एका पवित्र आणि दिव्य वातावरणात, भक्त आपल्या रक्षणासाठी आणि कल्याणासाठी देवतांना आर्तपणे प्रार्थना करतो. तो म्हणतो, “भग देव, तू माझ्या श्वासांसाठी, प्राणांसाठी, तेजासाठी, शक्तीसाठी, आरोग्यासाठी, समृद्धीसाठी आणि चैतन्यासाठी तुझ्या कृपेने मला नेहमीच रक्षण कर. तसेच, मरुतगण, तुमच्या सैन्यासह माझ्या या सर्व गोष्टींसाठी रक्षण करा.” पुढे, तो प्रजापतीचे स्मरण करतो, “प्रजापती सर्वप्रथम तुला, या मुक्त बांधलेल्या अमुल्य वस्तूला, बळासाठी बांधतो. मी तुला आयुष्यासाठी, तेजासाठी, शक्तीसाठी आणि सामर्थ्यासाठी बांधतो. मुक्त असणारी ही वस्तू तुला सदैव रक्षण करो.” तो पुढे प्रार्थना करतो की, “ही मुक्त वस्तू नेहमी ताठ मानेने उभी राहो, कधीही अपयशी होऊ नये, व्यापारी किंवा जादूगार तुला हानी पोहोचवू शकणार नाहीत. जसे इंद्र शत्रूंना दूर लोटतो, तसेच सर्व विरोधकांना दूर लोट. मुक्त वस्तू तुझे रक्षण करो.” भक्त सांगतो, “शंभर वार करणाऱ्यांनीही आम्हाला हरवू शकले नाही. त्या सामर्थ्यात इंद्राने दृष्टी, प्राण आणि बल ठेवले आहे. मुक्त वस्तू तुझे रक्षण करो.