या कथा आरंभात, एक प्रार्थना उगमते—जिथे स्वर्ग आणि पृथ्वी माझ्यापासून दूर राहोत, आणि विविध दिशांनी मार्ग पसरण्यात येतात. सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे, अशी विनंती आहे. तवष्टृ कन्येला पतीशी जोडतो, त्यामुळे सर्व जग पुढे जाते; आणि पुन्हा, सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे, अशी प्रार्थना होते. आग्नी श्वासांना एकत्र ठेवतो, चंद्र श्वासाशी जोडला जातो; सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे. देव श्वासाच्या माध्यमातून सर्वत्र पसरणारी ऊर्जा, सूर्य, गतिमान करतात; सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे. श्वास असणाऱ्यांमध्ये, आणि जीवन देणाऱ्यांमध्ये, जिवंत राहा—मरण येऊ नये; सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे. जीवंतांमध्ये श्वासात राहा, येथेच राहा, मरण येऊ नये; सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे. वनस्पतींच्या रसाने, दीर्घायुष्य आणि पूर्ण आयुष्याने, सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे. आम्ही परजण्याच्या पावसाखाली, अमरत्वाने उभे राहू—सर्व पाप, रोग आणि अल्पायुष्य दूर व्हावे. पुढे, ब्रह्मा सर्वप्रथम जन्माला आला, सर्वांपूर्वी, प्रारंभात. त्याच्यापासून तेजस्वी, उजळ स्तोत्र पसरण्यात आले. त्याची खोल मूळे या जगाचे आदर्श आहेत, अस्तित्व आणि अनस्तित्वाचे गर्भ आहेत. हे पूर्वजांचे क्षेत्र प्रथमच स्थापन झाले, जगात प्रथम जन्मलेल्या साठी; म्हणून, त्यांनी हे तेजस्वी, आमंत्रण देणारे, आणि गौरवशाली उष्णता पहिल्याने धारण केली. जो जन्माला आला, तो बुद्धिमान, या जगाचा आप्त, देवांच्या सर्व जन्मांचे विवेचन करतो; ब्रह्माने ब्रह्माला मध्यातून, खाली आणि वर, स्वतःच्या नियमाने उभे करून उठवले. तो जाणतो, पृथ्वीच्या सत्यावर उभा राहतो; महानाने विशाल पृथ्वी आणि आकाश दृढ केले. जन्म घेऊन, महानाने आकाश, पृथ्वी आणि त्यांच्या मध्ये असलेली जागा दृढ केली. जन्माच्या खोल मूळांपासून, बृहस्पती, देवांचा स्वामी, सार्वभौम आहे; त्याने दिवसाचे तेजस्वी प्रकाश निर्माण केले, आणि प्रेरितांना उजळतेमध्ये वसवले. त्याची काव्यशक्ती या प्राचीन देवाच्या महान निवासावर आघात करते; तो अनेकांसोबत जन्माला आला, आणि त्यामुळे पूर्वीचे अर्धे भाग विभक्त झाले. जो अथर्वण, पिता, दिव्य आप्त, आणि बृहस्पती यांच्याकडे श्रद्धेने येतो; तू सर्वांचा निर्माता आहेस, ज्ञानी देव, कधीही बाधा न होणारा, स्वतःवर टिकून राहणारा. तो जो आत्मा आणि सामर्थ्य देतो, ज्याच्या आज्ञेचे सर्व पूजन करतात, ज्याच्या मार्गदर्शनाचा देव अनुसरण करतात; जो दोन पाय आणि चार पाय असणाऱ्यांवर राज्य करतो—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? जो एकटा, जिवंत आणि डोळे झाकणारा, जगाचा महान राजा झाला; ज्याची सावली अमरत्व आहे, आणि सावली मृत्यू आहे—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? ज्याला दोन रडणारे, थरथरते, खालीहून बोलावतात, ज्याला स्वर्ग आणि पृथ्वी भयाने आळवतात; ज्याचा मार्ग आकाशातील तेजस्वी वाट आहे—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? ज्याचे विशाल स्वर्ग आणि पृथ्वी, ज्याचे विस्तीर्ण वातावरण, ज्याचा महिमा सूर्य विस्तारतो—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? ज्याचा महिमा हिमालय आणि महासागर घोषित करतात; ज्याचे हात या दिशा आहेत—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? आदिम जल, सर्वांना गर्भासारखे वाहून, अमर, सत्य जाणणारे; ज्यात दिव्य देवता देवींमध्ये स्थापन झाली—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? सुवर्ण गर्भ प्रारंभात उत्पन्न झाला, सर्व जीवांचा एकमेव प्रभु जन्माला आला; त्याने पृथ्वी आणि आकाश टिकवले—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? जलांनी प्रथम वासराला, गर्भाला वाहून, एकत्र जोडले; त्याच्या जन्माच्या वेळी सुवर्ण कवच होते—त्या देवाला आम्ही यज्ञ अर्पण करू का? पुढे, तीन उगवले—वाघ, मनुष्य, आणि लांडगा; नद्या वेगाने वाहतात, वनदेव वेगाने, शत्रूही वेगाने दूर जावोत. लांडगा दूरच्या मार्गाने जावो, चोर उंच मार्गाने जावो; दिलेली दोरी दूर जावो, दुष्ट दूर जावो. वाघाचे डोळे आणि तोंड, आम्ही उपसर्ग करतो; त्याचे वीसही नख. प्रथम वाघाला, मग चोराला, मग सर्पाला, मग राक्षसाला, मग लांडग्याला उपसर्ग करतो. जो आज चोर म्हणून येतो, त्याचा नाश होवो आणि तो दूर जावो; इंद्र त्याला वज्राने नष्ट करो, अपवित्र मार्गाने. पशूचे डोके, दात तुटलेले, पाठ फाडलेली; गोह लपून राहो, हरण खाली पडो. काय संयम आहे ते संयम नाही, काय संयम नाही तेच संयम आहे; मी इंद्र आणि सोमाचा, अथर्वणाचा वाघ उपसर्ग करणारा मंत्र आहे. पुढे, ती वनस्पती, जी गंधर्वाने वरुणासाठी, मृतांसाठी खोदली; तीच वनस्पती आम्ही तुझ्यासाठी खोदतो, बंधन सुटवणारी आणि आनंद देणारी औषधी. उठ, उठ, हे सूर्य, उठ, माझे वचन; प्रजापती, वृषभ, उत्साह आणि सामर्थ्याने उठो. जसे तू मूळातून, जळलेल्या वस्तूसारखी जळत नाहीस, तसाच ही औषधी तुला अधिक सामर्थ्य देओ. वनस्पतींच्या शक्ती, वृषभांची ताकद—इंद्र, ती पुरुषत्व त्या शरीरावर नियंत्रण ठेवणाऱ्यामध्ये ठेव. जलांचा रस, प्रथम जन्मलेला, आणि झाडांचा—तू सोमाचा भाऊ आहेस, आणि तू घोड्याचा पुरुषत्व आहेस. आज, हे अग्नी, हे सविता, हे दिव्य सरस्वती, हे ब्रह्मणस्पती—बंधना ताण, धनुष्याच्या तंतूसारखी. तुझा बंधन मी सैल करतो, जसे धनुष्याचा तंतु सैल होतो, जसे लाल हरण बाहेर येतो, नेहमी थकवा न येता. घोडा, खच्चर, शेळी, मेंढा, आणि वृषभ यांची ताकद—ती सर्व ताकद त्या शरीरावर नियंत्रण ठेवणाऱ्यामध्ये ठेव. शेवटी, हजार शिंगांचा वृषभ, जो महासागरातून उगवला—त्या शक्तिशालीने आम्ही सर्व लोकांना झोपेत लावतो. वारा पृथ्वीवर वाहत नाही, कुणीही त्यापलीकडे पाहत नाही; इंद्राचा मित्र, तू फिरताना सर्व स्त्रियांना झोपेत लाव. या प्रकारे, वेदातील मंत्रांचे दिव्य प्रवाह, जीवन, विश्व, देव, आणि प्रकृतीचे गूढ, एकत्रितपणे आपल्या समोर उलगडतात.