हिरण्यवर्णाः शुचयः पावका यासु जातः सविता यास्वग्निः । या अग्निं गर्भं दधिरे सुवर्णास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
ज्या सोन्यासारख्या, निर्मळ आणि तेजस्वी पाण्यात सविता जन्मला, अग्नी जन्मला; ज्या पाण्यांनी अग्नीला गर्भात धरलं, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
यासां राजा वरुणो याति मध्ये सत्यानृते अवपश्यन् जनानाम् । या अग्निं गर्भं दधिरे सुवर्णास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
ज्यांच्या मध्ये वरुण राजा चालतो, लोकांमध्ये सत्य आणि असत्य ओळखतो; ज्या पाण्यांनी अग्नीला गर्भात धरलं, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
यासां देवा दिवि कृण्वन्ति भक्षं या अन्तरिक्षे बहुधा भवन्ति । या अग्निं गर्भं दधिरे सुवर्णास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
ज्या पाण्यांमध्ये देव आकाशात आपलं अन्न तयार करतात, ज्या विविध रूपांनी आकाशमध्येत असतात; ज्या पाण्यांनी अग्नीला गर्भात धरलं, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
शिवेन मा चक्षुषा पश्यतापः शिवया तन्वोप स्पृशत त्वचं मे । घृतश्चुतः शुचयो याः पावकास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
शुभ दृष्टीने तुम्ही मला पाहा, पाण्यांनो; शुभ स्पर्शाने माझ्या त्वचेचा स्पर्श करा. ज्या पाणी तुपासारखी, निर्मळ आणि तेजस्वी आहेत, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
इयं वीरुन् मधुजाता मधुना त्वा खनामसि । मधोरधि प्रजातासि सा नो मधुमतस्कृधि
ही वीरू मधुरसात जन्मलेली आहे; मधुरसानेच आम्ही तुला उखडतो. तू मधुरसातून जन्मलेली आहेस; आम्हाला मधुरतेने भरून टाक.
जिह्वाया अग्रे मधु मे जिह्वामूले मधूलकम् । ममेदह क्रतावसो मम चित्तमुपायसि
माझ्या जिभेच्या टोकावर मध आहे, आणि जिभेच्या मुळाशी मधुर रस आहे. माझे बोलणे गोड होवो; माझे मन तुझ्याकडे ओढले जावो.
मधुमन् मे निक्रमणं मधुमन् मे परायणम् । वाचा वदामि मधुमद्भूयासं मधुसंदृशः
माझे येणे मधुर असो, माझे जाणेही मधुर असो. मी बोलताना गोड बोलू दे; मी मधुर होऊ दे, आणि लोक मला मधुरच समजोत.
मधोरस्मि मधुतरो मदुघान् मधुमत्तरः । मामित्किल त्वं वनाः शाखां मधुमतीमिव
मी मधुर आहे, मधापेक्षा अधिक मधुर आहे, आणि मधुरांमध्ये सर्वात मधुर आहे. अरे जंगलांनो, मधाने भरलेल्या फांदीसारखे मला तुटू देऊ नकोस.
परि त्वा परितत्नुनेक्षुणागामविद्विषे । यथा मां कमिन्यसो यथा मन् नापगा असः
तुझ्याभोवती मी गोड ऊस गुंडाळतो, जो द्वेष न करता येतो त्यासाठी. स्त्रिया मला आवडाव्यात आणि पुरुष माझ्याकडून दूर जाऊ नयेत.
यदाबध्नन् दाक्षायणा हिरण्यं शतानीकाय सुमनस्यमानाः । तत्ते बध्नाम्यायुषे वर्चसे बलाय दीर्घायुत्वाय शतशारदाय
जेव्हा दक्षापुत्रांनी आनंदाने शंभर ध्वज असलेल्या पुरुषासाठी सोने बांधले, तेव्हा मी हे तुझ्यासाठी बांधतो—आयुष्य, तेज, बळ, दीर्घायुष्य आणि शंभर शरदांसाठी.
नैनं रक्षांसि न पिशाचाः सहन्ते देवानामोजः प्रथमजं ह्येतत्। यो बिभर्ति दाक्षायणं हिरण्यं स जीवेषु कृणुते दीर्घमायुः
ना राक्षस, ना पिशाच्च याला तोंड देऊ शकतात, कारण हे देवांचे पहिले सामर्थ्य आहे. जो दक्षापुत्रांचे सोने धारण करतो, तो जिवंतांमध्ये दीर्घायुष्य मिळवतो.
अपां तेजो ज्योतिरोजो बलं च वनस्पतीनामुत वीर्याणि । इन्द्र इवेन्द्रियाण्यधि धारयामो अस्मिन् तद्दक्षमाणो बिभरद्धिरण्यम्
वनस्पतींचे तेज, प्रकाश, बळ आणि सामर्थ्य—हे सर्व आम्ही, इंद्राने जसे आपली शक्ती ठेवली, तसे या कौशल्याने सोने धारण करणाऱ्यात ठेवतो.
समानां मासामृतुभिष्ट्वा वयं संवत्सरस्य पयसा पिपर्मि । इन्द्राग्नी विश्वे देवास्तेऽनु मन्यन्तामहृणीयमानाः
मासे आणि ऋतू पार करून, मी वर्षाच्या साराने भरलो आहे. इंद्र, अग्नी आणि सर्व देव—ते मला अलंकृत करताना समाधानी राहो.