एकदा एक पवित्र यज्ञ सुरू होता. त्या यज्ञकुंडाभोवती ऋषी आणि यजमान आदरपूर्वक बसले होते. यज्ञाच्या विधीप्रमाणे विविध देवता, शक्ती आणि मंडळींना समर्पित करत, "स्वाहा" असा उच्चार करत त्यांनी आहुती अर्पण करायला सुरुवात केली. सर्वप्रथम सहाव्या, नंतर सातव्या आणि आठव्या शक्तींना स्वाहा म्हणत आहुती अर्पण झाली. निळ्या नख असणाऱ्यांना, हिरव्या रंगाच्या शक्तींना, लहान स्वरूप असणाऱ्यांना आणि सतत संचार करणाऱ्यांना त्यांनी स्वाहा करून नमस्कार केला. पुढे, पहिल्या शंखांना, दुसऱ्या शंखांना आणि तिसऱ्या शंखांना देखील आहुती वाहिली गेली. त्यावर, सर्वात वरील आणि सर्वोच्च स्थान असणाऱ्यांना, उत्तरेकडील शक्तींना आणि ऋषीजनांना स्वाहा म्हणून अर्पण करण्यात आले. शिखाधारी शक्तींना, समूहांना, आणि महान समूहांना देखील आहुती वाहिली गेली. सर्व अंगिरस ऋषींना आणि ज्ञानी समूहांना त्यांनी आदरपूर्वक स्वाहा म्हटले. दोन हजार शक्तींना देखील अर्पण करण्यात आले. या सर्वांच्या आधी ब्रह्मणला स्वाहा म्हणून अर्पण झाली. ब्रह्मणमध्ये एकवटलेल्या शक्ती या सर्वांत प्राचीन आहेत; ब्रह्मणानेच प्रथम आकाश विस्तारले. सर्व सृष्टीमध्ये ब्रह्मणच सर्वप्रथम प्रकट झाले. मग, अशा ब्रह्मणाशी कोण स्पर्धा करू शकेल? यानंतर, त्यांनी अथर्वणांच्या विविध ऋचांना स्वाहा म्हणून अर्पण सुरू केली—चार ऋचांच्या, पाच ऋचांच्या, सहा, सात, आठ, नऊ, दहा, अकरा, बारा, तेरा, चौदा, पंधरा, सोळा, सतरा, अठरा, एकोणीस आणि वीस ऋचांच्या स्तोत्रांना स्वाहा म्हणत आहुती दिल्या. मोठ्या विभागाला, तीन ऋचांच्या, आणि एकच ऋचेच्या स्तोत्रांनाही त्यांनी स्वाहा म्हणून अर्पण वाहिली. अशा प्रकारे, त्या यज्ञात प्रत्येक देवता, शक्ती, ऋषी, स्तोत्र आणि मंडळींना क्रमाने, श्रद्धेने आणि नम्रतेने आहुती अर्पण करण्यात आली. यज्ञकुंडात हा पवित्र गंध आणि मंत्रांचा गूंज भरून राहिला आणि सर्वत्र एक दिव्य, शांत, आणि पावन वातावरण निर्माण झाले.