अभि त्वेन्द्र वरिमतः पुरा त्वांहूरणाद्धुवे । ह्वयाम्युग्रं चेत्तारं पुरुणामानमेकजम्
इंद्रा, जसा आमच्या पूर्वजांनी तुला दूरवरून हाक मारली, तसंच मीही तुला बोलावतो. मी त्या पराक्रमी, जाणकार, अनेकांत प्रसिद्ध आणि अद्वितीय तुला आवाहन करतो.
यो अद्य सेन्यो वधो जिघांसन् न उदीरते । इन्द्रस्य तत्र बाहू समन्तं परि दद्मः
आज जो कोणी शत्रू आपल्याला मारण्याचा प्रयत्न करतो, तो उठू नये. तिथे आपण इंद्राच्या बाहूंचं संरक्षण सर्वत्र पसरवूया.
परि दद्म इन्द्रस्य बाहू समन्तं त्रातुस्त्रायतां नः । देव सवितः सोम राजन्त्सुमनसं मा कृणु स्वस्तये
आपण इंद्राच्या बाहूंचं संरक्षण सर्व बाजूंनी पसरवतो; रक्षण करणारा देव आमचं रक्षण करो. देव साविता, सोमराजा, आमचं मन प्रसन्न आणि मंगलमय कर.
देवा अदुः सूर्यो द्यौरदात्पृथिव्यदात्। तिस्रः सरस्वतिरदुः सचित्ता विषदूषणम्
देवतांनी दिलं, सूर्याने दिलं, आकाशाने दिलं, पृथ्वीने दिलं. सरस्वतीने आपल्या मनाने तिन्ही वेळा दिलं आणि विष दूर केलं.
यद्वो देवा उपजीका आसिञ्चन् धन्वन्युदकम् । तेन देवप्रसूतेनेदं दूषयता विषम्
देवतांनो, ज्या पाण्याने तुम्ही वाळवंटावर पाणी शिंपडलं, त्या देवांनी दिलेल्या पाण्याने हे विष शुद्ध करा.
असुराणां दुहितासि सा देवानामसि स्वसा । दिवस्पृथिव्याः संभूता सा चकर्थारसं विषम्
तू असुरांची कन्या आहेस, देवतांची बहीण आहेस. आकाश आणि पृथ्वीपासून जन्मलेली, तू रस म्हणजे विष निर्माण केलंस.
आ वृषायस्व श्वसिहि वर्धस्व प्रथयस्व च । यथाङ्गं वर्धतां शेपस्तेन योषितमिज्जहि
पाऊस पडू दे, श्वास घे, वाढ आणि विस्तार. जसं योग्य आहे तसं तुझं लिंग वाढू दे; त्याने स्त्रीला जिंक.
येन कृषं वाजयन्ति येन हिन्वन्त्यातुरम् । तेनास्य ब्रह्मणस्पते धनुरिवा तानया पसः
ज्यामुळे कृश माणूस स्थूल होतो, ज्यामुळे आजारी माणूस बरा होतो, हे ब्रह्मणस्पती, त्याच्याच जोरावर त्याचं लिंग धनुष्याच्या प्रत्यासारखं ताण.
आहं तनोमि ते पसो अधि ज्यामिव धन्वनि । क्रमस्व ऋष इव रोहितमनवग्लायता सदा
मी तुझं लिंग धनुष्याच्या प्रत्यासारखं ताणतो. वृषासारखा पुढे जात राहा, कधीही थकू नकोस, नेहमीच.
यथायं वाहो अश्विना समैति सं च वर्तते । एवा मामभि ते मनः समैतु सं च वर्तताम्
जसं हे घोड्यांचं जोडी ऐक्याने एकत्र येतं आणि चालतं, तसंच तुझं मन माझ्याशी एकत्र येवो आणि एकरूप होवो.
आहं खिदामि ते मनो राजाश्वः पृष्ट्यामिव । रेष्मछिन्नं यथा तृणं मयि ते वेष्टतां मनः
मी तुझं मन माझ्याकडे ओढतो, जसं राजाचा घोडा जुव्याला जोडला जातो; जसं गवत एकत्र बांधलं जातं, तसंच तुझं मन माझ्याशी घट्ट बांधलं जावो.
आञ्जनस्य मदुघस्य कुष्ठस्य नलदस्य च । तुरो भगस्य हस्ताभ्यामनुरोधनमुद्भरे
लेप, मध, कुष्ट आणि नलद यांच्या सहाय्याने मी भाग्याचं सौख्य दोन्ही हातांनी ओढून घेतो.
संदानं वो बृहस्पतिः संदानं सविता करत्। संदानं मित्रो अर्यमा संदानं भगो अश्विना
बृहस्पती तुमच्यात एकता निर्माण करो, सविता ही एकता निर्माण करो, मित्र आणि अर्यमान एकत्र बांधो, भग आणि अश्विनीद्वयही तुम्हा सर्वांना एकत्र बांधो.
सं परमान्त्समवमान् अथो सं द्यामि मध्यमान् । इन्द्रस्तान् पर्यहार्दाम्ना तान् अग्ने सं द्या त्वम्
सर्वात वरचे, खालचे आणि मधले हे सर्व एकत्र जावोत; इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने त्यांना वेढून घेतले आहे—अग्नी, तू त्यांना आमच्यासाठी एकत्र कर.
अमी ये युधमायन्ति केतून् कृत्वानीकशः । इन्द्रस्तान् पर्यहार्दाम्न तान् अग्ने सं द्या त्वम्
जे समोर ध्वज उभे करून युद्धासाठी येतात, त्यांना इंद्राने आपल्या शक्तीने वेढले आहे—अग्नी, तू त्यांना आमच्यासाठी एकत्र कर.
आदानेन संदानेनामित्रान् आ द्यामसि । अपाना ये चैषां प्राणा असुनासून्त्समछिदन्
घेऊन आणि बांधून, आपण शत्रूंना आपल्या ताब्यात आणतो; ज्यांचा श्वास आणि प्राण निघून जात आहेत, ते बेशुद्ध होवोत.
इदमादानमकरं तपसेन्द्रेण संशितम् । अमित्रा येऽत्र नः सन्ति तान् अग्न आ द्या त्वम्
हे घेणे मी तपश्चर्येने आणि इंद्राच्या संमतीने केले आहे; जे येथे आपले शत्रू आहेत, अग्नी, त्यांना तू आपल्या ताब्यात आण.
ऐनान् द्यतामिन्द्राग्नी सोमो राजा च मेदिनौ । इन्द्रो मरुत्वान् आदानममित्रेभ्यः कृणोतु नः
इंद्र, अग्नी, सोम आणि पृथ्वीचा राजा हे त्यांना मारोत; इंद्र आणि मरुतांसह आमच्या शत्रूंची संपत्ती आमच्यासाठी घेऊन जावो.
यथा मनो मनस्केतैः परापतत्याशुमत्। एवा त्वं कासे प्र पत मनसोऽनु प्रवाय्यम्
जसे मन आपल्या इच्छांसह वेगाने दूर उडते, तसे हे खोकल्यांनो, तुम्हीही मनाच्या मार्गाने दूर निघून जा.
यथा बाणः सुसंशितः परापतत्याशुमत्। एवा त्वं कासे प्र पत पृथिव्या अनु संवतम्
जसा नीट धार लावलेला बाण वेगाने दूर जातो, तसे हे खोकल्यांनो, तुम्हीही पृथ्वीच्या मार्गाने दूर निघून जा.
यथा सूर्यस्य रश्मयः परापतन्त्याशुमत्। एवा त्वं कासे प्र पत समुद्रस्यानु विक्षरम्
जसे सूर्याच्या किरणांनी वेगाने पसरतात, तसे हे खोकल्यांनो, तुम्हीही समुद्राच्या प्रवाहासारखे दूर निघून जा.
आयने ते परायणे दूर्वा रोहन्तु पुष्पिणीः । उत्सो वा तत्र जायतां ह्रदो वा पुण्डरीकवान्
तुझ्या प्रवासाला आणि परतीला दुर्वा गवत फुलांनी बहरो; तिथे एखादा झरा उगवो, किंवा कमळांनी भरलेले तळे तयार होवो.
अपामिदं न्ययनं समुद्रस्य निवेशनम् । मध्ये ह्रदस्य नो गृहाः पराचीना मुखा कृधि
हे पाण्याचे उतरणे आहे, समुद्राचे निवासस्थान आहे; तळ्याच्या मधोमध आपली घरे असोत—त्यांची तोंडे आपल्याकडून वळव.
हिमस्य त्वा जरायुणा शाले परि व्ययामसि । शीतह्रदा हि नो भुवोऽग्निष्कृणोतु भेषजम्
हिमाच्या पडद्याने तुझ्या शेताभोवती आच्छादन करतो; आपली भूमी थंड तळ्यांनी भरलेली आहे—अग्नी, तू औषध तयार कर.
विश्वजित्त्रायमाणायै मा परि देहि । त्रायमाणे द्विपाच्च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाद् यच्च नः स्वम्
जी सर्वांना जिंकते आणि रक्षण करते, तिला तू काहीही हानी करू नकोस; तिच्या रक्षणात आमच्या सर्व दोनपाय आणि चारपाय प्राण्यांचे, आणि आपल्या सर्व वस्तूंचे रक्षण कर.
त्रायमाणे विश्वजिते मा परि देहि । विश्वजिद्द्विपाच्च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाड्यच्च नः स्वम्
जी सर्वांना जिंकते आणि रक्षण करते, तिला तू काहीही हानी करू नकोस; तिच्या विजयात आमच्या सर्व दोनपाय आणि चारपाय प्राण्यांचे, आणि आपल्या सर्व वस्तूंचे रक्षण कर.
विश्वजित्कल्याण्यै मा परि देहि । कल्याणि द्विपाच्च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाद् यच्च नः स्वम्
जी सर्वांना जिंकते आणि कल्याण आणते, तिला तू काहीही हानी करू नकोस; तिच्या कल्याणात आमच्या सर्व दोनपाय आणि चारपाय प्राण्यांचे, आणि आपल्या सर्व वस्तूंचे रक्षण कर.
कल्याणि सर्वविदे मा परि देहि । सर्वविद्द्विपाच्च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाद् यच्च नः स्वम्
जी सर्व काही जाणते आणि कल्याण आणते, तिला तू काहीही हानी करू नकोस; तिच्या सर्वज्ञतेत आमच्या सर्व दोनपाय आणि चारपाय प्राण्यांचे, आणि आपल्या सर्व वस्तूंचे रक्षण कर.
त्वं नो मेधे प्रथमा गोभिरश्वेभिरा गहि । त्वं सूर्यस्य रश्मिभिस्त्वं नो असि यज्ञिया
हे मेधा, तू आमच्याकडे गायी आणि घोड्यांसह प्रथम ये; तू सूर्याच्या किरणांसह आहेस, तू आमच्यासाठी यज्ञाला योग्य आहेस.
मेधामहं प्रथमां ब्रह्मण्वतीं ब्रह्मजूतामृषिष्टुताम् । प्रपीतां ब्रह्मचारिभिर्देवानामवसे हुवे
मी मेधेला, ब्राह्मणांनी प्रेरित, ऋषींच्या स्तुतीने गौरवलेली, ब्रह्मचारींनी सन्मानित, देवांच्या सहाय्यासाठी बोलावतो.