या ऋचांमध्ये एक दिव्य आणि सामर्थ्यशाली भाव आहे. या कथा अशी उलगडते— आमच्याकडे विजय आहे, आमच्याकडे उमाळा आहे, मृत्यू आमचाच आहे, ऊर्जा आमच्याकडे आहे, पवित्र ज्ञान आमच्याकडे आहे, स्वर्ग आमचाच आहे, यज्ञ आमचाच आहे, गोधन, संतती, वीर—हे सर्व आमचेच आहेत. म्हणून, आपण त्या एकाला, त्या वंशजाला, त्या पुत्राला वाटून देऊ या. तो दारिद्र्याच्या, अपयशाच्या, देवसंततीच्या, बृहस्पतीच्या, प्रजापतीच्या, ऋषींच्या, ऋषिपुत्रांच्या, अंगिरसांच्या, अथर्वनांच्या, अरण्यस्वाम्यांच्या, ऋतूंच्या, महिन्यांच्या, दिवस-रात्रींच्या, इंद्र-अग्नीच्या, मित्र-वरुणाच्या, वरुणराजाच्या आणि अखेर, स्वर्ग-भूमीच्या बंधनातून सुटू नये, असे आम्ही प्रार्थना करतो. पुन्हा पुन्हा आम्ही म्हणतो—विजय आमचा आहे, उमाळा आमचा आहे, समृद्धी, तेज, ज्ञान, स्वर्ग, यज्ञ, गोधन, संतती, वीर—हे सर्व आमचेच आहेत. म्हणून आम्ही त्या एकाला, त्या वंशजाला, त्या पुत्राला निवडतो. तो अंगिरस, अथर्वन्, अरण्य, ऋतू, दिवस-रात्र, इंद्र-अग्नी, मित्र-वरुण, वरुणराज आणि सर्व दैवी बंधनांतून सुटू नये, अशी आम्ही प्रार्थना करतो. आणखी पुढे आम्ही म्हणतो—विजय आमचा आहे, उमाळा आमचा आहे; सर्व युद्धे व वैर आम्हापासून दूर जावोत. अग्नी, सोम आणि पूषण असे म्हणाले—'तू धर्मात्म्यांच्या लोकांतून कधीही खाली पडू नकोस.' आम्ही स्वर्गात पोहोचलो, प्रकाशात पोहोचलो; आम्ही एकत्र सूर्याच्या तेजात आलो. यज्ञ धन्य व्हावा, संपत्ती मिळावी, मी श्रीमंत व्हावा—संपत्ती माझ्यात यावी, अशी कामना आहे. मग पुढे मैत्रीचा दिव्य भाव येतो. 'मित्रा, मी तुझ्याशी मैत्री करतो; कितीही मोठे समुद्र ओलांडून, ज्ञानी पुरुष पित्याच्या तेजस्वी वंशजाला पृथ्वीवर पुलासारखा स्थापतो.' पण जो ही मैत्री नको म्हणतो, जो रूप बदलतो, तो खरा मित्र नाही. महान पुत्र, असुरांचे वीर, आकाशाचे धारक, ते या विशाल विश्वात प्रसिद्ध आहेत. अमरत्व लाभलेलेही, या एका, दृश्य, मर्त्य जीवाची आकांक्षा करतात; 'तुझा मन आमच्यावर नको, आमचे शरीर घेण्याची इच्छा नको, हे तरुणा.' जे आपण पूर्वी केले, ते आता करू नको; सत्य बोलू, असत्य स्वीकारू नको. गंधर्व पाण्यात आहे, आणि ती कन्या देखील; हेच आमचे श्रेष्ठ बंध, हेच आमचे नाते असो. गर्भात, आपला जन्मदाता म्हणजे पती-पत्नी हे जोडपे; देवत्वष्टा, विविध रूपांचा सविता; त्याच्या नियमांना कोणीच मोडू शकत नाही, पृथ्वी आणि आकाश दोघेही त्याची पात्रता जाणतात. आज कोण गायींना सत्याच्या जुवावर जुंपतो? जे बलवान, तेजस्वी, दीर्घायुषी आहेत? ते मनात, जवळ आहेत, आनंद देतात—जो त्यांची सेवा पूर्ण करतो, तोच जगतो. या एकाचा पहिला दिवस कोण जाणतो? कोण पाहतो? कोण सांगू शकतो? मित्र-वरुण यांचे महान क्षेत्र—मानवजातीचा आरंभ मी कसा सांगू? यमाची बहीण, यमी, यमाशी एकत्रित होण्याची इच्छा करते—एकाच गर्भात, एकत्र झोपण्याची, पतीप्रती पत्नीचे आकर्षण असते तसे; पण यमाने हे नाकारले, जसे रस्त्यावरून चाक तुटते, तसे तो वेगळा झाला. येथे काही जण ना उभे राहतात, ना बसतात; हे देवांचे गुप्तचर आहेत, जे इथे फिरतात. दुसऱ्या प्रियकरासोबत जा, त्याच्याशी नाते तोड, जसे चाक रस्त्यावरून वेगळे होते. रात्र आणि दिवस आम्हांला कृपा करो; सूर्याचे नेत्र आम्हाला पुन्हा पुन्हा मोजो; दिवस-रात्र, पृथ्वी-आकाश नात्याने जोडलेले—यमी यमापासून वेगळी झाली. आता पुढील पिढीकडे जा, जिथे स्त्रिया संतती निर्माण करतात; वृषभाच्या भुजेला धर, इच्छेप्रमाणे पती शोध, हे सौभाग्यवती. अशा प्रकारे, या ऋचांमध्ये विजय, संपत्ती, ज्ञान, यज्ञ, संतती, वीरता, मैत्री, नाती, नियती, देवांची कृपा, आणि मानवाच्या जीवनातील गूढता यांचा एक सुंदर, गूढ आणि दिव्य संगम प्रकट होतो.