पूर्वीच्या काळात, इतर सर्व देवांपूर्वी जन्मलेले दहा देव होते. त्यांनी आपला सारा संसार आपल्या पुत्रांना दिला, पण आता हे दहा देव कोणत्या जगात वास करत असावेत, असा प्रश्न उपस्थित होतो. एकदा, कोणीतरी केस, हाडे, स्नायू, मांस आणि मज्जा गोळा केली आणि त्यातून पायांसह एक शरीर तयार केले. मग हे शरीर तयार झाल्यावर, त्या शक्तीने कोणत्या जगात प्रवेश केला? त्या केस, स्नायू, हाडे, अवयव, सांधे, मज्जा, मांस—हे सगळे कुठून आणले गेले? हे कोण गोळा करत होते? सम्चिक नावाने ओळखले जाणारे काही देव होते, ज्यांनी या सर्व घटकांना एकत्र आणले. त्यांनी सगळं एकत्र केल्यावर, देवांनी या मर्त्य मानवाच्या शरीरात प्रवेश केला. मांड्या, पाय, हाडे, डोके, हात, तोंड, पाठ, बरगड्या, बाजू—हे सगळे अवयव एकत्र कुणी जुळवले, असा प्रश्न त्या ऋषीला पडतो. डोके, हात, तोंड, जीभ, मान, जबडा—हे सर्व त्वचेने झाकून, पृथ्वीने हे सर्व जोडले. जे शरीर सांध्यांनी एकत्र बांधलेले होते, विशाल रूपात, त्याला तेजस्वी करणारा रंग कोण देतो? सर्व देवांनी त्या रंगाचा शोध घेतला. पण ती वधू, जी प्रज्ञावान होती, तिने हे ओळखले. ती शक्तिमंत देवाची पत्नी होती—तिनेच त्या शरीरात रंग आणला. जेव्हा त्वष्टृने विभागणी केली, त्वष्टृचा पिता आणि त्यानंतर आलेला दुसरा—त्यांनी एक निवास तयार केला आणि देवांनी त्या मर्त्य मानवात प्रवेश केला. मग झोप, आळस, क्षय, आणि दुष्टता—हेही काही देवतांची नावे आहेत—जुनेपणा, टक्कल, आणि पांढरे केस शरीरात आले. चोरी, अन्याय, पाप, सत्य, यज्ञ, महिमा, बळ, प्रभुत्व, आणि तेज—हेही शरीरात आले. समृद्धी आणि विपत्ती, दान आणि नकार, उपाशीपणाच्या सर्व रूपांनी शरीरात प्रवेश केला. दोष आणि निर्दोषता, 'मार' किंवा 'मारू नको'—श्रद्धा, दानशीलता, आणि अविश्वास—हेही शरीरात आले. ज्ञान आणि अज्ञान, आणि जे काही शिकवायचे आहे—वेद, ऋच, साम, यजुः—हे सर्व शरीरात आले. आनंद, सुख, परमानंद, हास्य, निष्कपटपणा, नृत्य—हेही शरीरात वसले. वाणी, बडबड, इच्छा, निरर्थक बोलणे—जोडलेली आणि न जोडलेली—सर्व शरीरात आले. श्वासोच्छ्वास, दृष्टी, ऐकणे, दोन पृथ्वी, जे स्थिर आहे आणि जे जमिनीवर आहे, प्राणवायू, उदानवायू, वाणी, आणि मन—हे सर्व शरीरासोबत हालचाल करतात. आशीर्वाद, आज्ञा, परवानगी, भेद—सर्व हेतू आणि संकल्प—शरीरात आले. चोरटी वृत्ती, वास, घाई, दुःख, लपवलेले, शुद्ध, स्थूल, नाकारलेले, घृणास्पद—हे सर्व शरीरात स्थिर झाले. हाडांना समिधा मानून, आठ जलांनी शरीरात स्थान घेतले; वीर्याला साजूक तूप मानून, देवांनी त्या पुरुषात प्रवेश केला. जल, देवता, सार्वभौम व्यवस्था, ब्रह्म—हे सर्व शरीरात आले. ब्रह्म शरीरात आले, आणि प्रजापतीने शरीरावर अधिपत्य केले. सूर्य डोळा झाला, वारा प्राण झाला; मग देवांनी त्याचा दुसरा भाग अग्निला दिला. म्हणून, जो जाणतो, तो या पुरुषाला ब्रह्म मानतो; कारण सर्व देवता त्यात वास करतात, जसे गायी गोठ्यात. पहिल्या प्रमाणात, ते त्रीविध मार्गाने सर्वत्र फिरते; एका मार्गाने इथे, दुसऱ्याने तिथे, तिसऱ्याने इथेच राहते. जलात ठेवलेले, मातांच्या गर्भात वाढलेले हे शरीर आत आहे; त्यात सावली आहे, म्हणून त्याला 'सावली' असे म्हणतात. यानंतर, युद्धाच्या प्रसंगी, सर्व शस्त्रे, बाण, धनुष्यांची शक्ती, तलवारी, कुऱ्हाडी, शस्त्रे, आणि मनातील संकल्प—हे सर्व, अर्बुदा, तुझ्याकडे आहेत. आमच्या शत्रूंच्या दृष्टीसाठी आम्हाला हे प्रकट कर, आणि बलवानांना दाखव. उठा, एकत्र या, हे दैवी मित्रांनो; जे दिसतात आणि जे अदृश्य आहेत, ते सर्व तुमचे रक्षक होवोत—अर्बुदातील आमचे मित्र. उठा, पकडा, दोन्ही हातांनी पकडून बांधा; शत्रूंच्या सैन्याचा अर्बुदात नाश करा. अर्बुदा हे देवाचे नाव आहे, आणि न्यर्बुदी हा प्रभू आहे; हे दोघे, मध्यआकाश आणि पृथ्वी व्यापतात. या दोघांसोबत, इंद्रासह, मी माझ्या सैन्यासह विजय मिळवतो. उठा, हे दैवी शक्तींनो, अर्बुदात, सैन्यासह; शत्रूंच्या सैन्याचा भंग करा आणि त्यांना सुख-समृद्धीने वेढा. सात श्रेष्ठजण, न्यर्बुदात जन्मलेले, पाहतात; सर्वांसह, जेव्हा आहुती दिली जाते, सैन्यासह उठा. शत्रूंच्या स्त्रिया अश्रूंनी भरल्या जावोत, त्यांच्या कानात हंबरडा घुमो, केस विस्कटलेले, जेव्हा पुरुष अर्बुदात मारला जातो आणि फाडला जातो. मृतदेह ओढत, मनात मुलगा, नवरा, भाऊ किंवा नातेवाईक यांची ओढ ठेवून, ती बाई हंबरडा फोडो, अर्बुदात फाडली गेली आहे म्हणून. गिधाडे, कावळे, गरुड, घार, इतर मांसाहारी पक्षी, कोल्हे आणि लोभी प्राणी—हे सर्व शत्रू फाडले गेलेले पाहून तृप्त होवोत. प्रत्येक रानटी प्राणी, माशी, किडा—मृतदेह, विष्ठा, सडलेले मांस, चावलेले अन्न, तुझ्या फुगवणीत—यांनी तृप्त व्हावे. श्वासोच्छ्वास, प्राण, ते सर्व तुझ्या फुगवणीत पकडले जावोत; वस्त्या आणि वस्तीचे लोक निघून जावोत, शत्रूंमध्ये तुझ्या फुगवणीत हे पाहताना. शत्रूंना भीतीने हलव आणि पांगव; तुझ्या फुगवणीत रुंद जबड्यांनी आणि बलशाली हातांनी त्यांना भेद. त्यांचे हात आणि मनातील कपट गोंधळात पडो; त्यांचे काहीच उरू नये, तुझ्या फुगवणीत. विध्वंसक, बलवान, मोठ्याने गर्जणारे, संहारक, हे सगळे एकत्र धावो; दुष्ट, केस विस्कटलेल्या, रडणाऱ्या बायका, फुगवणीत मृतावर जावोत. कुत्र्यासारख्या अप्सरा, विविध रूपे, फुगवणी; भांड्यात ढवळणारा, चावणारा, दुष्ट शोधणारा—हे सर्व फुगवणीत शत्रूंना दिसू दे, आणि बलवानांना प्रकट कर. अशा प्रकारे, हे सर्व विश्व, शरीर, देवता, गुण-दोष, सुख-दुःख, आणि विजय-पराजय यांचे अद्भुत गुंफण या मंत्रांमध्ये उलगडते.