या कथा सुरुवातीला, एक भक्त आपल्या अंतःकरणातून मधुरता आणि मधुर वाणीची प्रार्थना करतो. "माझ्या वाणीमध्ये गोडवा असो, मी जे बोलतो तेही गोड असो," अशी त्याची भावना असते. तो आपल्या रक्षणासाठी संरक्षक आणि पालक देवतांना साद घालतो. "माझे कान शुभ श्रवणासाठी सदैव तयार राहो, मी फक्त शुभ वचनच ऐकू दे, आणि शुभ ऋचा माझ्या कानी पडू देत," अशी तो प्रार्थना करतो. तो मागतो की, "माझा चांगला आणि एकाग्र श्रवण मला कधीही सोडू नये; गरुडाच्या तेजस्वी डोळ्याप्रमाणे माझी दृष्टी सदैव तल्लख राहो." तो देवतांच्या वेदीला वंदन करतो—"तू ऋषींची वेदी आहेस; मी या दैवी वेदीला नमस्कार करतो." पुढे तो म्हणतो, "मी संपत्तीचा प्रमुख व्हावे, समान लोकांमध्ये मी अग्रस्थानी असावे. मला कोणताही अपाय किंवा हानी होऊ नये; माझ्या डोक्याला किंवा माझ्या धर्माला बाधा येऊ नये." तो आपल्या उपयुक्त साधनांची, आधारांची आणि देवत्वांची हानी होऊ नये, अशी प्रार्थना करतो—"माझ्या हातातील मोठे पात्र, समिधा, आधार आणि त्याचे आधार मला कधीच गमवू नये. मुक्ती, ओलसर दगड, ओल देणारा आणि मातरिश्वान हेही मला नष्ट होऊ नये." "बृहस्पती माझ्या आत्म्यात वास करतो, तो लोकांमध्ये प्रसिद्ध आणि मनाला आनंद देणारा आहे," असे तो सांगतो. "माझे हृदय क्लेशरहित आहे; मी विशाल आहे—गायींसाठी कुरण, अथांग सागर, आणि धर्मात स्थिर आहे." नंतर तो म्हणतो, "मी संपत्तीचा केंद्रबिंदू व्हावे, समान लोकांमध्ये मध्यस्थ व्हावे. तू आसन आहेस, पात्र आहेस, मृत्युलोकात अमर आहेस." तो प्रार्थना करतो, "माझा श्वास आणि प्राण माझ्या कडून जाऊ नये, माझा प्राण माझी साथ सोडू नये." तो सूर्याला दिवसाचे रक्षण करण्याची, अग्नीला पृथ्वीचे, वायुला आकाशाचे, यमाला माणसांचे, आणि सरस्वतीला पृथ्वीवरील जीवांचे रक्षण करण्याची प्रार्थना करतो. "माझा श्वास आणि प्राण मला कधीच सोडू नये; मला लोकांतून दूर करू नकोस," असे तो विनवतो. "सर्व शुभ प्रभाते आणि संध्याकाळी, सर्व जलस्रोत, सर्व सभासद मला लाभू देत," अशी तो इच्छा व्यक्त करतो. "तू शक्वरी आहेस, तू गायी आहेस; मित्र आणि वरुण मला सोडू नये; माझा श्वास आणि प्राण, आणि अग्नी मला कौशल्य देवो," असे तो म्हणतो. यानंतर, तो निद्रेला संबोधून म्हणतो, "हे निद्रे, आम्हाला तुझा उगम माहित आहे—तू यमाचा पुत्र, कार्यकारी, समाप्त करणारा, मृत्यू आहेस; आम्ही तुला ओळखतो, आम्हाला वाईट स्वप्नांपासून वाचव." तो पुन्हा पुन्हा निद्रेला आणि स्वप्नांना त्यांचा उगम सांगतो—कधी ती निरृतीची, कधी अभूतीची, कधी निर्भूतीची संतान आहे, आणि सदा यमाची कार्यकारी, समाप्त करणारी, मृत्यू आहे. "हे स्वप्न, तू पराभवाचे मूल, देवसंततीचे अपत्य, आणि यमाचा कार्यकारी आहेस; आम्हाला वाईट स्वप्नांपासून वाचव," अशी प्रार्थना तो करतो. पुढे तो आनंदाने म्हणतो, "आज आम्ही विजयी झालो, आज आम्ही स्थिर झालो, आज आम्ही दोषमुक्त आहोत." ज्यामुळे वाईट स्वप्नामुळे आम्ही घाबरलो होतो, ते आज नाहीसे होऊ दे. "आमच्यापासून जे द्वेषाचे, शापित आहे ते दूर जाऊ दे, ज्याला आम्ही द्वेषतो किंवा जो आम्हाला द्वेषतो त्याच्याकडे ते जाऊ दे." त्यानंतर, तो उषादेवी आणि वाणीदेवी यांच्यातील सुसंवादाची प्रार्थना करतो—"उषादेवी व वाणीदेवी एकत्र येवोत, त्यांचे अधिपती एकत्र येवोत." "त्याच्यासाठी, ज्याच्यावर हे वाईट आहे, त्या अनिष्टाचे सतत पाठलाग करणारे, दुष्ट वाणीचे वेगवान अनुयायी त्याच्याकडून दूर होवोत—कुंभिका, दुशिका, पियका—हे सर्व वाईट, जागेपणी व झोपेत येणारे, नाहीसे होवोत. फसवणुकीची बंधने, अज्ञानींच्या इच्छा, दीनांची वासनाही परत येऊ नये," अशी तो प्रार्थना करतो. "हे अग्नी, देवते, हे वाईट आमच्यापासून दूर ने, जसे लांडगा अपंग प्राण्याला उचलून नेतो, तसा." शेवटी, तो आपल्या विरोधकांना उद्देशून म्हणतो—"या मंत्राने मी त्याला दुर्दैव, विनाश, पराभव, बंदी, अंधार याने बाधित करतो. मी देवदूतांच्या भीषण, प्रखर दूतांनी त्याला दूर पाठवतो. मी त्याला वैश्वानराच्या जबड्यात ठेवतो आणि ती देवी त्याला भक्षण करो. जो आम्हाला द्वेषतो, त्याचा आत्मा त्याला द्वेषो; ज्याला आम्ही द्वेषतो, त्याचा आत्मा त्याला द्वेषो." अशा प्रकारे, भक्त आपल्या आयुष्यातील शुभता, रक्षण, समृद्धी, वाईट स्वप्नांपासून मुक्ती, आणि शत्रूंपासून संरक्षण यासाठी देवांना प्रार्थना करतो, आणि आपल्या अंतःकरणातील श्रद्धा, विनम्रता आणि भक्ती यांचे दर्शन घडवतो.