अग्नि आणि ब्रह्म हे दोन्ही एकत्र वाढले, ब्रह्माने पोषित झाले, ब्रह्माने अर्पण केले गेले. ब्रह्माने प्रज्वलित केलेला अग्नि, सूर्याचा ज्ञाता असलेल्या रोहिताच्या यज्ञात पूजला जातो. एक जण सत्यात एकाग्र आहे, दुसरा पाण्यात प्रज्वलित आहे; ब्रह्माने प्रज्वलित केलेला अग्नि, रोहिताच्या यज्ञात पूजला जातो. हा अग्नि, ज्याला वायू वेढतो, ज्याला इंद्र आणि ब्रह्मणस्पती आधार देतात—तोच अग्नि, ब्रह्माने प्रज्वलित, रोहिताच्या यज्ञात पूजला जातो. रोहिताने पृथ्वीला वेदी म्हणून तयार केले आणि आकाशाला दक्षिण दिशा केले. त्याने त्या सर्वभक्षक, सर्वव्यापी अग्नीला वर्षाच्या तुपाने स्थापन केले. हा अग्नि, तुपाच्या वर्षावाने वेदी आणि पृथ्वी झाला. अग्नीने आपल्या स्तोत्रांनी या पर्वतांना उंच स्थानी स्थापन केले. पर्वतांना उंच स्थानी स्थापून, रोहिताने पृथ्वीला म्हटले, "तुझ्यात जे काही आहे आणि जे काही होणार आहे, ते सर्व जन्मो." त्या यज्ञातूनच सर्वप्रथम जे काही झाले आणि जे होणार आहे, ते जन्मले. त्यापासूनच सर्व काही निर्माण झाले, जे काही येथे तेजाने चमकत आहे, ते सर्व रोहित ऋषीच्या आधारावर उभे आहे. जो कोणी पृथ्वीवर पाय ठेवतो किंवा सूर्याकडे तोंड करून मूत्रविसर्जन करतो, त्याच्या मूळाचा मी छेद करतो, सावलीचा नाही, मी दुसरा निर्माण करत नाही. जो कोणी माझ्या आणि माझ्या सावलीच्या किंवा माझ्या आणि अग्नीच्या मध्ये जातो, त्याच्या मूळाचा मी छेद करतो, सावलीचा नाही, मी दुसरा निर्माण करत नाही. आज, हे सूर्यदेवा, जो कोणी तुझ्या आणि माझ्या मध्ये येतो, त्याच्याकडून आम्ही वाईट स्वप्ने, अशुद्धता आणि दुर्दैव दूर करतो. आम्ही मार्गापासून किंवा यज्ञापासून दूर जाऊ नये, हे इंद्रा, हे सोम, शत्रू आमच्यात राहू नयेत. जो यज्ञाचा आयोजक आहे, देवांमध्ये ओढलेली दोरी आहे, आम्ही ती आहुती ग्रहण करू. सूर्याचे तेजस्वी ध्वज आकाशात चमकत उगवतात. सर्व मानवांना पाहणारा, महान व्रती, कृपावान सूर्य आम्ही वंदन करतो. आम्ही या सूर्याची स्तुती करतो, जो जगाचा रक्षक आहे, दिशा दर्शवतो, आपल्या किरणांनी तेजस्वी आहे, वेगाने विहरत आहे, सर्व दिशांना प्रकाशित करतो. पूर्व आणि पश्चिम दिशांना तू आपल्या नियमानुसार जातो, विविध दिवस आपल्या सामर्थ्याने खेचतो, हे आदित्य, तुझे ते महत्त्व मोठे आहे, तुझी कीर्ती महान आहे, कारण तू एकटा सर्व व्यापून जन्म घेतो. सात हिरवे, असंख्य, त्या बुद्धिमान, वेगवान, तेजस्वी सूर्याला वाहतात; अत्री ऋषीने त्या प्रवाही तेजाला आकाशात नेले; ते सर्व तुझ्या परिभ्रमणाचा साक्षीदार आहेत. तुझ्या या परिभ्रमणात ते तुला बाधा घालू नयेत; कल्याणाने, शुभ मार्गावर पुढे जा; हे सूर्य, तू आकाश आणि दिव्य पृथ्वी, रात्रंदिवस मोजतोस. तुझ्या या रथाने, ज्याने तू वेगाने फिरतोस, तुझ्या प्रवासास कल्याण लाभो; तुझे सर्वोत्कृष्ट हिरवे घोडे, शंभर असोत किंवा सात, ते तुझ्या रथाला ओढतात. हे सूर्य, तेजस्वी, सुखद, योग्य रथावर आरूढ हो, वेगवान घोड्यांना प्रज्वलित कर; तुझे तेजस्वी हिरवे घोडे, शंभर असोत, सात किंवा अनेक, ते तुझा रथ ओढतात. सूर्याने आपल्या प्रवासासाठी सात हिरवे घोडे रथाला जोडल्यानंतर, तो सुवर्णमूर्तीने उजळतो, त्याचे सामर्थ्य विशाल आहे; तो तेजस्वी अंधार पार करून मुक्त झाला, देव आकाशात उगवला. मोठ्या ध्वजासह तो देव अंधार दूर करून उजेडाकडे आला; आकाशातील दिव्य पक्षी, तो वीर, अदितीपुत्र, सर्व लोकांना प्रकट करतो. उगवताना तू आपले किरण पसरवतोस, सर्व रूपांना आधार देतोस; आपल्या इच्छेने तू दोन्ही समुद्रांवर प्रकाश टाकतोस, सर्व लोकांना व्यापतोस, तेजस्वी बनतोस. आपल्या मायेमुळे हे दोन पुत्र समुद्राभोवती फिरताना खेळतात; एक सर्व लोकांचे निरीक्षण करतो, दुसरा सुवर्ण घोड्यांनी ओढला जातो. आकाशात, तीन वेळा तू स्थापन झालास, हे सूर्य, महिन्याची रचना करण्यासाठी; अशाप्रकारे तू स्थिर, तेजस्वी, सर्व प्राण्यांना प्रकट करतोस. तू दोन्ही झेलतोस, जसे वासरू आपल्या दोन मातांना झेलते; खरं तर, यापूर्वीच देवांनी हे पवित्र ज्ञान जाणले होते. समुद्रानंतर जे स्थापन झाले, ते सूर्य जाणून घेण्याचा प्रयत्न करतो; त्याचा मार्ग विशाल, पसरलेला आहे, पूर्वीचाही आणि नंतरचाही. तो आपल्या प्रयत्नांनी ते प्राप्त करतो, ज्यातून परत येणे नाही; त्याद्वारे तो देवांना अमरतेचे अन्न नाकारणार नाही. वरच्या दिशेने किरण त्या जातवेदस, देव, सूर्याला सर्वांना दिसण्यासाठी घेऊन जातात. जसे पक्षी उडतात, तसे ते किरण रात्रींसह पुढे जातात, सर्व पाहणाऱ्या सूर्याच्या साठी. त्याचे किरण, त्याचे प्रकाशपुंज लोकांमध्ये दिसतात, अग्नीप्रमाणे चमकतात. तू वेगवान, सर्वदृष्टी असलेला, हे सूर्य, प्रकाशाचा निर्माता आहेस; तू सर्व लोकांवर प्रकाश टाकतोस. तू देवांच्या सभेकडे, मानवांच्या सभेकडे, सर्व तेजस्वी लोकांकडे दृष्टीने वळतोस. त्या तेजस्वी डोळ्याने, हे प्रज्वलित सूर्य, तू सर्व प्राण्यांवर लक्ष ठेवतोस; तू, हे वरुण, पाहतोस. तू विस्तीर्ण वायुमंडलातून फिरतोस, आपल्या प्रकाशासह दिवसांमध्ये, सर्व जन्मांना पाहतोस. सात हिरवे घोडे, ज्वालामय अयाल असलेले, तुझ्या रथाला ओढतात, हे दिव्य सूर्य, सर्वदृष्टी असलेले. सूर्याच्या रथाच्या सात वेगवान कुमारी, त्याच्या संतती, जुंपल्या आहेत; त्यांच्याद्वारे तो आपल्या इच्छेने प्रवास करतो. तो लाल सूर्य, तपश्चर्येने तपस्वी बनून, स्वर्गात गेला; तो गर्भात प्रवेश करतो, पुन्हा जन्म घेतो; तो देवांचा स्वामी झाला. जो सर्व लोकांमध्ये फिरतो, सर्व दिशांना सामोरा जातो, सर्वत्र हात असलेला, सर्वत्र पसरलेला—तो दोन्ही हातांनी, पंखांनी, एक देव आकाश आणि पृथ्वीची निर्मिती करतो. एका पायाने तो द्विपादांपेक्षा जास्त चालतो; द्विपादांतून तो त्रिपादाच्या मागे जातो; द्विपादांतून तो षट्पादांपेक्षा जास्त चालतो; एक पाय असलेले आपले शरीर रचतात. न थकता, पुढे जात, जेव्हा तो तांबडा सूर्य आपले स्थान घेतो, तेव्हा तो दोन रूपे निर्माण करतो; ध्वजाने अलंकृत, उगवताना, आकाशात टिकून, हे तेजस्वी सूर्य, तू सूर्याच्या सर्व मार्गांना प्रकाशित करतोस.