पूर्वो दुन्दुभे प्र वदासि वाचं भूम्याः पृष्ठे वद रोचमानः । अमित्रसेनामभिजञ्जभानो द्युमद्वद दुन्दुभे सूनृतावत्
डफा, तू प्रथम पृथ्वीच्या पाठीवर तेजाने वाणी बोलतोस; शत्रूंची सेना जाहीर कर, तेजस्वी, सत्य वचनांनी गौरवाने बोल.
अन्तरेमे नभसी घोषो अस्तु पृथक्ते ध्वनयो यन्तु शीभम् । अभि क्रन्द स्तनयोत्पिपानः श्लोककृन् मित्रतूर्याय स्वर्धी
हा आवाज आकाशात दोघांच्या मध्ये असो, प्रतिध्वनी वेगवेगळ्या दिशांनी विजयाकडे जावोत; मोठ्या गजराने गर्जना कर, कीर्ती निर्माण कर, मैत्री आणि स्वर्गाच्या गौरवासाठी.
धीभिः कृतः प्र वदाति वाचमुद्धर्षय सत्वनामायुधानि । इन्द्रमेदी सत्वनो नि ह्वयस्व मित्रैरमित्राँ अव जङ्घनीहि
कौशल्याने बनवलेला हा डफ वाणी बोलतो; शूरांची शस्त्रं जागी कर; इंद्राला बोलाव, मित्रांना बोलाव, शत्रूंना दूर हाकल.
संक्रन्दनः प्रवदो धृष्णुषेणः प्रवेदकृद् बहुधा ग्रामघोषी । श्रेयो वन्वानो वयुनानि विद्वान् कीर्तिं बहुभ्यो वि हर द्विराजे
एकत्र गजर करत, घोषणा करत, धाडसी सैन्यासह, विविध प्रकारे कळवणारा, गावाचा दूत; उत्तम शोधत, मार्ग जाणणारा, दोन्ही राजांनो, अनेकांकडून कीर्ती मिळवा.
श्रेयःकेतो वसुजित्सहीयान्त्संग्रामजित्संशितो ब्रह्मणासि । अंशून् इव ग्रावाधिषवणे अद्रिर्गव्यन् दुन्दुभेऽधि नृत्य वेदः
शुभ विचारांचा धनी, संपत्ती जिंकणारा, बलवान, युद्धात विजयी, ज्ञानात ठाम — असा तू आहेस. जसा डोंगर सोमरस दगडाने पिळतो, तसा, दोंदुभी, युद्धभूमीवर ज्ञानाचा गजर कर.
शत्रूषाण्नीषादभिमातिषाहो गवेषणः सहमान उद्भित्। वाग्वीव मन्त्रं प्र भरस्व वाचं सांग्रामजित्यायेषमुद्वदेह
शत्रूंना नष्ट करणारा, शत्रूंची ताकद मोडणारा, गायी शोधणारा, सहन करणारा, उभा राहणारा — जशी वाणी मंत्र उगम करते, तशी तू वाणी उगम कर; युद्धात विजयासाठी आपला आवाज उंच कर.
अच्युतच्युत्समदो गमिष्ठो मृधो जेता पुरएतायोध्यः । इन्द्रेण गुप्तो विदथा निचिक्यद्धृद्द्योतनो द्विषतां याहि शीभम्
हलता न येणारा, स्थिर, उत्साही, वेगवान, शत्रूवर मात करणारा, युद्धाचा पुढारी, लढायला तयार — इंद्राच्या संरक्षणाखाली, सभांमध्ये कुशल, मनाने तेजस्वी, शत्रूंच्या नाशासाठी, विजयासाठी पुढे जा.
विहृदयं वैमनस्यं वदामित्रेषु दुन्दुभे । विद्वेषं कश्मशं भयममित्रेषु नि दध्मस्यव एनान् दुन्दुभे जहि
दोंदुभी, आपण शत्रूंतली मनाची वेदना, गोंधळ आणि वैर दूर करतो; द्वेष, थरथर आणि भीती शत्रूंमध्ये टाकतो — त्यांना नष्ट कर, दोंदुभी.
उद्वेपमाना मनसा चक्षुषा हृदयेन च । धावन्तु बिभ्यतोऽमित्राः प्रत्रासेनाज्ये हुते
ज्यांच्या मनात, नजरेत आणि हृदयात भीतीने थरथर आहे, असे शत्रू पळून जावोत; तुपाची आहुती दिल्यावर ते धावून जावोत.
वानस्पत्यः संभृत उस्रियाभिर्विश्वगोत्र्यः । प्रत्रासममित्रेभ्यो वदाज्येनाभिघारितः
जंगलातून आणलेला, लाल गायींसह, सर्व कुळांचा — असा दोंदुभी तुपाने वाजवला जाऊन शत्रूंमध्ये भीती पसरवो.
यथा मृगाः संविजन्त आरण्याः पुरुषादधि । एव त्वं दुन्दुभेऽमित्रान् अभि क्रन्द प्र त्रासयाथो चित्तानि मोहय
जसा माणसाला पाहून जंगलातील प्राणी पळतात, तसा, दोंदुभी, शत्रूंवर गजर कर, त्यांना घाबरव आणि त्यांचे मन गोंधळव.
यथा वृकादजावयो धावन्ति बहु बिभ्यतीः । एव त्वं दुन्दुभेऽमित्रान् अभि क्रन्द प्र त्रासयाथो चित्तानि मोहय
जशा मेंढ्या लांडग्यापासून फार घाबरून पळतात, तसा, दोंदुभी, शत्रूंवर गजर कर, त्यांना घाबरव आणि त्यांचे मन गोंधळव.
यथा श्येनात्पतत्रिणः संविजन्ते अहर्दिवि सिंहस्य स्तनथोर्यथा । एव त्वं दुन्दुभेऽमित्रान् अभि क्रन्द प्र त्रासयाथो चित्तानि मोहय
जसे पक्षी घारीपासून पळतात, किंवा दिवसा सिंहाच्या गर्जनेने पळतात, तसा, दोंदुभी, शत्रूंवर गजर कर, त्यांना घाबरव आणि त्यांचे मन गोंधळव.
परामित्रान् दुन्दुभिना हरिणस्याजिनेन च । सर्वे देवा अतित्रसन् ये संग्रामस्येषते
दोंदुभी आणि हरिणाच्या कातडीने शत्रूंना दूर लोटो; जे युद्धाच्या बाजूने उभे आहेत, ते सर्व देव घाबरून जावोत.
यैरिन्द्रः प्रक्रीडते पद्घोषैश्छायया सह । तैरमित्रास्त्रसन्तु नोऽमी ये यन्त्यनीकशः
ज्या पावलांच्या आवाजाने आणि सावल्यांनी इंद्र आनंदित होतो, त्याच्यामुळे आपले शत्रू घाबरून जावोत — जे शत्रूंच्या फौजेत येतात.
ज्याघोषा दुन्दुभयोऽभि क्रोशन्तु या दिशः । सेनाः पराजिता यतीरमित्राणामनीकशः
धनुष्याच्या ताणाचा आवाज आणि दोंदुभी सर्व दिशांना घुमू देत; शत्रूंच्या सैन्यांचे तुकडे होतील आणि ते पराभूत होतील.
आदित्य चक्षुरा दत्स्व मरीचयोऽनु धावत । पत्सङ्गिनीरा सजन्तु विगते बाहुवीर्ये
सूर्या, आम्हाला दृष्टी दे; तुझे किरण त्यांचा पाठलाग करो; त्यांच्या हातातील बळ संपल्यावर त्यांचे सोबती विखुरले जावोत.
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृनीत शत्रून् । सोमो राजा वरुणो राजा महादेव उत मृत्युरिन्द्रः
हे भयंकर मरुतगण, पृश्नीचे पुत्र, इंद्रासह शत्रूंना नष्ट करा; सोमराजा, वरुणराजा, महादेव आणि मृत्यू — हे सर्व इंद्रच आहेत.
एता देवसेनाः सूर्यकेतवः सचेतसः । अमित्रान् नो जयन्तु स्वाहा
हे देवांची सैन्ये, सूर्याचे ध्वज, जागरूक — त्यांनी आमच्या शत्रूंवर विजय मिळवावा. स्वाहा!
अग्निस्तक्मानमप बाधतामितः सोमो ग्रावा वरुणः पूतदक्षाः । वेदिर्बर्हिः समिधः शोशुचाना अप द्वेषांस्यमुया भवन्तु
अग्नी इथून ताप दूर करो, सोम, दगड आणि शुद्ध कौशल्याचा वरुण; वेदी, कुश आणि तेजस्वी समिधा सर्व द्वेष दूर लोटो.
अयं यो विश्वान् हरितान् कृणोष्युच्छोचयन्न् अग्निरिवाभिदुन्वन् । अधा हि तक्मन्न् अरसो हि भूया अधा न्यङ्ङधरान् वा परेहि
जो सर्व हिरवे करतो, अग्नीप्रमाणे जाळतो — त्याचा ताप निष्प्रभ होवो, खाली जावो, किंवा दुसरीकडे निघून जावो.
यः परुषः पारुषेयोऽवध्वंस इवारुणः । तक्मानं विश्वधावीर्याधराञ्चं परा सुवा
जो कठोर आहे, कठोर मूळाचा, लालसारखा विध्वंसक — असा सर्वत्र पसरलेला ताप, खाली जाऊन दूर होवो.
अधराञ्चं प्र हिणोमि नमः कृत्वा तक्मने । शकम्भरस्य मुष्टिहा पुनरेतु महावृषान्
मी हे खाली पाठवतो, आदरपूर्वक त्या कारागिराकडे. शकंभरसाच्या मूठीचा प्रहार परत जाऊन मोठ्या बैलांकडे जावो.
ओको अस्य मूजवन्त ओको अस्य महावृषाः । यावज्जातस्तक्मंस्तावान् असि बल्हिकेषु न्योचरः
त्याचं घर मूजव लोकांमध्ये आहे, त्याचं घर मोठ्या बैलांमध्ये आहे. तक्मा जन्माला येईपर्यंत, तू बल्हिक लोकांमध्येच वावरत राहा.
तक्मन् व्याल वि गद व्यङ्ग भूरि यावय । दासीं निष्टक्वरीमिच्छ तां वज्रेण समर्पय
तक्मा, सर्प, विष, लंगडेपण, या सगळ्यांना दूर हाकल. जी दासी यातना भोगते आहे, तिला वज्राच्या जोरावर मुक्त कर.
तक्मन् मूजवतो गच्छ बल्हिकान् वा परस्तराम् । शूद्रामिच्छ प्रफर्व्यं तां तक्मन् वीव धूनुहि
तक्मा, मूजव लोकांकडे जा, किंवा बल्हिकांपलीकडे जा. जी शूद्र स्त्री सूजलेली आहे, तिच्यातला तक्मा पूर्णपणे काढून टाक.
महावृषान् मूजवतो बन्ध्वद्धि परेत्य । प्रैतानि तक्मने ब्रूमो अन्यक्षेत्राणि वा इमा
मूजवांचे मोठे बैल आपले नातेवाईक आहेत, ते दूर गेले आहेत. हे शब्द आपण तक्म्याला सांगतो, किंवा दुसऱ्या प्रदेशांनाही सांगतो.
अन्यक्षेत्रे न रमसे वशी सन् मृडयासि नः । अभूदु प्रार्थस्तक्मा स गमिष्यति बल्हिकान्
तू दुसऱ्या प्रदेशात रमण करत नाहीस, आज्ञाधारक आहेस, पण आमच्यावर दया दाखवत नाहीस. तक्मा आता हवासा वाटतो आहे, तो बल्हिकांकडे जाईल.
यत्त्वं शीतोऽथो रूरः सह कासावेपयः । भीमास्ते तक्मन् हेतयस्ताभिः स्म परि वृङ्ग्धि नः
तू थंड असशील, किंवा थरथर कापत असशील, खोकला आणि अंगकांप यांच्यासह; तक्मा, तुझे भयंकर कारणे आमच्याभोवती फिरू दे.
मा स्मैतान्त्सखीन् कुरुथा बलासं कासमुद्युगम् । मा स्मातोऽर्वाङैः पुनस्तत्त्वा तक्मन्न् उप ब्रुवे
हे सखे, त्यांना साथीदार करू नकोस, ताप, खोकला किंवा अस्वस्थता आणू नकोस. तुझ्या बळावर तो तक्मा पुन्हा जवळ आणू नकोस, मी तुला सांगतो.