या कथा आरंभात, व्रात्याच्या सातव्या पावलाचा उल्लेख केला आहे—ती म्हणजे दान. व्रात्याच्या पहिल्या श्वासातून पृथ्वी उत्पन्न झाली, दुसऱ्या श्वासातून अंतरिक्ष, तिसऱ्या श्वासातून आकाश, चौथ्या श्वासातून तारे, पाचव्या श्वासातून ऋतू, सहाव्या श्वासातून कालखंड, आणि सातव्या श्वासातून वर्ष निर्माण झाले. देवता एकाच हेतूने फिरतात; ऋतू वर्षानुसार आणि व्रात्याच्या मागे चालतात. जेव्हा हे सर्व सूर्याच्या प्रवेशात, अमावस्येला आणि पौर्णिमेला एकत्र येतात, तेव्हा त्यांची अमरता ही केवळ यज्ञार्पणात असते. त्या व्रात्याचे स्वरूप असे आहे—त्याचे उजवे डोळे म्हणजे सूर्य, डावे डोळे म्हणजे चंद्र. उजवे कान अग्नी, डावे कान पवमाना; दिवस आणि रात्र त्याच्या नासिका, दिती आणि अदिती त्याच्या कवटीच्या फळ्या, आणि वर्ष त्याचे शिर आहे. व्रात्याने दिवसा पश्चिमेकडे, आणि रात्री पूर्वेकडे तोंड केलेले असते. व्रात्याला नमस्कार. पुढे, जलांचा वृषभ मुक्त झाला आहे; दैवी अग्नीही मुक्त झाले आहेत. हे अग्नी तुटक, वेढणारे, चिरडणारे आणि संपूर्ण नाश करणारे आहेत. ते नाश करणारे, मन चोरणारे, खणणारे, जाळणारे, स्वतःला आणि शरीराला भ्रष्ट करणारे आहेत. ही काळोखी मी दूर पाठवितो; ती माझ्यावर येऊ नये. ह्या अंधाराचा उपयोग आम्ही त्या शत्रूवर पाठवतो, जो आम्हाला द्वेष करतो किंवा ज्याचा आम्ही द्वेष करतो. मी जलांच्या काठावर उभा आहे; मी या शक्तीला महासागराकडे पाठवतो. जो जलांमध्ये अग्नी असतो, त्याच्यावर मी नाशक, खणणारा, शरीराला भ्रष्ट करणारा पाठवतो. जो अग्नी जलांमध्ये प्रवेशलेला आहे, तोच हाच आहे; जलांमध्ये जे भयंकर आहे, ते हेच आहे. त्याने इंद्राच्या सामर्थ्याने अभिषेक करावा. हे जलांनो, आमच्यापासून शत्रू दूर करा. आमचे दोष आणि वाईट स्वप्ने दूर न्या. सौम्य दृष्टीने माझ्याकडे पाहा, सौम्य स्पर्शाने माझ्या त्वचेला स्पर्श करा. जलांमध्ये वसणाऱ्या सौम्य अग्नींचे आम्ही आवाहन करतो; त्या देवता मला बल आणि तेज प्रदान करो. माझे वचन अहितकारक नसावे, परंतु उत्साही आणि मधुर असावे. तू मधुर हो, मी मधुर वचन बोलू दे. रक्षण करणारा, संरक्षक मला प्राप्त होवो. माझे कान शुभ गोष्टी ऐकू दे, शुभ वचन ऐकू दे. चांगले आणि एकाग्र ऐकू येणे मला नेहमी लाभो; गरुडाच्या तेजस्वी दृष्टीसारखी दृष्टी कायम राहो. तू ऋषींचे वेदी आहेस; त्या दैवी वेदीस नमस्कार. मी संपत्तीचा प्रमुख होवो, समकक्षांमध्ये प्रमुख होवो. मला इजा किंवा अहित होऊ नये; माझ्या डोक्याला किंवा धर्माला बाधा येऊ नये. विशालता आणि समिधा माझ्यापासून दूर जाऊ नयेत; आधार आणि आधारक माझ्यापासून सुटू नयेत. मुक्तता आणि ओलसर दगड माझ्यापासून दूर जाऊ नयेत; ओलसर दाता आणि मातरिश्वान माझ्यापासून दूर जाऊ नये. बृहस्पती माझा आत्मा आहे, तो मनुष्यात प्रसिद्ध आणि हृदयाला आनंद देणारा आहे. ही कथा व्रात्याच्या अद्भुत रूपाची, त्याच्या श्वासांतून निर्माण झालेल्या विश्वाची, आणि जल, अग्नी, वाणी, ऐकू येणे, आणि धर्म यांचे संरक्षण मागणाऱ्या प्रार्थनांची आहे—ज्यात अखंड श्रद्धा, नम्रता आणि विश्वाच्या गूढतेचे दर्शन घडते.