एका काळी, मानव आपल्या जीवनात शांती, समृद्धी आणि विजयासाठी देवतांना प्रार्थना करत होता. तो पवित्र जलांना विनंती करतो, “हे पवित्र जलांनो, आमच्यापासून शत्रू दूर करा, दोष आणि दुष्कर्म दूर करा. आपल्या सुंदर स्वरूपांनी आमच्याकडून वाईट स्वप्ने आणि अशुद्धता दूर घ्या.” नंतर, तो विष्णूच्या पावलांचा स्मरण करतो—जे पृथ्वीवर, वायुमंडलात, आकाशात, दिशा-दिशांत, आशेमध्ये, ऋग्वेदात, यज्ञात, औषधींमध्ये, जलात, शेतीत आणि प्राणामध्ये स्थिर आहेत आणि शत्रूंचा नाश करणारे आहेत. तो म्हणतो, “मी विष्णूच्या पावलांप्रमाणे पृथ्वीवर पाऊल टाकतो; पृथ्वीवरून, वायुमंडलातून, आकाशातून, दिशांतून, आशेतून, ऋग्वेदातून, यज्ञातून, औषधींमधून, जलातून, शेतीतून आणि प्राणातून आम्ही आमचे द्वेष करणाऱ्याला किंवा ज्याला आम्ही द्वेष करतो त्याला दूर करतो. त्याचे आयुष्य, त्याचा श्वास त्याच्यापासून जावो.” त्याला विजयाची खात्री मिळते—“विजय आमचा आहे, सर्व युद्धे आणि वैर आम्ही जिंकली आहेत. हे मी त्या वंशजावर, त्या पुत्रावर बांधतो—त्याची तेज, शक्ती, प्राण आणि आयुष्य मी यामध्ये गुंडाळतो, त्याला खाली घालतो.” तो सूर्याच्या गतीचा, धर्माच्या मार्गाचा, तेजस्वी दिशांचा, सप्तर्षींचा, ब्रह्माचा आणि ब्राह्मणांचा पाठपुरावा करतो आणि प्रार्थना करतो, “मला संपत्ती आणि ब्रह्मतेज लाभो.” शत्रूला पराभूत करण्यासाठी तो म्हणतो, “ज्याला आम्ही शोधतो, त्याला आम्ही यज्ञात अर्पण करतो. परब्रह्माच्या उघड्या जबड्यांनी त्याचा नाश करतो. वैश्वानराच्या दातांनी शस्त्र त्याच्यावर रोवतो—हे देवी, ही आहुती पराक्रमी आणि विजयी आहे.” राजा वरुणाच्या बंधनाने तो म्हणतो, “त्या वंशजाला, त्या पुत्राला अन्नात आणि प्राणात बांधा.” तो अन्नाच्या देवतेला प्रार्थना करतो, “पृथ्वीवरून जे काही अन्न मिळते, ते आम्हाला मिळो.” तो स्वर्गीय जलांकडे जातो आणि म्हणतो, “त्यांच्या सारामध्ये आम्ही मिसळलो आहोत. हे अग्निदेव, मी दूधाने समृद्ध आलो आहे—माझे तेज कधीही हिरावू नका.” तो पुन्हा अग्नीला प्रार्थना करतो, “माझे तेज, संतती आणि दीर्घायुष्य मला मिळो. देव, इंद्र आणि ऋषी मला हे ज्ञान देऊ देत.” शत्रूंनी उच्चारलेल्या शाप किंवा दुष्ट शब्द, मनातल्या वाईट बाण—हे अग्नी, त्या जादूगारांना त्यांच्या हृदयातच भेदून टाका. आपल्या ज्वालांनी त्यांना, दुष्ट आत्म्यांना, रक्तपिपासूंना, भक्षकांना दूर करा. मी त्याच्यावर वज्र फेकतो—त्याचे मस्तक फोडण्यासाठी. सर्व देव हे ऐकू देत. तो ठामपणे म्हणतो, “माझ्या सामर्थ्याने मी शत्रूचे, स्पर्धकाचे, द्वेष्याचे मस्तक छाटीन.” मग तो एक दिव्य ताईत धारण करतो—तो नांगराच्या फाळापासून जन्मलेला, मंथनाने भरलेला, तेज आणि साराने युक्त. तो म्हणतो, “सुताराने किंवा नांगरवाल्याने तुला जखमी केले असेल, तर शुद्ध जलं तुला शुद्ध करो.” सोनेरी हाराने अलंकृत, श्रद्धा, यज्ञ आणि महत्त्व धारण केलेला हा ताईत घरात पाहुण्यासारखा वास करो. त्याला तुप, सोम, मधुर अन्न अर्पण करतो आणि म्हणतो, “तो वडिलांसारखा आम्हाला नेहमी बरे करो; हा ताईत देवांकडे परत जावो.” बृहस्पतीने यमासाठी बांधलेला, तुपाने न्हालेला, खदिराच्या लाकडाचा, बलवान असा हा ताईत—अग्नी, इंद्र, सोम, सूर्य, चंद्र, वायू, अश्व, अश्विनी कुमार, सविता—या सर्वांच्या कृपेने तो दिवसेंदिवस बल, तेज, ऐश्वर्य, वाणी, ऐकू, दृष्टी, समृद्धी, आरोग्य, आणि महानता मिळवो. या ताईताने द्वेष करणाऱ्याचा नाश होवो. अशा प्रकारे, या प्रार्थनांमध्ये भक्त आपल्या जीवनात शुभता, विजय, तेज, आरोग्य, आणि देवांचा आशीर्वाद मागतो; शत्रू, दुष्टता, रोग, आणि सर्व वाईट गोष्टी दूर व्हाव्यात, अशी परम श्रद्धेने याचना करतो.