यथा मृगाः संविजन्त आरण्याः पुरुषादधि । एव त्वं दुन्दुभेऽमित्रान् अभि क्रन्द प्र त्रासयाथो चित्तानि मोहय
जसा माणसाला पाहून जंगलातील प्राणी पळतात, तसा, दोंदुभी, शत्रूंवर गजर कर, त्यांना घाबरव आणि त्यांचे मन गोंधळव.
यथा वृकादजावयो धावन्ति बहु बिभ्यतीः । एव त्वं दुन्दुभेऽमित्रान् अभि क्रन्द प्र त्रासयाथो चित्तानि मोहय
जशा मेंढ्या लांडग्यापासून फार घाबरून पळतात, तसा, दोंदुभी, शत्रूंवर गजर कर, त्यांना घाबरव आणि त्यांचे मन गोंधळव.
यथा श्येनात्पतत्रिणः संविजन्ते अहर्दिवि सिंहस्य स्तनथोर्यथा । एव त्वं दुन्दुभेऽमित्रान् अभि क्रन्द प्र त्रासयाथो चित्तानि मोहय
जसे पक्षी घारीपासून पळतात, किंवा दिवसा सिंहाच्या गर्जनेने पळतात, तसा, दोंदुभी, शत्रूंवर गजर कर, त्यांना घाबरव आणि त्यांचे मन गोंधळव.
परामित्रान् दुन्दुभिना हरिणस्याजिनेन च । सर्वे देवा अतित्रसन् ये संग्रामस्येषते
दोंदुभी आणि हरिणाच्या कातडीने शत्रूंना दूर लोटो; जे युद्धाच्या बाजूने उभे आहेत, ते सर्व देव घाबरून जावोत.
यैरिन्द्रः प्रक्रीडते पद्घोषैश्छायया सह । तैरमित्रास्त्रसन्तु नोऽमी ये यन्त्यनीकशः
ज्या पावलांच्या आवाजाने आणि सावल्यांनी इंद्र आनंदित होतो, त्याच्यामुळे आपले शत्रू घाबरून जावोत — जे शत्रूंच्या फौजेत येतात.
ज्याघोषा दुन्दुभयोऽभि क्रोशन्तु या दिशः । सेनाः पराजिता यतीरमित्राणामनीकशः
धनुष्याच्या ताणाचा आवाज आणि दोंदुभी सर्व दिशांना घुमू देत; शत्रूंच्या सैन्यांचे तुकडे होतील आणि ते पराभूत होतील.
आदित्य चक्षुरा दत्स्व मरीचयोऽनु धावत । पत्सङ्गिनीरा सजन्तु विगते बाहुवीर्ये
सूर्या, आम्हाला दृष्टी दे; तुझे किरण त्यांचा पाठलाग करो; त्यांच्या हातातील बळ संपल्यावर त्यांचे सोबती विखुरले जावोत.
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृनीत शत्रून् । सोमो राजा वरुणो राजा महादेव उत मृत्युरिन्द्रः
हे भयंकर मरुतगण, पृश्नीचे पुत्र, इंद्रासह शत्रूंना नष्ट करा; सोमराजा, वरुणराजा, महादेव आणि मृत्यू — हे सर्व इंद्रच आहेत.
एता देवसेनाः सूर्यकेतवः सचेतसः । अमित्रान् नो जयन्तु स्वाहा
हे देवांची सैन्ये, सूर्याचे ध्वज, जागरूक — त्यांनी आमच्या शत्रूंवर विजय मिळवावा. स्वाहा!
अग्निस्तक्मानमप बाधतामितः सोमो ग्रावा वरुणः पूतदक्षाः । वेदिर्बर्हिः समिधः शोशुचाना अप द्वेषांस्यमुया भवन्तु
अग्नी इथून ताप दूर करो, सोम, दगड आणि शुद्ध कौशल्याचा वरुण; वेदी, कुश आणि तेजस्वी समिधा सर्व द्वेष दूर लोटो.
अयं यो विश्वान् हरितान् कृणोष्युच्छोचयन्न् अग्निरिवाभिदुन्वन् । अधा हि तक्मन्न् अरसो हि भूया अधा न्यङ्ङधरान् वा परेहि
जो सर्व हिरवे करतो, अग्नीप्रमाणे जाळतो — त्याचा ताप निष्प्रभ होवो, खाली जावो, किंवा दुसरीकडे निघून जावो.
यः परुषः पारुषेयोऽवध्वंस इवारुणः । तक्मानं विश्वधावीर्याधराञ्चं परा सुवा
जो कठोर आहे, कठोर मूळाचा, लालसारखा विध्वंसक — असा सर्वत्र पसरलेला ताप, खाली जाऊन दूर होवो.
अधराञ्चं प्र हिणोमि नमः कृत्वा तक्मने । शकम्भरस्य मुष्टिहा पुनरेतु महावृषान्
मी हे खाली पाठवतो, आदरपूर्वक त्या कारागिराकडे. शकंभरसाच्या मूठीचा प्रहार परत जाऊन मोठ्या बैलांकडे जावो.
ओको अस्य मूजवन्त ओको अस्य महावृषाः । यावज्जातस्तक्मंस्तावान् असि बल्हिकेषु न्योचरः
त्याचं घर मूजव लोकांमध्ये आहे, त्याचं घर मोठ्या बैलांमध्ये आहे. तक्मा जन्माला येईपर्यंत, तू बल्हिक लोकांमध्येच वावरत राहा.
तक्मन् व्याल वि गद व्यङ्ग भूरि यावय । दासीं निष्टक्वरीमिच्छ तां वज्रेण समर्पय
तक्मा, सर्प, विष, लंगडेपण, या सगळ्यांना दूर हाकल. जी दासी यातना भोगते आहे, तिला वज्राच्या जोरावर मुक्त कर.
तक्मन् मूजवतो गच्छ बल्हिकान् वा परस्तराम् । शूद्रामिच्छ प्रफर्व्यं तां तक्मन् वीव धूनुहि
तक्मा, मूजव लोकांकडे जा, किंवा बल्हिकांपलीकडे जा. जी शूद्र स्त्री सूजलेली आहे, तिच्यातला तक्मा पूर्णपणे काढून टाक.
महावृषान् मूजवतो बन्ध्वद्धि परेत्य । प्रैतानि तक्मने ब्रूमो अन्यक्षेत्राणि वा इमा
मूजवांचे मोठे बैल आपले नातेवाईक आहेत, ते दूर गेले आहेत. हे शब्द आपण तक्म्याला सांगतो, किंवा दुसऱ्या प्रदेशांनाही सांगतो.
अन्यक्षेत्रे न रमसे वशी सन् मृडयासि नः । अभूदु प्रार्थस्तक्मा स गमिष्यति बल्हिकान्
तू दुसऱ्या प्रदेशात रमण करत नाहीस, आज्ञाधारक आहेस, पण आमच्यावर दया दाखवत नाहीस. तक्मा आता हवासा वाटतो आहे, तो बल्हिकांकडे जाईल.
यत्त्वं शीतोऽथो रूरः सह कासावेपयः । भीमास्ते तक्मन् हेतयस्ताभिः स्म परि वृङ्ग्धि नः
तू थंड असशील, किंवा थरथर कापत असशील, खोकला आणि अंगकांप यांच्यासह; तक्मा, तुझे भयंकर कारणे आमच्याभोवती फिरू दे.
मा स्मैतान्त्सखीन् कुरुथा बलासं कासमुद्युगम् । मा स्मातोऽर्वाङैः पुनस्तत्त्वा तक्मन्न् उप ब्रुवे
हे सखे, त्यांना साथीदार करू नकोस, ताप, खोकला किंवा अस्वस्थता आणू नकोस. तुझ्या बळावर तो तक्मा पुन्हा जवळ आणू नकोस, मी तुला सांगतो.
तक्मन् भ्रात्रा बलासेन स्वस्रा कासिकया सह । पाप्मा भ्रातृव्येण सह गछामुमरणं जनम्
तक्मा, तुझ्या भावासोबत ताप, तुझ्या बहिणीसोबत खोकला; आणि तुझ्या चुलत भावासोबत पाप, त्या मरणार्या माणसाकडे जा.
तृतीयकं वितृतीयं सदन्दिमुत शारदम् । तक्मानं शीतं रूरं ग्रैष्मं नाशय वार्षिकम्
तिसरा, चौथा, कायम राहणारा आणि शरद ऋतूतील; थंडी, थरथर, उन्हाळा आणि पावसाळ्यातील तक्मा नष्ट कर.
गन्धारिभ्यो मूजवद्भ्योऽङ्गेभ्यो मगधेभ्यः । प्रैष्यन् जनमिव शेवधिं तक्मानं परि दद्मसि
गंधार, मूजव, अंग आणि मगध या लोकांकडून; जसा एखाद्याला कोठारात पाठवतो, तसा आपण तक्म्याला दूर करतो.
ओते मे द्यावापृथिवी ओता देवी सरस्वती । ओतौ म इन्द्रश्चाग्निश्च क्रिमिं जम्भयतामिति
स्वर्ग आणि पृथ्वी मला आधार देऊ देत, देवी सरस्वती मला आधार देऊ दे. इंद्र आणि अग्नी मला आधार देऊ देत, जेणेकरून कीड नष्ट होईल.
अस्येन्द्र कुमारस्य क्रिमीन् धनपते जहि । हता विश्वा अरातय उग्रेण वचसा मम
इंद्रा, पुत्रा, धनाचा स्वामी, या किड्यांना मार. माझ्या प्रभावी वचनांनी सर्व शत्रू नष्ट होतील.
यो अक्ष्यौ परिसर्पति यो नासे परिसर्पति । दतां यो मध्यं गच्छति तं क्रिमिं जम्भयामसि
जो डोळ्याभोवती फिरतो, जो नाकाभोवती फिरतो, जो मध्ये जातो, त्या किड्याला आपण नष्ट करतो.
सरूपौ द्वौ विरूपौ द्वौ कृष्णौ द्वौ रोहितौ द्वौ । बभ्रुश्च बभ्रुकर्णश्च गृध्रः कोकश्च ते हताः
दोन सारखे दिसणारे, दोन वेगळे दिसणारे, दोन काळे, दोन लाल; तांबडा आणि तांबड्या कानाचा, गिधाड आणि बगळा, हे सर्व मारले गेले आहेत.
ये क्रिमयः शितिकक्षा ये कृष्णाः शितिबाहवः । ये के च विश्वरूपास्तान् क्रिमीन् जम्भयामसि
जे कीडे फिकट शरीराचे आहेत, जे काळे, फिकट हाताचे आहेत; आणि जे सर्व प्रकारचे आहेत, त्या सर्व किड्यांना आपण नष्ट करतो.
उत्पुरस्तात्सूर्य एति विश्वदृष्टो अदृष्टहा । दृष्टांश्च घ्नन्न् अदृष्टांश्च सर्वांश्च प्रमृणन् क्रिमीन्
सूर्य पुढे जातो, सर्वांना पाहतो, अदृश्य नष्ट करतो; जे दिसतात आणि जे दिसत नाहीत, त्या सर्व किड्यांना नष्ट करतो.
येवाषासः कष्कषास एजत्काः शिपवित्नुकाः । दृष्टश्च हन्यतां क्रिमिरुतादृष्टश्च हन्यताम्
जे पांढरे आहेत, जे खरखरीत आहेत, जे हलणारे आहेत, जे तीक्ष्ण दाताचे आहेत; जो कीडा दिसतो तोही मेला पाहिजे, आणि जो दिसत नाही तोही मेला पाहिजे.