एकदा एक भक्त, आपल्या अंतरात्म्यात पूर्ण श्रद्धा आणि समर्पण घेऊन, इंद्राच्या घरासमोर उभा राहिला. तो म्हणाला, “हे इंद्राचे निवासस्थान, मी तुझ्यात शरण जातो, तुझ्यात प्रवेश करतो. तू सर्वव्यापी, सर्वमानव, सर्वात्मा, सर्वशरीर आहेस—माझे जे काही आहे, ते सर्व तुझ्यासह जोडतो.” पुढे तो म्हणाला, “हे इंद्राचे संरक्षण, मी तुझ्यात शरण जातो, तुझ्यात प्रवेश करतो. तू सर्वव्यापी, सर्वमानव, सर्वात्मा, सर्वशरीर आहेस—माझे सर्वकाही तुझ्यासह अर्पण करतो.” तो आपली समर्पणाची भावना आणखी दृढ करतो आणि म्हणतो, “हे इंद्राचे कवच, मी स्वतःला तुला समर्पित करतो, तुझ्यात प्रवेश करतो. तू सर्वव्यापी, सर्वपुरुष, सर्वस्व, सर्वशरीर आहेस—माझ्या सर्व गोष्टींसह मी तुझ्यात मिसळतो.” पुन्हा तो इंद्राच्या रक्षणाला वंदन करतो, “हे इंद्राचे रक्षण, मी स्वतःला तुला समर्पित करतो, तुझ्यात प्रवेश करतो. तू सर्वव्यापी, सर्वपुरुष, सर्वस्व, सर्वशरीर आहेस—माझ्या सर्वकाहीसह मी तुझ्यात एकरूप होतो.” यानंतर तो देवांना प्रार्थना करतो, “आम्हांला पुढे ने, वैरभावात मागे टाकू नकोस; उजव्या मार्गावरून आम्हांला दूर जाऊ देऊ नकोस. समृद्धी देणाऱ्याला आणि अपयश न येणाऱ्याला नमस्कार; वैरभावाचा अभाव असणाऱ्याला देखील नमस्कार.” तो वैरभावालाही वंदन करतो, “त्या वैरभावाला, यज्ञ करणाऱ्याला, माणसाला बांधणाऱ्याला मी नमस्कार करतो; त्याला मी वाकतो—माझा नाश किंवा क्लेश होऊ देऊ नकोस.” पुढे तो प्रार्थना करतो, “देवतांनी दिवसा आणि रात्री केलेला नाश आमच्यापासून दूर जाऊ दे. आम्ही वैरभावावर विजय मिळवू दे; वैरभावाचा अभाव असणाऱ्याला देखील नमस्कार.” तो सरस्वती, अनुमती आणि भग या देवतांना आवाहन करतो, “आम्ही त्यांना हाक मारतो; देवांच्या स्तुत्यांमध्ये मी मधुर, प्रिय आणि लाभदायक शब्द बोलेन.” तो म्हणतो, “आज मी ज्या कुणाचा शोध घेतो, वाणी आणि मन सरस्वतीला जोडून, श्रद्धा त्याच्याकडे आज जाऊ दे—पिंगट सोमदेवतेच्या कृपेने.” तो प्रार्थना करतो, “आमच्यापासून नाश किंवा वाणी दूर जाऊ नये; हे इंद्र आणि अग्नि, आम्हांला संपत्ती मिळवून द्या. जे आज दान द्यायला इच्छुक आहेत, त्यांनी आमच्यापासून वैरभाव दूर करावा.” तो अपयशाला दूर लोटतो, “हे अपयशी, दूर जा; तुझे शस्त्र आम्ही तुझ्यापासून दूर करतो. मी तुला ओळखतो—पाप करणारा, डोळा मारणारा, प्रहार करणारा, हे वैरभाव.” तो वैरभावाच्या स्वभावाचे वर्णन करतो, “तू नग्नरीत्या देखील लोकांसोबत स्वप्नात मिसळतोस; वैरभावाची बुद्धी, अपयशाची इच्छा, आणि माणसाची वृत्ती.” पुढे तो मोठ्या गर्वाने सर्व आशा उद्ध्वस्त करणाऱ्या, सुवर्णकेशरी निरृती देवीला नमस्कार करतो. तो सुवर्णवर्णी, भाग्यशाली, सुवर्णमहालात वसणाऱ्या, विशाल आणि सुवर्णवस्त्रधारी शत्रूला देखील नमस्कार करतो. यानंतर तो अग्निला प्रार्थना करतो, “वैकंकट इंधनाने देवांना हविर्दान ने. हे अग्नि, येथे आनंद मान; सर्वजण माझ्या आवाहनास येऊ दे.” तो इंद्राला आमंत्रित करतो, “हे इंद्र, माझ्या आवाहनास ये; मी हे यज्ञ करणार आहे—हे ऐक. हे इंद्रसमान सहाय्यक, माझ्या इच्छेवर वाकावे. हे जातवेदास, त्यांच्यासह आम्ही शरीराचे संरक्षण करत बल मिळवू.” पुढे तो म्हणतो, “जर कोणी अधर्मी देवांमध्ये सामील व्हायची इच्छा बाळगतो, तर अग्नि त्याचे हविर्दान नेऊ नये; देवांनी त्याचे आवाहन स्वीकारू नये—हे हविर्दान फक्त माझे असो.” तो इंद्रसमान सहाय्यकांना पुढे धावण्यास सांगतो, “इंद्राच्या आज्ञेने आघात करा. मेंढ्याला लांडग्यासारखे तोडा; त्याला जिवंत ठेवा, त्याचे प्राण निसटू देऊ नका, जरी तो बांधलेला असला तरी.” तो इंद्राला विनंती करतो, “ज्याला दुष्ट दूर करण्यासाठी पुरोहित म्हणून नेमले आहे, तो तुझ्या अधीन असो; मी त्याला मृत्युकडे फेकतो.” तो प्रार्थना करतो, “पूर्वी देवांनी स्वतःसाठी प्रार्थना आणि कवच तयार केले, शरीर आणि प्राणरक्षणासाठी जे काही वापरले, ते सर्व त्याच्यासाठी निष्प्रभ होऊ दे.” तो इंद्राला पुन्हा विनंती करतो, “हे वृत्रहंता इंद्र, ज्यांना तू हाकलून दिले आणि देणार, त्यांना परत आण—जसे तू विखुरलेल्या लोकांना पुन्हा एकत्र करतोस.” तो म्हणतो, “इंद्रा, जसे तू वाणी मिळवून खालचा स्थान निर्माण केलेस, तसे मी या लोकांना सदैव स्थिर असणाऱ्यांच्या अधीन करतो.” पुढे तो इंद्राला आवाहन करतो, “इथे, हे वृत्रहंता इंद्र, त्यांच्यावर जोरात प्रहार कर; इथे तुझ्या भक्तासाठी उभा राह. आम्ही तुझ्या कृपेत असू दे.” यानंतर तो आकाशाला, पृथ्वीला, वायुमंडलाला हविर्दान अर्पण करतो—पुन्हा पुन्हा, प्रत्येक दिशेला नमस्कार करतो. तो म्हणतो, “सूर्य माझी दृष्टी आहे, वारा माझा श्वास आहे, वायुमंडल माझे आत्मा आहे, पृथ्वी माझे शरीर आहे. मला ‘अस्तृत’ म्हणतात; हेच मी आहे. त्याने स्वर्ग आणि पृथ्वीच्या रक्षणासाठी स्वतःची स्थापना केली आहे.” तो प्रार्थना करतो, “तेज, बल, विवेक आणि शक्ती वाढू दे. प्राणदात्या आणि त्याच्या सखीच्या स्वतःच्या शक्तीने, ते मला, राखणाऱ्याला, रक्षण करो. तुम्ही दोघे माझ्याजवळ राहा, मला हानी करू नका.” यानंतर तो सर्व दिशांना संरक्षण मागतो, “पूर्व, दक्षिण, पश्चिम, उत्तर, स्थिर, वरच्या आणि आंतरदिशा—प्रत्येक दिशेपासून येणाऱ्या दुष्टांपासून हे दगडी कवच मला वाचवो.” तो महान बुद्धीने प्राण, मातरिश्वान, अंतर्बाह्य श्वास, सूर्यापासून दृष्टी, मध्याकाशातून ऐकू येणे, पृथ्वीपासून शरीर, आणि मनाशी जोडलेली सरस्वतीपासून वाणी यांना आवाहन करतो. शेवटी, तो विचारतो, “हे महाबलशाली, मी येथे असुराशी कसा संवाद साधला? वडिलांशी, हरि या पराक्रमी आणि श्रेष्ठ शक्तीला कसे संबोधले? वरुणा, तू दक्षिण दिशा पृष्णीला दिलीस; पुन्हा, हे दयाळू, तू आपल्या मनाने आम्हा सर्वांना आरोग्य दिलेस.” अशा प्रकारे, भक्त आपल्या अंतरातील श्रद्धा, समर्पण, संरक्षण आणि देवतांच्या कृपेची प्रार्थना करत, आपल्या जीवनातील सर्व दिशांना, सर्व शक्तींना, देवांना आणि आत्म्याला वंदन करतो.