या शशाप शपनेन याघं मूरमादधे । या रसस्य हरणाय जातमारेभे तोकमत्तु सा
जिने शाप दिला, जीने हानी किंवा वेड आणले, जी रस चोरण्यासाठी जन्मली — तिने स्वतःचं मूल खावं.
पुत्रमत्तु यातुधानीः स्वसारमुत नप्त्यम् । अधा मिथो विकेश्यो वि घ्नतां यातुधान्यो वि तृह्यन्तामराय्यः
जादूटोण्या स्त्रीने स्वतःचा मुलगा, बहीण आणि भाची खावी. मग केस विस्कटलेल्या त्या एकमेकींना नष्ट करू देत, जादूटोण्या संपून जावोत, शत्रू कमकुवत होवोत.
अभीवर्तेन मणिना येनेन्द्रो अभिवावृधे । तेनास्मान् ब्रह्मणस्पतेऽभि राष्ट्राय वर्धय
ज्या विजयी मणीने इंद्र वाढला, त्या मणीने, हे ब्रह्मणस्पती, आम्हाला राज्यासाठी वाढव.
अभिवृत्य सपत्नान् अभि या नो अरातयः । अभि पृतन्यन्तं तिष्ठाभि यो नो दुरस्यति
आपल्या प्रतिस्पर्ध्यांवर आणि शत्रूंवर विजय मिळवून, जो आपल्याशी भांडतो किंवा आपल्याला त्रास देतो, त्याच्याविरुद्ध ठाम उभे रहा.
अभि त्वा देवः सविताभि षोमो अवीवृधत्। अभि त्वा विश्वा भूतान्यभीवर्तो यथाससि
सविता देवाने तुला वाढवले, सोमाने तुला वाढवले; सर्व सृष्टीने तुला वाढवले, कारण तू विजयी आहेस.
अभीवर्तो अभिभवः सपत्नक्षयणो मणिः । राष्ट्राय मह्यं बध्यतां सपत्नेभ्यः पराभुवे
विजयी, शत्रूंचा नाश करणारा, प्रतिस्पर्ध्यांचा पराभव करणारा मणी माझ्या राज्यासाठी बांधला जावो, शत्रूंवर विजय मिळवण्यासाठी.
उदसौ सूर्यो अगादुदिदं मामकं वचः । यथाहं शत्रुहोऽसान्यसपत्नः सपत्नहा
सूर्य उगवला आहे, आणि माझं वचनही प्रकट झालं आहे. जसं मी शत्रूंचा नाश करणारा, कोणताही प्रतिस्पर्धी नसलेला, शत्रूंना हरवणारा होऊं.
सपत्नक्षयणो वृषाभिरष्ट्रो विषासहिः । यथाहमेषां वीराणां विराजानि जनस्य च
मी शत्रूंचा नाश करणारा, बलवान, राज्य करणारा, विषावर विजय मिळवणारा असा होऊं. या वीरांमध्ये आणि लोकांमध्ये मी उजळूं.
विश्वे देवा वसवो रक्षतेममुतादित्या जागृत यूयमस्मिन् । मेमं सनाभिरुत वान्यनाभिर्मेमं प्रापत्पौरुषेयो वधो यः
सर्व देव, वसु, हे याला रक्षण करो. आदित्य जागृत होवोत. त्याच्या कुळातील किंवा इतर कुणीही त्याच्यावर माणसांसाठी असलेला मृत्यू आणू नये.
ये वो देवाः पितरो ये च पुत्राः सचेतसो मे शृणुतेदमुक्तम् । सर्वेभ्यो वः परि ददाम्येतं स्वस्त्येनं जरसे वहाथ
देवतांनो, पितरांनो आणि पुत्रांनो, तुम्ही जे सजग आहात, माझं हे बोललेलं ऐका. मी हे सर्वांच्या कल्याणासाठी अर्पण करतो; त्याला सुरक्षितपणे वृद्धापकाळापर्यंत पोहोचवा.
ये देवा दिवि ष्ठ ये पृथिव्यां ये अन्तरिक्ष ओषधीषु पशुष्वप्स्वन्तः । ते कृणुत जरसमायुरस्मै शतमन्यान् परि वृणक्तु मृत्यून्
जे देव आकाशात, पृथ्वीवर, आकाशमध्येत, औषधी, जनावरं आणि पाण्यात आहेत—ते त्याला दीर्घायुष्य आणि बळ देवोत; शंभर मृत्यूंपासून त्याची सुटका होवो.
येषां प्रयाजा उत वानुयाजा हुतभागा अहुतादश्च देवाः । येषां वः पञ्च प्रदिशो विभक्तास्तान् वो अस्मै सत्रसदः कृणोमि
ज्यांच्या प्रारंभिक आणि समारोपाच्या आहुती, हव्याचा भाग आणि न दिलेलंही देवतांना मिळतं; ज्यांच्या पाच दिशा विभागलेल्या आहेत—त्या सर्व सभा मी त्याच्यासाठी ठरवतो.
आशानामाशापालेभ्यश्चतुर्भ्यो अमृतेभ्यः । इदं भूतस्याध्यक्षेभ्यो विधेम हविषा वयम्
आशेच्या चार रक्षकांना आणि अमरांना, तसेच सृष्टीचे पहारेकरी यांना आम्ही ही आहुती अर्पण करतो.
य आशानामाशापालाश्चत्वार स्थन देवाः । ते नो निर्ऋत्याः पाशेभ्यो मुञ्चतांहसोअंहसः
आशेचे चार रक्षक असलेल्या देवांनो, तुम्ही आम्हाला विनाशाच्या आणि संकटाच्या फासांपासून मुक्त करा.
अस्रामस्त्वा हविषा यजाम्यश्लोणस्त्वा घृतेन जुहोमि । य आशानामाशापालस्तुरीयो देवः स नः सुभूतमेह वक्षत्
मी तुला आहुतीने पूजतो; तुपाने अर्पण करतो. आशेचा चौथा रक्षक देव आम्हाला उत्तम जीवन देवो.
स्वस्ति मात्र उत पित्रे नो अस्तु स्वस्ति गोभ्यो जगते पुरुषेभ्यः । विश्वं सुभूतं सुविदत्रं नो अस्तु ज्योगेव दृशेम सूर्यम्
आई-वडिलांसाठी, गायींसाठी, जगासाठी आणि माणसांसाठी कल्याण असो. सर्वत्र समृद्धी आणि शुभता असो; आपण दीर्घकाळ सूर्य पाहू.
इदं जनासो विदथ महद्ब्रह्म वदिष्यति । न तत्पृथिव्यां नो दिवि येन प्राणन्ति वीरुधः
लोकहो, हे जाणून घ्या: महान ब्रह्म बोलणार आहे. पृथ्वीवर किंवा आकाशात असं काही नाही, ज्यामुळे वनस्पती श्वास घेतात.
अन्तरिक्ष आसां स्थाम श्रान्तसदामिव । आस्थानमस्य भूतस्य विदुष्टद्वेधसो न वा
मधल्या आकाशात त्यांचं स्थान आहे, जणू थकलेल्या आणि विश्रांती घेतलेल्या लोकांसारखं. या सृष्टीचं स्थान ज्ञानी सर्जकाला माहीत आहे, किंवा कदाचित नाही.
यद्रोदसी रेजमाने भूमिश्च निरतक्षतम् । आर्द्रं तदद्य सर्वदा समुद्रस्येव श्रोत्याः
जेव्हा पृथ्वी आणि आकाश हलतात, आणि पृथ्वी मोजली जाते, तेव्हा आज आणि नेहमी ती समुद्राच्या पाण्यासारखी ओलसर असते.
विश्वमन्यामभीवार तदन्यस्यामधि श्रितम् । दिवे च विश्ववेदसे पृथिव्यै चाकरं नमः
सर्व काही दुसऱ्याने व्यापलेलं आहे, आणि दुसऱ्यावर आधारलेलं आहे. सर्वज्ञ आकाशाला आणि पृथ्वीला मी नमस्कार करतो.
हिरण्यवर्णाः शुचयः पावका यासु जातः सविता यास्वग्निः । या अग्निं गर्भं दधिरे सुवर्णास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
ज्या सोन्यासारख्या, निर्मळ आणि तेजस्वी पाण्यात सविता जन्मला, अग्नी जन्मला; ज्या पाण्यांनी अग्नीला गर्भात धरलं, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
यासां राजा वरुणो याति मध्ये सत्यानृते अवपश्यन् जनानाम् । या अग्निं गर्भं दधिरे सुवर्णास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
ज्यांच्या मध्ये वरुण राजा चालतो, लोकांमध्ये सत्य आणि असत्य ओळखतो; ज्या पाण्यांनी अग्नीला गर्भात धरलं, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
यासां देवा दिवि कृण्वन्ति भक्षं या अन्तरिक्षे बहुधा भवन्ति । या अग्निं गर्भं दधिरे सुवर्णास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
ज्या पाण्यांमध्ये देव आकाशात आपलं अन्न तयार करतात, ज्या विविध रूपांनी आकाशमध्येत असतात; ज्या पाण्यांनी अग्नीला गर्भात धरलं, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
शिवेन मा चक्षुषा पश्यतापः शिवया तन्वोप स्पृशत त्वचं मे । घृतश्चुतः शुचयो याः पावकास्ता न आपः शं स्योना भवन्तु
शुभ दृष्टीने तुम्ही मला पाहा, पाण्यांनो; शुभ स्पर्शाने माझ्या त्वचेचा स्पर्श करा. ज्या पाणी तुपासारखी, निर्मळ आणि तेजस्वी आहेत, ती पाणी आपल्यासाठी मंगल आणि सौम्य होवोत.
इयं वीरुन् मधुजाता मधुना त्वा खनामसि । मधोरधि प्रजातासि सा नो मधुमतस्कृधि
ही वीरू मधुरसात जन्मलेली आहे; मधुरसानेच आम्ही तुला उखडतो. तू मधुरसातून जन्मलेली आहेस; आम्हाला मधुरतेने भरून टाक.
जिह्वाया अग्रे मधु मे जिह्वामूले मधूलकम् । ममेदह क्रतावसो मम चित्तमुपायसि
माझ्या जिभेच्या टोकावर मध आहे, आणि जिभेच्या मुळाशी मधुर रस आहे. माझे बोलणे गोड होवो; माझे मन तुझ्याकडे ओढले जावो.
मधुमन् मे निक्रमणं मधुमन् मे परायणम् । वाचा वदामि मधुमद्भूयासं मधुसंदृशः
माझे येणे मधुर असो, माझे जाणेही मधुर असो. मी बोलताना गोड बोलू दे; मी मधुर होऊ दे, आणि लोक मला मधुरच समजोत.
मधोरस्मि मधुतरो मदुघान् मधुमत्तरः । मामित्किल त्वं वनाः शाखां मधुमतीमिव
मी मधुर आहे, मधापेक्षा अधिक मधुर आहे, आणि मधुरांमध्ये सर्वात मधुर आहे. अरे जंगलांनो, मधाने भरलेल्या फांदीसारखे मला तुटू देऊ नकोस.
परि त्वा परितत्नुनेक्षुणागामविद्विषे । यथा मां कमिन्यसो यथा मन् नापगा असः
तुझ्याभोवती मी गोड ऊस गुंडाळतो, जो द्वेष न करता येतो त्यासाठी. स्त्रिया मला आवडाव्यात आणि पुरुष माझ्याकडून दूर जाऊ नयेत.
यदाबध्नन् दाक्षायणा हिरण्यं शतानीकाय सुमनस्यमानाः । तत्ते बध्नाम्यायुषे वर्चसे बलाय दीर्घायुत्वाय शतशारदाय
जेव्हा दक्षापुत्रांनी आनंदाने शंभर ध्वज असलेल्या पुरुषासाठी सोने बांधले, तेव्हा मी हे तुझ्यासाठी बांधतो—आयुष्य, तेज, बळ, दीर्घायुष्य आणि शंभर शरदांसाठी.