एकदा ऋषींच्या आश्रमात एक पवित्र यज्ञ सुरू होता. या यज्ञात ओदन म्हणजेच शुद्ध शाक, त्याच्या महिमेचे गूढ सांगितले जात होते. ऋषी म्हणाले, “जो या पृथ्वीला धारण करतो, सर्वांना पोषण देतो, जो आकाशमधील अवकाश रसांनी परिपूर्ण करतो, आणि ज्याने आपल्या महानतेने आकाशाला आधार दिला — त्या ओदनाच्या सामर्थ्याने मनुष्य मृत्यूच्या पार जाऊ शकतो. ज्याच्यापासून तीस पिंजरांचे महिने आणि बारा आरे असलेला वर्ष तयार झाला, ज्याला दिवस आणि रात्र अखंड वेढून राहतात — त्या ओदनाच्या कृपेने मृत्यूचे भय नाहीसे होते. जो प्राणाचा दाता आहे, ज्याच्यामुळे सर्व जग प्राणवंत आहे, ज्याच्यासाठी सर्व लोक गायीच्या तुपासारखे वाहतात, ज्याच्या तेजस्वी प्रदेशांवर सर्व काही अवलंबून आहे — त्या ओदनाच्या महिम्याने मृत्यूचा अडथळा पार करता येतो. ज्याच्यापासून हे पक्व अमृत उत्पन्न झाले, जो गायत्रीचा अधिपती झाला, ज्याच्यात सर्व वेदांचे विविध रूप नांदतात — त्या ओदनाच्या योगे मृत्यूचे बंधन सुटते. मग ऋषी म्हणाले, “हे अग्निदेव, माझ्या शत्रूंना, देवद्रोही, द्वेष करणाऱ्यांना दूर करा. मी सर्वांना जिंकणारा ओदन शिजवतो आहे; जे देव भक्तीला प्रतिसाद देतात, त्यांनी माझ्या प्रार्थनेला ऐकावे.” पुढे, ऋषी अग्नि वैश्वानराची स्तुती करतात, “हे बलाढ्य वृषभ, जे आपल्याला हानी पोचवू इच्छितात, त्यांना आपल्या सत्य सामर्थ्याने भस्म करा. जे आपल्यावर हल्ला करतात, त्यांना मी अग्नि वैश्वानराच्या जबड्यात टाकतो.” “जे घरात किंवा अमावस्येला विरोध करतात, जे मांसभक्षक इतरांवर आक्रमण करतात, त्यांचा मी पराक्रमाने प्रतिकार करतो. मी राक्षसांना पराभूत करतो, त्यांना संपवतो आणि संपत्ती देतो. जे मला हानी पोचवू पाहतात, त्यांना मी ठार करतो. माझी इच्छा पूर्ण होवो.” “जे चोरांना हसतात, जे सूर्याच्या वेगाशी स्पर्धा करतात, जे नद्यांमध्ये, पर्वतांमध्ये आहेत, त्या सर्व देवतांशी मी एकरूप आहे. मी राक्षसांमध्ये जळणारा आहे, गुरांमध्ये वाघासारखा, सिंहासमोर कुत्र्यासारखा; मला पाहून राक्षसांना कुठेही आसरा मिळत नाही.” “मला राक्षस, चोर किंवा वनवासीय कधीच जिंकू शकत नाहीत. मी ज्या गावात प्रवेश करतो, तिथून राक्षस नष्ट होतात. ज्या गावात मी जातो, तिथे माझ्या भीषण सामर्थ्यामुळे राक्षस नष्ट होतात आणि कोणतेही दुष्टपण जवळ येत नाही.” “जे मला शब्दांनी त्रास देतात, जसे माशी हत्तीला त्रास देते, त्यांना मी अल्पायुषी समजतो. जो माझ्यावर रागावतो, त्याला नाश व्यापो, जसा घोडा पकडणारा घोड्याला पकडतो.” यानंतर, ऋषी एक दिव्य औषधीची स्तुती करतात, “या औषधीने प्राचीन काळी अथर्वणांनी, कश्यपांनी, कण्वांनी आणि अगस्त्यांनी राक्षसांचा नाश केला. या औषधीने आपण अप्सरा, गंधर्वांना दूर करतो. या बोकडशिंग असलेल्या औषधीच्या सुगंधाने सर्व दुष्ट शक्ती नष्ट होवोत.” “अप्सरा नदीकाठी, प्रवाहात, अनिश्चित घाटावर जावोत. गुगुलू, पीला, नलद्यु, वृषबल सुगंधी आणि प्रमंदनी — या सगळ्या अप्सरा आता जागृत होवोत. जिथे अश्वत्थ व वड या शिखर असलेल्या महान झाडांच्या छायेत त्या अप्सरा जागृत होवोत. जिथे अर्जुनाच्या हिरव्या झुला आहेत, जिथे काठी वाजतात, तिथे त्या अप्सरा जागृत होवोत.” “ही बोकडशिंग असलेली, राजस, तीक्ष्णशिंग असलेली औषधी आली आहे — ती सर्व दुष्ट शक्ती दूर करो. गंधर्व-अप्सरांच्या नायकापासून, शिखरधारी नर्तकांकडून मी त्यांची शक्ती काढून घेतो. इंद्राची शंभर टोकांची, लोखंडाची आणि सोन्याची अस्त्रे प्रखर आहेत; त्याने यज्ञाचे अन्न हिसकावणाऱ्या गंधर्वांना आणि पाताळातील दुष्टांना दूर करावे. हे औषधे, पाण्यातील, भूमीतले, सर्व दुष्टांचा नाश कर.” “गंधर्व स्त्रियांना आकर्षित करतो, कुत्रा, माकड किंवा केसाळ मुलासारखा दिसतो — त्याचा आम्ही विद्या-सामर्थ्याने नाश करतो. गंधर्व व अप्सरा हे एकमेकांचे पती-पत्नी आहेत; अमरांनो, मर्त्यांपासून दूर व्हा, त्यांच्यात मिसळू नका.” पुढे, ऋषी अप्सरांचे आवाहन करतात, “मी येथे त्या कुशल, दिव्य अप्सरेचे आवाहन करतो, जिला फुलविण्याची व एकत्र आणण्याची कला आहे, जिच्या कृपेने जुगारातील पासे पडतात. तीच अप्सरा, जी शोधते, विखुरते आणि पुन्हा पासे गोळा करते — तिचे मी येथे आवाहन करतो. जी नृत्य करीत पासे उचलते, तिच्या कौशल्याने आम्ही मोठा विजय मिळवू. ती आनंदी, तेजस्वी, कधी कधी रागीट अप्सरा, जी जुगारात रमते, तिचे मी आवाहन करतो.” “जे सूर्यकिरणांवर किंवा प्रकाशरशिमांवर फिरतात, ज्यांना वृषभ घोड्यासारखा वेगाने सर्व जगात फिरतो आणि रक्षण करतो, तो येथे यावा व हे अर्पण स्वीकारो. हे घोड्या, तू व मध्य आकाशातील अश्वासोबत येथे वासराचे रक्षण कर. येथे गवत, कुंपण आहे, येथे वासरू बांधले आहे; तुझ्या योग्यतेप्रमाणे आम्ही समृद्ध होवो. स्वाहा!” काही वेळाने, ऋषी पृथ्वी, अंतरिक्ष व आकाशातील समृद्धीची प्रार्थना करतात. “पृथ्वीवर, अग्नीकरिता अन्न समान व विपुल असो; जसे पृथ्वीवर अग्नीसाठी अन्न आहे, तसेच माझ्यासाठीही विपुलता असो, सर्वजण मला सन्मान देत राहोत. पृथ्वी ही गाय, अग्नी तिचे वासरू; ती मला इच्छित अन्न, बळ, दीर्घायुष्य, संतती व संपत्ती देवो. स्वाहा!” “अंतरिक्षात, वायूसाठी अन्न समान व विपुल असो; जसे अंतरिक्षात वायूसाठी अन्न आहे, तसेच माझ्यासाठीही विपुलता असो, सर्वजण मला सन्मान देत राहोत. अंतरिक्ष ही गाय, वायु तिचे वासरू; ती मला इच्छित अन्न, बळ, दीर्घायुष्य, संतती व संपत्ती देवो. स्वाहा!” “स्वर्गात, आदित्यांसाठी अन्न समान व विपुल असो; जसे स्वर्गात आदित्यांसाठी अन्न आहे, तसेच माझ्यासाठीही विपुलता असो, सर्वजण मला सन्मान देत राहोत. स्वर्ग ही गाय, आदित्य तिचे वासरू; ती मला इच्छित अन्न, बळ, दीर्घायुष्य, संतती व संपत्ती देवो. स्वाहा!” अशा प्रकारे, ऋषींच्या वाणीने, ओदनाच्या, औषधींच्या, अग्नी, वायु, आदित्य यांच्या स्तुतीने व रक्षणाच्या प्रार्थनेने, यज्ञभूमी पवित्रतेने भरून गेली. सर्वांनी एकमेकांना, देवांना व निसर्गाला सन्मान देत, जीवनात समृद्धी, आरोग्य, दीर्घायुष्य आणि मृत्यूच्या पलीकडे जाण्याची आशा बाळगली.