्ते असिताः परि
हे केस माझ्यासाठी एकत्र बांधा, मोजून ठेवा. तुझे काळे केस डोक्याभोवती गवतासारखे वाढू देत.
दृंह मूलमाग्रं यच्छ वि मध्यं यामयौषधे । केशा नडा इव वर्धन्तां शीर्ष्णस्ते असिताः परि
मुळं घट्ट कर, टोक सांभाळ, मधला भाग वाढव, हे औषध. तुझे काळे केस डोक्याभोवती गवतासारखे वाढू देत.
त्वं वीरुधां श्रेष्ठतमाभिश्रुतास्योषधे । इमं मे अद्य पुरुषं क्लीबमोपशिनं कृधि
तू सर्व वनस्पतींपैकी श्रेष्ठ आणि प्रसिद्ध आहेस, हे औषधे. आज या पुरुषाला माझ्यासाठी नपुंसक आणि दुर्बल कर.
क्लीबं कृध्योपशिनमथो कुरीरिणं कृधि । अथास्येन्द्रो ग्रावभ्यामुभे भिनत्त्वाण्ड्यौ
त्याला नपुंसक कर, दुर्बल कर, आणि त्याला शुद्ध नपुंसक कर. मग इंद्राने दोन दगडांनी त्याची दोन्ही अंडकोष फोडू दे.
क्लीब क्लीबं त्वाकरं वध्रे वध्रिं त्वाकरमरसारसं त्वाकरम् । कुरीरमस्य शीर्षणि कुम्बं चाधिनिदध्मसि
नपुंसक, मी तुला नपुंसक करतो; वंध्य, मी तुला वंध्य करतो; रसहीन, मी तुला रसहीन करतो. त्याच्या डोक्यावर नपुंसकतेचं आणि कुंभाचं चिन्ह ठेवतो.
ये ते नाड्यौ देवकृते ययोस्तिष्ठति वृष्ण्यम् । ते ते भिनद्मि शम्ययामुष्या अधि मुष्कयोः
तुझे ते दोन नळ्या, ज्या देवांनी केल्या आणि ज्यामुळे पुरुषार्थ टिकतो, त्या मी काठीने फोडतो, त्याच्या अंडकोषांवर.
यथा नडं कशिपुने स्त्रियो भिन्दन्त्यश्मना । एवा भिनद्मि ते शेपोऽमुष्या अधि मुष्कयोः
जसं विणकरासाठी बायका नळ गोट्याने फोडतात, तसं मी तुझं लिंग त्याच्या अंडकोषांवर फोडतो.
न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम । शतं तव प्रतानास्त्रयस्त्रिंशन् नितानाः ॥ तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते
न्यस्तिका, वाढ, मला भाग्य दे. तुझे शंभर फांद्या आणि तेहतीस मुळं आहेत. तुझ्या हजार पानांनी मी त्याचं हृदय कोरडं करतो.
शुष्यतु मयि ते हृदयमथो शुष्यत्वास्यम् । अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर
तुझं मन माझ्याशी कोमेजून जावो, तोंडही कोरडं पडो; तुझी माझ्यावरील ओढही कोरडी होवो, आणि कोरड्या तोंडानं तू निघून जा.
संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद । अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि
हे एकत्र करणाऱ्या, सुंदर बांध्याच्या, शुभेच्छा असलेल्या देवी, आम्हा दोघांना एकत्र आण. तिचं आणि माझं हृदय एक कर.
यथोदकमपपुषोऽपशुष्यत्यास्यम् । एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर
जसं पाणी प्यायल्यानंतर तोंड कोरडं राहत नाही, तसंच तुझी माझ्यावरील ओढ कोरडी होवो, आणि कोरड्या तोंडानं तू निघून जा.
यथा नकुलो विछिद्य संदधात्यहिं पुनः । एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति
जसा मुंगूस सापाला फाडून पुन्हा जोडतो, तसंच, हे सामर्थ्यशाली देवी, इच्छेमुळे तुटलेलं पुन्हा एकत्र कर.
यौ व्याघ्राववरूढौ जिघत्सतः पितरं मातरं च । तौ दन्तं ब्रह्मणस्पते शिवौ कृणु जातवेदः
जसं दोन वाघ आईवडिलांवर ताव मारायला दबा धरतात, तसं त्यांच्या दातांना, हे ब्रह्मणस्पती, हे जातवेद, शुभता दे.
व्रीहिमत्तं यवमत्तमथो माषमथो तिलम् । एष वां भागो निहितो रत्नधेयाय दन्तौ मा हिंसिष्टं पितरं मातरं च
तांदूळ, ज्वारी, मटकी, तीळ—हेच तुमचं ठेवलेलं भाग्य; तुमचे दात आईवडिलांना इजा करू नयेत.
उपहूतौ सयुजौ स्योनौ दन्तौ सुमङ्गलौ । अन्यत्र वां घोरं तन्वः परैतु दन्तौ मा हिंसिष्टं पितरं मातरं च
बोलावल्यावर एकत्र, सौम्य, शुभ असे तुमचे दात असोत; तुमच्या शरीरातील कठोरपणा दुसरीकडे जावो; तुमचे दात आईवडिलांना इजा करू नयेत.
वायुरेनाः समाकरत्त्वष्टा पोषाय ध्रियताम् । इन्द्र आभ्यो अधि ब्रवद्रुद्रो भूम्ने चिकित्सतु
वारा त्यांना एकत्र आणतो, त्वष्टा त्यांना पोषणासाठी धरतो; इंद्र त्यांच्यावर बोलतो, रुद्र त्यांना बळासाठी आरोग्य देतो.
लोहितेन स्वधितिना मिथुनं कर्णयोः कृधि । अकर्तामश्विना लक्ष्म तदस्तु प्रजया बहु
लाल कुऱ्हाडीने कानाजवळ जोडपं तयार कर; हे अश्विनी, आम्ही हे चिन्ह ठेवतो—ते संततीने भरभराट होवो.
यथा चक्रुर्देवासुरा यथा मनुष्या उत । एवा सहस्रपोषाय कृणुतं लक्ष्माश्विना
जसं देवांनी आणि असुरांनी, तसंच माणसांनी केलं, तसंच, हे अश्विनी, हजारपट वाढीसाठी हे चिन्ह घडवा.
उच्छ्रयस्व बहुर्भव स्वेन महसा यव । मृणीहि विश्वा पात्राणि मा त्वा दिव्याशनिर्वधीत्
उठ, स्वतःच्या तेजाने भरभराट हो, हे ज्वारी; सर्व अडथळे दूर कर, आकाशातील वीज तुला लागू नये.
आशृण्वन्तं यवं देवं यत्र त्वाच्छावदामसि । तदुच्छ्रयस्व द्यौरिव समुद्र इवैध्यक्षितः
जिथे आम्ही तुला, ऐकणाऱ्या देवासारखा, आणतो, तिथे तू आकाशासारखा, समुद्रासारखा, हलू नये असा उंच हो.
अक्षितास्त उपसदोऽक्षिताः सन्तु राशयः । पृणन्तो अक्षिताः सन्त्वत्तारः सन्त्वक्षिताः
ओसाड जागा तुटू नयेत, धान्याचे ढीग तुटू नयेत; कोठारे भरलेली असावीत, वाहणारेही तुटू नयेत.
धीती वा ये अनयन् वाचो अग्रं मनसा वा येऽवदन्न् ऋतानि । तृतीयेन ब्रह्मणा वावृधानास्तुरीयेणामन्वत नाम धेनोः
ज्यांनी विचाराने पहिले वचन पुढे नेले, ज्यांनी मनाने सत्य बोलले, तिसऱ्या उच्चाराने वाढले, त्यांनी चौथ्या उच्चाराने गायीचं नाव घेतलं.
स वेद पुत्रः पितरं स मातरं स सूनुर्भुवत्स भुवत्पुनर्मघः । स द्यामौर्णोदन्तरिक्षं स्वः स इदं विश्वमभवत्स आभरत्
तोच पुत्र वडिलांना, आईला, तोच मुलगा ओळखतो; तोच पुन्हा उदार होतो; त्याने आकाश, अंतरिक्ष, सूर्य व्यापले; तोच हे सर्व विश्व झाला, त्याने हे निर्माण केलं.
अथर्वाणं पितरं देवबन्धुं मातुर्गर्भं पितुरसुं युवानम् । य इमं यज्ञं मनसा चिकेत प्र णो वोचस्तमिहेह ब्रवः
अथर्वा, वडील, देवांचा बंधू, आईचा गर्भ, वडिलांचा श्वास, तरुण—जो हा यज्ञ मनाने जाणतो, त्याला आम्ही इथे बोलतो, त्याला जाहीर करतो.
अया विष्ठा जनयन् कर्वराणि स हि घृणिरुरुर्वराय गातुः । स प्रत्युदैद्धरुणं मध्वो अग्रं स्वया तन्वा तन्वमैरयत
या शेणाने तो करवे तयार करतो; कारण तो तेजस्वी, मोठ्या मार्गाचा आहे; त्याने मधाच्या सुरुवातीला जाऊन, स्वतःच्या रूपाने नवीन रूप घडवलं.
एकया च दशभिश्च सुहुते द्वाभ्यामिष्टये विंशत्या च । तिसृभिश्च वहसे त्रिंशता च वियुग्भिर्वाय इह ता वि मुञ्च
एकाने, दहाने, उत्तम अर्पण; दोनने इच्छेसाठी, वीसने; तीनने वाहतोस, तीसने; हे वायू, त्यांना इथे गटागटाने सोड.
यज्ञेन यज्ञमयजन्त देवास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् । ते ह नाकं महिमानः सचन्त यत्र पूर्वे साध्याः सन्ति देवाः
देवतांनी यज्ञानेच यज्ञ केला; हेच पहिले धर्म होते. या धर्मांनी ते स्वर्गाच्या उंचीवर पोहोचले, जिथे पूर्वीचे साध्य देव राहतात.
यज्ञो बभूव स आ बभूव स प्र जज्ञे स उ वावृधे पुनः । स देवानामधिपतिर्बभूव सो अस्मासु द्रविणमा दधातु
यज्ञ निर्माण झाला, वाढला, पुन्हा पुन्हा जन्माला आला. तो देवांचा स्वामी झाला; तो आपल्यात संपत्ती नक्की ठेवो.
यद्देवा देवान् हविषाऽयजन्तामर्त्यान् मनसा मर्त्येन । मदेम तत्र परमे व्योमन् पश्येम तदुदितौ सूर्यस्य
देवतांनी देवांसाठी हविर्दान दिले, माणसांनी मनाने अर्पण केले. आपण त्या सर्वोच्च स्वर्गात आनंद मानू, आणि सूर्य उगवताना ते पाहू.
यत्पुरुषेण हविषा यज्ञं देवा अतन्वत । अस्ति नु तस्मादोजीयो यद्विहव्येनेजिरे
देवतांनी पुरुष आणि हविर्दान घेऊन यज्ञ विस्तारला. त्याहून बलवान दुसरे काही आहे का, ज्याची त्यांनी हविर्दानाने पूजा केली?