नैनं रक्षांसि न पिशाचाः सहन्ते देवानामोजः प्रथमजं ह्येतत्। यो बिभर्ति दाक्षायणं हिरण्यं स जीवेषु कृणुते दीर्घमायुः
ना राक्षस, ना पिशाच्च याला तोंड देऊ शकतात, कारण हे देवांचे पहिले सामर्थ्य आहे. जो दक्षापुत्रांचे सोने धारण करतो, तो जिवंतांमध्ये दीर्घायुष्य मिळवतो.
अपां तेजो ज्योतिरोजो बलं च वनस्पतीनामुत वीर्याणि । इन्द्र इवेन्द्रियाण्यधि धारयामो अस्मिन् तद्दक्षमाणो बिभरद्धिरण्यम्
वनस्पतींचे तेज, प्रकाश, बळ आणि सामर्थ्य—हे सर्व आम्ही, इंद्राने जसे आपली शक्ती ठेवली, तसे या कौशल्याने सोने धारण करणाऱ्यात ठेवतो.
समानां मासामृतुभिष्ट्वा वयं संवत्सरस्य पयसा पिपर्मि । इन्द्राग्नी विश्वे देवास्तेऽनु मन्यन्तामहृणीयमानाः
मासे आणि ऋतू पार करून, मी वर्षाच्या साराने भरलो आहे. इंद्र, अग्नी आणि सर्व देव—ते मला अलंकृत करताना समाधानी राहो.
वेनस्तत्पश्यत्परमं गुहा यद्यत्र विश्वं भवत्येकरूपम् । इदं पृश्निरदुहज्जायमानाः स्वर्विदो अभ्यनूषत व्राः
वेणाने ते परम गूढ पाहिले, जिथे सर्व काही एकरूप होते. ती चित्ताकर्षक गाय वासराला जन्म देत होती; जे प्रकाश जाणतात, ते त्या प्रवाहांकडे गेले.
प्र तद्वोचेदमृतस्य विद्वान् गन्धर्वो धाम परमं गुहा यत्। त्रीणि पदानि निहिता गुहास्य यस्तानि वेद स पितुष्पितासत्
अमृत जाणणाऱ्याने ते गुप्त स्थान सांगितले—तो गंधर्व, जो उच्च स्थान जाणतो. त्याच्या गूढात तीन पावले ठेवलेली आहेत; जो ती जाणतो, तो सर्वांचा आदिपिता होतो.
स नः पिता जनिता स उत बन्धुर्धामानि वेद भुवनानि विश्वा । यो देवानां नामध एक एव तं संप्रश्नं भुवना यन्ति सर्वा
तोच आपला पिता, जन्मदाता आणि आपला बंधू आहे; तो सर्व ठिकाणे आणि जग जाणतो. देवांमध्ये एकट्याचेच नाव आहे; त्याच्याकडे सर्व जग विचारायला येतात.
परि द्यावापृथिवी सद्य आयमुपातिष्ठे प्रथमजामृतस्य । वाचमिव वक्तरि भुवनेष्ठा धास्युरेष नन्वेषो अग्निः
तो स्वर्ग आणि पृथ्वी वेगाने व्यापतो, अमृताचा पहिला जन्मलेला. जसा वाणी बोलणाऱ्यात असते, तसा तो जगांत स्थिर आहे—तोच अग्नी आहे.
परि विश्वा भुवनान्यायमृतस्य तन्तुं विततं दृशे कम् । यत्र देवा अमृतमानशानाः समाने योनावध्यैरयन्त
तो सर्व जगांना वेढतो, अमृताचा धागा दृष्टीसाठी ताणलेला आहे, जिथे देव अमृताचा आनंद घेत एकाच गर्भात जन्मले.
दिव्यो गन्धर्वो भुवनस्य यस्पतिरेक एव नमस्यो विक्ष्वीड्यः । तं त्वा यौमि ब्रह्मणा दिव्य देव नमस्ते अस्तु दिवि ते सधस्थम्
स्वर्गीय गंधर्व, सर्व सृष्टीचा स्वामी, एकटाच वंदनीय आणि सर्वत्र पूज्य आहे. मी तुझ्याकडे पवित्र वचनांनी येतो; देवा, तुला नमस्कार असो, तुझे स्थान स्वर्गात असो.
दिवि स्पृष्टो यजतः सूर्यत्वगवयाता हरसो दैव्यस्य । मृडात्गन्धर्वो भुवनस्य यस्पतिरेक एव नमस्यः सुशेवाः
स्वर्गात स्पर्शलेला, सूर्यासारखा तेजस्वी, घोड्यासारखा वेगवान, दिव्य सामर्थ्याचा—तो गंधर्व, सृष्टीचा स्वामी, कृपाळू आणि पूजनीय, आम्हाला शांतता देवो.
अनवद्याभिः समु जग्म आभिरप्सरास्वपि गन्धर्व आसीत्। समुद्र आसां सदनं म आहुर्यतः सद्य आ च परा च यन्ति
निर्दोषांसोबत तो एकत्र आला; अप्सरांमध्ये गंधर्व होता. समुद्र हे त्यांचे निवासस्थान मानले जाते, जिथून त्या क्षणात येतात आणि जातात.
अभ्रिये दिद्युन् नक्षत्रिये या विश्वावसुं गन्धर्वं सचध्वे । ताभ्यो वो देवीर्नम इत्कृणोमि
मेघ, वीज आणि तार्यांसह तुम्ही विश्वावसु गंधर्वाशी एकरूप होता. त्या देवींना मी नमस्कार करतो.
याः क्लन्दास्तमिषीचयोऽक्षकामा मनोमुहः । ताभ्यो गन्धर्वभ्योऽप्सराभ्योऽकरं नमः
जी थकवा, अंधार, जुगाराची ओढ आणि मनाचा गोंधळ आणतात, त्या सर्व गंधर्व आणि अप्सरांना मी नमस्कार करतो.
अदो यदवधावत्यवत्कमधि पर्वतात्। तत्ते कृणोमि भेषजं सुभेषजं यथाससि
डोंगराच्या टोकावरून जे काही खाली वाहतं, ते मी तुझ्या इच्छेनुसार उत्तम औषध करतो.
आदङ्गा कुविदङ्ग शतं या भेषजानि ते । तेषामसि त्वमुत्तममनास्रावमरोगणम्
शरीराच्या एका भागातून, कदाचित दुसऱ्या भागातून, तुझ्याकडे शंभर औषधं आहेत; त्यात तूच सर्वात श्रेष्ठ, न वाहणारी आणि रोगरहित आहेस.
नीचैः खनन्त्यसुरा अरुस्राणमिदं महत्। तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमनीनशत्
असुर खोलवर हे मोठं लाल द्रव्य खणतात; तेच वाहणाऱ्या आजाराचं औषध आहे आणि रोग नष्ट करणारं आहे.
उपजीका उद्भरन्ति समुद्रादधि भेषजम् । तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमशीशमत्
जळवांनी समुद्रातून औषध वर काढलं; तेच वाहणाऱ्या आजाराचं औषध आहे आणि रोग नष्ट करणारं आहे.
अरुस्राणमिदं महत्पृथिव्या अध्युद्भृतम् । तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमनीनशत्
हे मोठं लाल द्रव्य पृथ्वीवरून वर काढलं जातं; तेच वाहणाऱ्या आजाराचं औषध आहे आणि रोग नष्ट करणारं आहे.
शं नो भवन्त्वप ओषधयः शिवाः । इन्द्रस्य वज्रो अप हन्तु रक्षस आराद्विसृष्टा इषवः पतन्तु रक्षसाम्
पाणी आणि औषधी आपल्यासाठी शुभ होवोत; इंद्राचा वज्र राक्षसांना दूर लोटो; दूरून सोडलेले बाण राक्षसांवर पडोत.
दीर्घायुत्वाय बृहते रणायारिष्यन्तो दक्षमाणाः सदैव । मणिं विष्कन्धदूषणं जङ्गिडं बिभृमो वयम्
दीर्घायुष्यासाठी, मोठेपणासाठी, युद्धासाठी, नेहमीच कुशल राहण्यासाठी, आम्ही विष आणि दोष दूर करणारा जंगिड मणी घालतो.
जङ्गिडो जम्भाद्विशराद्विष्कन्धादभिशोचनात्। मणिः सहस्रवीर्यः परि णः पातु विश्वतः
जंगिड जबड्यांपासून, विषापासून, दोषापासून आणि दुःखापासून वाचवतो; हजारो शक्ती असलेला हा मणी सर्व बाजूंनी आपली रक्षा करो.
अयं विष्कन्धं सहतेऽयं बाधते अत्त्रिणः । अयं नो विश्वभेषजो जङ्गिडः पात्वंहसः
हा विष सहन करतो, हा अपायकारक गोष्टी दूर करतो; हा जंगिड आपल्यासाठी सर्व रोगांवर औषध आहे, तो आपली हानीपासून रक्षा करो.
देवैर्दत्तेन मणिना जङ्गिडेन मयोभुवा । विष्कन्धं सर्वा रक्षांसि व्यायामे सहामहे
देवतांनी दिलेला आनंददायक जंगिड मणी घेऊन, आम्ही प्रयत्न करताना विष आणि सर्व राक्षसांना तोंड देतो.
शणश्च मा जङ्गिडश्च विष्कन्धादभि रक्षताम् । अरण्यादन्य आभृतः कृष्या अन्यो रसेभ्यः
भांग आणि जंगिड मला विषापासून वाचवोत; एक जंगलातून आणला जातो, दुसरा शेतातून, तिसरा रसांमधून.
कृत्यादूषिरयं मणिरथो अरातिदूषिः । अथो सहस्वान् जङ्गिडः प्र ण आयुंषि तारिषत्
हा मणी जादूटोणा आणि वैर दूर करतो; आणि बलवान जंगिड आपल्याला दीर्घायुष्य मिळवून देओ.
इन्द्र जुषस्व प्र वहा याहि शूर हरिभ्याम् । पिबा सुतस्य मतेरिह मधोश्चकानश्चारुर्मदाय
इंद्रा, स्वीकार, पुढे ये, आपल्या शुभ अश्वांवर ये; येथे सुत केलेला सोम प्या, गोडपणात आनंद घ्या.
इन्द्र जठरं नव्यो न पृणस्व मधोर्दिवो न । अस्य सुतस्य स्वर्णोप त्वा मदाः सुवाचो अगुः
इंद्रा, तुझं पोट पुन्हा स्वर्गातील मधाने भर; या सुत केलेल्या सोमाचे आनंददायक पेय गोड आवाजाने तुझ्याकडे आले आहे.
इन्द्रस्तुराषाण्मित्रो वृत्रं यो जघान यतीर्न । बिभेद वलं भृगुर्न ससहे शत्रून् मदे सोमस्य
इंद्र, बलवान मित्र, ज्याने वृत्राचा वध केला, ज्याने वल फोडला, जो शत्रू सहन करत नाही, त्याने सोमाच्या नशेत आनंद घेतला.
आ त्वा विशन्तु सुतास इन्द्र पृणस्व कुक्षी विड्ढि शक्र धियेह्या नः । श्रुधी हवं गिरो मे जुषस्वेन्द्र स्वयुग्भिर्मत्स्वेह महे रणाय
हे इंद्रा, सुत केलेले पेय तुझ्यात जावोत; तुझं पोट भर, शक्रा, आमची भक्ती जाण; आमचं आवाहन ऐक, माझ्या गाण्यांचा स्वीकार कर, आपल्या अश्वांवर ये, येथे आमच्या मोठ्या युद्धासाठी आनंद घे.
इन्द्रस्य नु प्र वोचं वीर्याणि यानि चकार प्रथमानि वज्री । अहन्न् अहिमनु अपस्ततर्द प्र वक्षणा अभिनत्पर्वतानाम्
आता मी इंद्राची ती वीरता सांगतो, जी त्याने प्रथम केली; वज्रधारी इंद्राने सर्पाचा वध केला, पाणी सोडवलं, किल्ले फोडले आणि पर्वत फोडले.