एकदा, ऋषी आणि यज्ञकर्ते आपल्या आयुष्यातील कल्याणासाठी आणि दीर्घायुष्यासाठी प्रार्थना करतात. ते म्हणतात, “आपण शंभर शरद ऋतू पाहू, शंभर शरद ऋतू जगू, शंभर शरद ऋतू जागृत राहू, शंभर शरद ऋतू समृद्ध होऊ, शंभर शरद ऋतू पोसले जाऊ, शंभर शरद ऋतू भरभराटीने जगू, शंभर शरद ऋतू फुलू, आणि शंभराहून अधिक शरद ऋतू जगू.” यानंतर, एक मंत्र उच्चारला जातो — “ज्या बंधनातून आणि ज्या मुक्ततेतून आम्ही वेदज्ञान प्राप्त केले, त्या दोन्हींच्या साहाय्याने मी त्या छिद्राला उघडतो; त्या ज्ञानाला बाहेर काढून आम्ही विधी पार पाडतो.” ते पुढे जीवनासाठी प्रार्थना करतात: “जग, जिवंत राहा; माझे संपूर्ण आयुष्य मी जगू दे. जगत राहा, मीही जगत राहू दे; माझे आयुष्य पूर्ण होऊ दे. एकत्र जगा, आपण सर्वजण एकत्र जगू; माझे आयुष्य संपूर्ण होऊ दे. दीर्घायुष्य लाभो, जिवंत राहो; माझे आयुष्य पूर्ण होऊ दे.” नंतर ते देवांना स्मरतात: “इंद्रा, तू जग; सूर्य, तू जग; देवता, तुम्ही जगा; मीही जगू दे; माझे आयुष्य पूर्ण होऊ दे.” मग ते वेदमातेची स्तुती करतात: “वरदायिनी, वेदमाता, मी तुझी स्तुती करतो. तू शुद्ध झालेल्या द्विजांना प्रेरणा दे. मला आयुष्य, प्राण, संतती, पशुधन, कीर्ती, संपत्ती आणि वेदज्ञानाची प्रभा दे. हे सर्व देऊन, तू ब्रह्मलोकात प्रस्थान कर.” यानंतर, ते म्हणतात: “ज्या पात्रातून आपण वेदज्ञान घेतले, त्याच पात्रात ते पुन्हा ठेवूया. यज्ञ वेदज्ञानाच्या शक्तीने पूर्ण झाला आहे—या तपासाठी देवता आमच्यावर रुष्ट होऊ नयेत.” यानंतर यज्ञाच्या वेळी, इंद्राला आळवले जाते: “इंद्रा, आम्ही तुला सोमरस पिळताना, बलाढ्य वृषभा, बोलावतो; हे प्रभो, सोमाच्या मधुरतेने आमचे रक्षण कर. ज्याच्या निवासस्थानी विशाल आकाशातील बलवान मरुतगण वास करतात, तो मनुष्य सर्वात सुरक्षित असतो. बैलाचे किंवा गायीचे मांस जे खातात, किंवा सोमाने चिन्हांकित ज्ञानी, त्यांच्यासाठी आपण अग्नीचे स्तवन करतो.” यानंतर, सोमपानासाठी देवतेना आमंत्रण दिले जाते: “मरुतगणांनी ऋतूनुसार, तेजाने युक्त, सुक्तुभ् छंदात, सोम प्यावा. अग्नीने अग्निधच्या पात्रातून, तसेच इंद्राने ब्राह्मणाच्या पात्रातून, आणि द्रविणोदा या देवतेने प्यावा.” इंद्राला पुन्हा बोलावले जाते: “इंद्रा, तुझ्या मनात उत्कंठा घेऊन ये, हा सोम प्या; तुझ्यासाठी कुशासन तयार आहे. तुझे दोन पिंगट घोडे, प्रार्थनेने युक्त होऊन, तुला येथे घेऊन येवोत. आम्ही प्रार्थनेने तुला, सोमपान करणाऱ्या इंद्रा, बोलावतो.” “हे सोमपान करणाऱ्या, आमच्या सुंदर स्तुती असलेल्या यज्ञात ये; मधुर सोम प्या, सुंदर केसांच्या इंद्रा. मी तो सोम तुझ्या पोटात ओततो; तो तुझ्या अंगात वाहू दे; तुझ्या जिभेने मध घे.” “मधुर, स्वच्छ, मधाळ सोम तुझ्या शरीराला प्रिय असो; सोम तुझ्या मनाला शांती देवो.” “हे ज्ञानी इंद्रा, हा सोम तुझ्यासाठी पिळला आहे, जणू आई आपल्या मुलांनी वेढलेली आहे; तो तुझ्यापर्यंत वाहू दे. बलवान गळा, मजबूत पोट, आणि सामर्थ्यशाली भुजा घेऊन इंद्र सोमपान करतो आणि शत्रूंचा नाश करतो. इंद्रा, तू सर्व शक्तीचा अधिपती, पुढे जाऊन शत्रूंचा संहार कर. तुझे अंकुश लांब असो, ज्याने तू सोमयज्ञ करणाऱ्याला संपत्ती देतोस.” “हा शुद्ध केलेला सोम, इंद्रा, पवित्र कुशावर ठेवला आहे; ये, लवकर ये, तो प्या. हा सोम तुझ्या आनंदासाठी, स्तुतीसाठी, आणि युद्धासाठी पिळला आहे; आख्या ण्डल (आखा ण्डला), तुझी आळवणी केली आहे. ज्याची वृषभ, संतती आणि कुंडपाय्य तुझी आहे—त्याच्यावर तुझे मन स्थिर आहे.” पुन्हा इंद्राला आळवले जाते: “इंद्रा, आम्ही तुला, सोमपानाच्या वेळी वृषभा, बोलावतो; सोमरसाची मधुरता प्या. इंद्रा, पिळलेल्या सोमात तुझे समाधान होवो, तू निश्चय जाणणारा, खूप स्तुत्य; प्या, आनंदी हो, तृप्त हो. इंद्रा, आमच्या प्रेरित यज्ञाचे नेतृत्व सर्व देवांसह कर; तू स्तुत्य, लोकांचा अधिपती, या यज्ञास पार ने.” “हे इंद्रा, हे पिळलेले सोम तुझ्यासाठी वाहतात, हे खरे अधिपती; हे तेजस्वी थेंब, इंद्रा, तुझ्या निवासासाठी आहेत.” अशा प्रकारे, ऋषी आणि यज्ञकर्ते दीर्घायुष्य, कल्याण, आणि देवांचा आशीर्वाद मागतात; वेदज्ञानाचे रक्षण करतात; आणि इंद्र, अग्नी, मरुतगण, तसेच इतर देवतांना यज्ञात आमंत्रित करून, सोमरस अर्पण करतात. त्यांच्या प्रार्थनेत श्रद्धा, कृतज्ञता आणि देवत्वाची ओळख आहे, आणि ते यज्ञाच्या पवित्रतेने, आयुष्याच्या पूर्णतेने आणि कल्याणाच्या इच्छेने ओतप्रोत आहेत.