सृष्टीच्या आदिम काळात, एक अद्भुत जीव सर्व प्राण्यांमध्ये दूध ठेवतो आणि त्याच क्षणी तो सर्व प्राण्यांचा स्वामी बनतो. त्याच्या राज्याभिषेकाच्या वेळी मृत्यूही त्याच्या सभोवती फिरतो; राजाने हे स्वीकारावे, अशी प्रार्थना केली जाते. मग त्या जीवाला सांगितले जाते: "आगे जा, थांबू नकोस, कठोर हो, बुद्धिमान हो, शत्रूचा नाश कर. देवांनी तुझ्या बाजूने बोलले आहे, मित्रांचा वाढ करणारा, तू दृढ उभा राहा." सर्व प्राणी त्या दृढ उभ्या असलेल्या, तेजस्वी आणि दिव्य प्रकाशाने निघालेल्या जीवाभोवती सज्ज होतात. हीच त्या महान असुराचे महान नाव आहे; अनेक रूपांचा, अमर, तो दृढ उभा राहतो. म्हणून, वाघाप्रमाणे वाघांमध्ये तू पुढे चाल, चार दिशांचा संचार कर; आकाशातील आणि दूधयुक्त सर्व जल तुला इच्छित आहेत. आकाशातील जल, जे दूधासह आनंदित आहेत, ते वायुमंडलात असो किंवा पृथ्वीवर – त्या सर्व जलांचा तेज तुला शिंपडतो. मी तुला त्या दिव्य, दूधयुक्त जलाचा तेज शिंपडला आहे; तू मित्रांचा वाढ करणारा आहेस, म्हणून सवितृ देव तुला तसेच घडवो. या तेजाने, वाघाला आलिंगन देत, सिंहाला उत्तम भाग्याकरिता प्रेरित करतात; समुद्रासारखा, बलवान दृढ उभा राहतो, आणि पँथर जलात शुद्ध होतो. यानंतर, जीवन असलेल्या जीवाला, देवांनी दिलेल्या सर्व संरक्षणाने, पर्वताच्या अविनाशी मुखाकडे बोलावले जाते; हे सर्व देवांनी दिलेले आवरण जीवनासाठी आहे. तू मानवांचा, गायींचा, घोड्यांचा आणि दुर्बलांचा रक्षक आहेस. तू रक्षण करणारा आहेस, तू जादूविरोधी मंत्र, औषध आहेस; तू अमृत जाणतोस, तू जीवनाचा अन्न आहेस, आणि हिरवे औषध आहेस. हे औषध, अंगावर अंगावर पसरते, कठोरावर कठोर स्पर्शते; त्यातून, तू रोग दूर कर, मधल्या दातासारखा. तुला धारण करणाऱ्याला, ना शाप, ना जादू, ना दुःख, ना विष स्पर्शते. वाईट मंत्र, वाईट स्वप्न, अपकर्म, अशुद्धता, डोळ्याचा तीव्र वेदना – त्यापासून, हे औषध, आम्हाला रक्षण कर. हे औषध, मी सत्य बोलतो, असत्य नाही: मी घोडा, गाय, स्वतः आणि तुझा मनुष्य सुरक्षित ठेवू. ताप, क्षय, जळण – हे औषधाचे तीन सेवक; पर्वतांचा सर्वात ज्येष्ठ त्रिककुड हे त्याचे पिता आहे. जेव्हा हे औषध त्रिककुड पर्वतावरून हिमालयाच्या पलीकडे उत्पन्न झाले, ते सर्व जादूगार आणि जादूयुक्त प्राण्यांना अधीन करते. तू त्रिककुडचे आहेस किंवा यमुनेचे म्हणतात, तुझे दोन्ही शुभ नावांनी आम्हाला रक्षण कर, औषध. पुढे, वाऱ्यापासून, वायुमंडळापासून, वीज आणि प्रकाशापासून जन्मलेली सुवर्णजन्म शंख, ती सडपातळ, आम्हाला अपायापासून रक्षण करो. प्रकाशमान देवांपूर्वी समुद्रातून जन्मलेला, शंखाने राक्षसांचा नाश करून आम्ही सर्व अडथळे पार करतो. शंखाने आम्ही रोग आणि द्वेष दूर करतो; शंखाने शत्रूही दूर जातात; शंख, सर्वत्र औषध, सडपातळ, आम्हाला अपायापासून रक्षण करो. स्वर्गात जन्मलेला, समुद्रात जन्मलेला, नदीने वाहिलेला – सुवर्णजन्म शंख, जीवन पार करणारा रत्न, आम्हाला रक्षण करो. समुद्रातून जन्मलेला रत्न, वृतत्राचा संहार करणाऱ्या सूर्यापासून जन्मलेला – तो देव आणि राक्षसांच्या शस्त्रांपासून सर्वत्र रक्षण करो. तू सुवर्णातील एकमेव आहेस; सोमापासून जन्मलेली; रथात दिसणारी, भात्यात तेजस्वी – तू आम्हाला दीर्घायुष्यापर्यंत पोहचवो. देवांचे सडपातळ हाड असे झाले; ते जलात आपल्याच स्वभावानुसार फिरते; मी तुला जीवन, तेज, सामर्थ्य, दीर्घायुष्य, शंभर शरदांसाठी बांधतो; सडपातळ तुला रक्षण करो. मग, एका बलवान वृषभाने पृथ्वी आणि आकाशाला आधार दिला; वृषभाने विस्तीर्ण वायुमंडळाला आधार दिला; वृषभाने सहा दिशांना आधार दिला; वृषभाने सर्व लोकांत प्रवेश केला. इंद्र हा वृषभ आहे; तो गायींची देखभाल करतो; त्रिसूत्री चक्र मार्ग मोजते; तो भूत, भविष्य आणि लोकांचे दूध काढतो, देवांचे सर्व व्रत पाळतो. इंद्र, मानवांमध्ये जन्मलेला, आत गरम घर्मासारखा फिरतो, जळतो आणि चमकतो; तो श्रेष्ठ घरातून हलू नये, जिथे उत्तम संतती आहे, ना खावा, ना अनडुहा दूध काढावा, बुद्धिमान असावा. अनडुहा, ज्याचे दूध काढू नये, तो उत्तम कर्माचा लोक देतो; शुद्ध करणारा त्याला पुढून भरतो; पाऊस त्याचा प्रवाह, मरुत्स त्याचे स्तन, यज्ञ त्याचे दूध, दक्षिणा त्याचे दूध काढणे. ज्याचा स्वामी यज्ञाचा प्रभू नाही, ज्याचा यज्ञ स्वतःचा नाही, ज्याच्याकडे ना देणारा ना घेणारा; जो सर्वांना जिंकतो, सर्वांना आधार देतो, सर्व काही करतो – त्या घर्माचा प्रयत्नशील, चौपाया असो, आम्हाला सांग. ज्याने देवांनी शरीर सोडून, अमरतेच्या नाभीकडे पोहोचून, स्वर्ग गाठला – त्या घर्माच्या व्रत आणि तपाने, आम्ही उत्तम कर्माचा लोक मिळवू. इंद्र रूपात, अग्नी वाहक, प्रजापती सर्वोच्च, विराज; सर्वांनी वैश्वानर अग्नीत प्रवेश केला, अनडुहा मध्ये प्रवेश केला; त्याने स्थिर केले, आधार दिला. अनडुहाचा मध्य आहे, जिथे हा वाहक ठेवला आहे; पूर्वेकडून जितका ठेवला, तितका पश्चिमेकडून ठेवला आहे. जो अनडुहाचे सात दूध काढण्याचे स्थान क्रमाने जाणतो, तो संतती आणि लोक मिळवतो; सात ऋषींनी असेच जाणले. त्यांनी पायांनी दाबले, पोटऱ्यांनी अन्न खोदून काढले; श्रमाने अनडुहा आणि नांगरवाला दोघेही रसाकडे पोहोचतात. या बारा रात्री प्रजापतीचा व्रत आहेत; जो ब्रह्म तिथे जाणतो, तो अनडुहाचा व्रत आहे. अनडुहाचे दूध संध्याकाळी, सकाळी, आणि मध्याह्नी सर्वत्र काढले जाते; जो दूध काढण्याचे वेळा क्रमाने जाणतो, तो जाणतो. अखेर, तू उपचार करणारा आहेस, तुटलेल्या, कापलेल्या, जखमी भागांचा उपचार करणारा; फसवणूक न करणारा उपचार करो. तुझ्यात जे काही दुखापत आहे, जे काही तुटले आहे, जे काही दाबले आहे, ते सृष्टीकर्त्याने, शुभेच्छेने, पुन्हा एकत्र जोडो, प्रत्येक भागाला. तुझ्या मज्जातंतूला मज्जातंतूला, सांध्याला सांध्याला जोडले जावो; जे मांसातून पडले, ते हाडासह पुन्हा वाढो. मज्जा मज्जाशी, त्वचा त्वचाशी जोडली जावो; हाड रक्तासह, मांस मांसासह वाढो. अशा प्रकारे, या वेदमंत्रांमध्ये जीवन, संरक्षण, तेज, उपचार, आणि दिव्य शक्तींचे स्तुतीपर वर्णन आपल्याला मिळते.