एकदा, परमेश्वराने विविध रूपे धारण केली आणि विश्वात फिरला. तो अग्नी झाला, मानवांमध्ये फिरला, "स्वाहा" असा उच्चार करत आणि अन्नाचा आवाज करत. "स्वाहा" आणि अन्नाच्या आवाजाने तो अन्न ग्रहण करतो — ज्याला हे ज्ञान आहे, त्याला हे समजते. पुढे, तो बृहस्पती झाला, वरच्या दिशेकडे गेला, "वषट्" असा उच्चार करत आणि अन्नाचा आवाज करत. "वषट्" आणि अन्नाच्या आवाजाने तो अन्न ग्रहण करतो — ज्याला हे ज्ञान आहे, त्याला हे समजते. त्यानंतर तो ईशान झाला, देवांमध्ये फिरला, "मन्यु" असा उच्चार करत आणि अन्नाचा आवाज करत. "मन्यु" आणि अन्नाच्या आवाजाने तो अन्न ग्रहण करतो — ज्याला हे ज्ञान आहे, त्याला हे समजते. पुढे, तो प्रजापती झाला, सर्व प्राण्यांमध्ये फिरला, श्वासाचा उच्चार करत आणि अन्नाचा आवाज करत. श्वास आणि अन्नाच्या आवाजाने तो अन्न ग्रहण करतो — ज्याला हे ज्ञान आहे, त्याला हे समजते. अखेर, तो परमेष्ठी झाला, सर्व अंतरात्म्यांमध्ये फिरला, ब्रह्माचा उच्चार करत आणि अन्नाचा आवाज करत. ब्रह्म आणि अन्नाच्या आवाजाने तो अन्न ग्रहण करतो — ज्याला हे ज्ञान आहे, त्याला हे समजते. या व्रात्याचे सात प्राण, सात अपान, आणि सात व्यान आहेत. त्याचा पहिला प्राण "ऊर्ध्व" नावाचा आहे, तो अग्नी आहे. दुसरा प्राण "प्रौढ" नावाचा आहे, तो आदित्य आहे. तिसरा प्राण "अभ्यूढ" नावाचा आहे, तो चंद्र आहे. चौथा प्राण "विभू" नावाचा आहे, तो पवमाण आहे. पाचवा प्राण "योनि" नावाचा आहे, तो जल आहे. सहावा प्राण "प्रिय" नावाचा आहे, तो पशु आहे. सातवा प्राण "अपरिमित" नावाचा आहे, तो सर्व जीव आहेत. त्याचा पहिला अपान पूर्णिमा आहे. दुसरा अपान अष्टका आहे. तिसरा अपान सामावस्या आहे. चौथा अपान श्रद्धा आहे. पाचवा तळ म्हणजे दीक्षा आहे. सहावा तळ म्हणजे यज्ञ आहे. सातवा तळ म्हणजे दान आहे. त्याचा पहिला श्वास ही पृथ्वी आहे. दुसरा श्वास हे अंतरिक्ष आहे. तिसरा श्वास हे आकाश आहे. चौथा श्वास म्हणजे तारे आहेत. पाचवा श्वास म्हणजे ऋतु आहेत. सहावा श्वास म्हणजे कालखंड आहेत. सातवा श्वास म्हणजे वर्ष आहे. देवता एका समान हेतूने फिरतात; ऋतु वर्षाचा आणि व्रात्याचा मागोवा घेतात. जेव्हा ते सूर्याच्या मध्ये प्रवेश करतात, आणि अमावस्या व पूर्णिमेस, तेव्हा त्यांचे अमरत्व म्हणजे अर्पण असते. या व्रात्याचे उजवे डोळे सूर्य आहेत; डावे डोळे चंद्र आहेत. उजवे कान अग्नी आहेत; डावे कान पवमाण आहेत. दिवस आणि रात्र त्याच्या नाकपुड्या आहेत; दिती आणि अदिती त्याच्या कवटीच्या प्लेट्स आहेत; वर्ष त्याचे शिर आहे. दिवसा व्रात्य पश्चिमेकडे तोंड करतो; रात्री पूर्वेकडे तोंड करतो. व्रात्याला नमस्कार. पुढे, जलांचा वृषभ मुक्त झाला; दिव्य अग्नी मुक्त झाले. ते फोडतात, वेढतात, दडपतात आणि पूर्णपणे नष्ट करतात. हे नाश करणारे, मनाला चोरून घेणारे, खोदणारे, जाळणारे, स्वतःचे भ्रष्ट करणारे, शरीराचे भ्रष्ट करणारे आहेत. ही अंधार मी पाठवतो; तो मला वेढू नये, अशी प्रार्थना आहे.