इंद्र शक्तीने उठतो, आणि आपल्या दोन जबड्यांनी जगाला हलवतो; त्याने सोमरस पिऊन आपली ताकद वाढवली. त्याच्याकडे विनंती केली जाते—तो सर्व द्वेष नष्ट करतो, शत्रूंना दूर घालवतो, आणि इच्छित संपत्ती आणतो. इंद्र, जे काही सैल आहे, जे काही घट्ट आहे, जे दगडात लपलेले आहे—तो सर्व संपत्ती आणतो. मानवजातीला माहित आहे की इंद्राने दिलेले सर्व काही त्याच्या कृपेमुळे मिळते; म्हणून पुन्हा पुन्हा त्याच्याकडे संपत्तीची मागणी केली जाते. गायक इंद्राची स्तुती करतो, जो लोकांचा राजा आहे, वीरपुरुषांचा संहारक आणि सर्वात शक्तिशाली. त्याच्यामध्ये स्तोत्रांचे नाद आणि सर्व प्रसिद्धी समुद्रातील पाण्यासारखी उमटते. त्याला उत्तम स्तुतीने बोलावले जाते—तो सर्व कार्य करणारा, सर्वांना बक्षिसे देणारा, आणि सर्वात जुन्या राजांपैकी एक. त्यासाठी एक गुप्त संदेश, कबुतरासारखा गर्भात लपलेला, दिला जातो; तरी इंद्र त्या वचनाला दुर्लक्ष करत नाही. देणाऱ्यांचा स्वामी, गायकांचा वाहक, वीर इंद्र—त्याची कीर्ती भरभराटीची असो आणि त्याच्यात सत्य असो. शंभर शक्ती असलेला इंद्र, आमच्या मदतीसाठी सरळ उभा राहो; आम्ही सभांमध्ये बोलू शकू अशी कृपा त्याने करावी. युद्धात प्रकाश आणि संपत्ती मिळवण्यासाठी, शत्रूंवर विजय मिळवणाऱ्याकडे इंद्र आम्हाला मार्गदर्शन करतो. अनेकदा आह्वान केलेला इंद्र, ज्याने आम्हाला भरून टाकले आहे, तो आम्हाला सर्व द्वेषांपलीकडे सुरक्षिततेकडे घेऊन जावो. इंद्र, तू आम्हाला शक्ती आणि योग्य मार्गाने आनंदित कर, आणि तुझ्या कृपेच्या छायेत ने. आम्ही इंद्राला शक्तीने प्रेरित करतो, मोठ्या शत्रूला पराभूत करण्यासाठी; तो महान वृषभ असो. विजयासाठी जन्मलेला, अत्यंत शक्तिशाली, उत्साही, कीर्तीमय, आणि सोमरसाचा प्रेमी इंद्र. त्याचे वचन वज्रासारखे एकत्रित, शक्तिशाली आणि अचूक; तो उच्च, अडथळ्यांना न जुमानणारा आणि उंच आहे. गायक इंद्राची स्तुती करतात, स्तोत्रांनी त्याचा गौरव करतात, आणि सर्व आवाज त्याला पुकारतात. इंद्र, आपल्या दोन बैलांसह, सोन्याचा वज्र धारण करून, भाषेने युक्त, रथावर येतो. दूरदर्शी इंद्राने सूर्याला आकाशात उगवले; किरणांनी पर्वत फाडला. इंद्राला पुन्हा पुन्हा बोलावले जाते—"इंद्रा, ये, तू उत्सुक आहेस; सोमरस प्या; ही माझी अर्पणाची जागा आहे." प्रार्थनेने जुंपलेल्या दोन पिवळ्या घोड्यांनी इंद्राला आणावे; तो आमच्या प्रार्थना ऐकतो. सोमरस अर्पण करताना आम्ही इंद्राला पुकारतो; तो सोमरसाचा पान करणारा आहे. ते त्या डागदार, लाल रंगाच्या घोड्यांना जुंपतात, जे स्थिर असणाऱ्यांच्या आजूबाजूने फिरतात; प्रकाश आकाशात चमकतो. त्याच्या प्रिय दोन बैलांना, सुंदर पंखांनी सजलेल्या, रथाला जुंपले जाते; लाल, धाडसी, आणि मानवांना घेऊन येणारे. इंद्राने चिन्हहीनांसाठी चिन्ह, रूपहीनांसाठी रूप निर्माण केले; तो उषांसोबत जन्मला. किरणांनी जातवेदस, देवता सूर्य, सर्वांना दिसेल असा वर उचलला. जसे चोर दूर जातात, तसा सूर्याच्या किरणांचा प्रवास रात्रीसोबत संपतो; सूर्य सर्वज्ञ आहे. त्याचे किरण लोकांमध्ये दिसतात, त्याचे प्रकाश अग्नीसारखे चमकतात. सूर्य, जलद आणि सर्वज्ञ, प्रकाशाचा निर्माता, सर्व दिशांना उजळवतो. तो देवांच्या आणि मानवांच्या सैन्यांना परतवतो; सर्व चमकणाऱ्या जगाला ऋषीसाठी परतवतो. वरुण, तुझ्या तेजस्वी डोळ्याने, तू सर्व फिरणाऱ्या लोकांना पाहतोस; तू निरीक्षण करतोस. सूर्य आपल्या किरणांनी आकाशाचा विस्तृत विस्तार ओलांडतो, मानवांच्या जन्मांना पाहतो. सात पिवळ्या घोड्यांनी दिव्य सूर्याला रथावर ओढले; तेजस्वी केस, सर्वज्ञ. सूर्य, रथाचा पुत्र, सात जलद घोड्यांना जुंपतो; हे स्वतः जुंपलेले घोडे त्याच्या प्रवासात साथ देतात. तेजस्वी सूर्याला स्तोत्रे वाहतात, घोड्यांसारखी जलद—गायी वासराला जशी येतात तशी. त्या स्तोत्रे प्रकाशमान, दूध आणि तेजाने भरलेली, आणि आई हृदयातून नवजाताला बाहेर काढते तशी वाहतात. वज्राच्या शक्तीने, कीर्ती मृत्यूपंथी मनुष्याला जीवन, तूप आणि दूध आणते. ही डागदार गाय पुढे आली, आईकडे जात, वडिलांचा शोध घेत. तो चमकणाऱ्या प्रदेशात फिरतो, श्वास आणि उच्छ्वासातून; महान महिष प्रकाश जाहीर करतो. तीस निवासस्थानांमध्ये तो चमकतो; भाषेचा पक्षी उंच उडतो, तेजस्वी उषांच्या पुकाराला प्रतिसाद देतो. अशा प्रकारे, इंद्र आणि सूर्याच्या कीर्ती, शक्ती, आणि कृपेने जग उजळते, द्वेष नष्ट होतो, आणि मानवांना जीवन, प्रकाश, आणि संपत्ती मिळते.