एका काळी, एक जिज्ञासू साधक आपल्या संरक्षणासाठी व यशासाठी प्रार्थना करतो. तो वरुण देवतेला विनंती करतो की, जसा वारा झाडांना उन्मळून टाकतो, तसेच तू माझ्या शत्रूंना—जे पूर्वी किंवा नंतर जन्मले आहेत—माझ्यासमोर नम्र कर. माझे रक्षण कर. तो पुढे वरुणाला विनंती करतो की, जे माझ्या दैवाच्या किंवा आयुष्याच्या आधीपासून मला हानी पोहोचवू पाहतात, किंवा माझ्या पशूंमध्ये किंवा राज्यात मीठ घालू पाहतात, त्यांना तू छाटून टाक. यानंतर साधक वरुणरत्नाची स्तुती करतो. जसा सूर्य तेजाने प्रकाशित होतो, आणि जसे त्याचे तेज त्याच्यात वसले आहे, तसेच हे वरुणरत्न, मला कीर्ती आणि समृद्धी लाभू दे. माझे तेज हरवू देऊ नकोस, मला यशाशी एकरूप कर. मग तो प्रार्थना करतो—जशी कीर्ती चंद्रात, सूर्यात आणि माणसांमध्ये आहे, तसेच हे वरुणरत्न, मला कीर्ती आणि समृद्धी लाभू दे, माझे तेज हरवू देऊ नकोस, आणि मला यशाशी एकरूप कर. पुढे तो म्हणतो, जशी पृथ्वीवर, प्रज्वलित अग्नित कीर्ती आहे, तसेच हे वरुणरत्न, मला कीर्ती आणि समृद्धी लाभू दे; माझे तेज हरवू देऊ नकोस, मला कीर्तीशी जोड. जशी कीर्ती एका कुमारिकेत, सज्ज रथात आहे, तसेच हे वरुणरत्न, मला कीर्ती आणि समृद्धी लाभू दे; माझे तेज हरवू देऊ नकोस, मला कीर्तीशी जोड. सोमपान, मधुप्रदान, अग्निहोत्र, वषट्-घोष, यज्ञकर्ता, प्रजापती आणि सर्वोच्च अधिपती यांच्यासारखी कीर्ती मला लाभू दे, हे वरुणरत्न. माझे तेज हरवू देऊ नकोस, आणि मला कीर्तीशी जोड. देवतांमध्ये जशी अमरता आणि सत्य आहे, तसेच हे रक्षणरत्न, मला कीर्ती आणि समृद्धी लाभू दे; मला तेज प्रदान कर, आणि मला कीर्तीशी एकरूप कर. यानंतर कथा पुढे जाते आणि विविध रथांची वर्णने येतात. पहिला रथ इंद्राचा, दुसरा देवांचा, तिसरा वरुणाचा असून, सर्वात खालचा रथ सर्पांचा आहे, आणि स्थिर रथ अरदथाचा आहे. दर्भा हे जणू ज्वाला आहे, वृक्ष व घोड्याचे केस हे झाकण आहेत, आणि रथाचे बांधणे हे बंधन आहे. साधक प्रार्थना करतो—पांढऱ्या पायाच्या सर्पाला, पूर्वी आणि नंतरच्या, तू नष्ट कर; जणू काही उडी मारून, त्या सर्पांचे विष, वज्रासारखे भयंकर, लाकडासारखे, नष्ट होऊ दे. मूकपणे, बुडत-उठत, तो पुन्हा बोलतो; जणू उडी मारून, सर्पांचे विष, वज्रासारखे, लाकडासारखे, नष्ट होऊ दे. पैद्व नावाचा योद्धा काळ्या, पांढऱ्या आणि करड्या सर्पांना नष्ट करतो; तो रथाच्या योकाचा शिर फोडतो, विषारींचा संहार करणारा आहे. साधक पैद्वाला म्हणतो, "तू पुढे जा, तू अग्रगण्य आहेस; आम्ही तुझ्या मागे येतो. तू आमच्या मार्गातील सर्प दूर कर." हा पैद्व जन्मला आहे, हे त्याचे क्षेत्र आहे. हे घोड्याचे पाऊलखुणा आहेत, जो सर्पांचा नाश करणारा, सामर्थ्यवान आहे. शेतात दोन विषारी सर्प आहेत—एक मादी, एक नर—दोघेही विषारी; जे बांधले आहे ते तुटत नाही, जे सुटले आहे ते एकत्र येत नाही. इथे जवळचे आणि दूरचे विषारी सर्प आहेत; मी गदा घेऊन विंचू, सर्प आणि काठी घेऊन येणाऱ्याला मारतो. हा सर्पासाठी आणि देशी-विदेशी दोघांसाठी उपाय आहे; इंद्राने सर्पाला शक्तिहीन केले, पैद्वाने त्याला निरुपद्रवी केले. आपण पैद्वाचे पूजन करतो, जो आपल्या स्थानी दृढ आहे; हे विषारी, नाश करणारे मागे चमकत बसले आहेत. त्यांचा प्राण आणि विष हरपले आहे, वज्रधारी इंद्राने त्यांना ठार केले; इंद्राने वार केला, आणि आपणही. विषारी, दीर्घायुषी, नाश करणारे ठार झाले; काळ्याला चमच्याने, पांढऱ्याला दर्भाने मार. किरात कन्या आपल्या सखींसह, सोन्याच्या फावड्याने पर्वत उतारावर औषध खोदते. तरुण वैद्य, डागाळलेला, अजिंक्य, येतो; तो देशी-विदेशी सर्प व विंचूंना स्तब्ध करतो. इंद्र, मित्र, वरुण, वायू आणि पर्जन्य यांनी सर्पाला माझ्यासाठी शक्तिहीन केले. इंद्राने सर्प व नाशक, देशी, विषारी, काळा, दहा दात असलेला, यांना शक्तिहीन केले. इंद्राने पहिल्या महान जन्मदात्याला ठार केले; तहानलेल्यांमध्ये, कोणात सार होते, कोणात नव्हते? त्याने सर्वांच्या डोकी एकत्र पकडली, जणू बेरीच्या घडासारखी; नदीच्या मध्यभागी जाऊन, त्याने सर्पाचे विष काढून टाकले. सर्व सर्पांचे विष, नद्या वाहून घेऊन जावोत; जे ठार झाले, पराभूत, नष्ट, विखुरले गेले. वनस्पतींमध्ये, जसे उत्तम शेत निवडतात तसे, मी श्रेष्ठ औषधी निवडतो; कुशल सारथ्याने घोडा चालवतो तसे, विष दूर जावो. जितके विष अग्नित, सूर्यात, पृथ्वीवर, वनस्पतींमध्ये आहे—कांदा आणि कनकनक नावाचे विष तुझ्यापासून दूर होवो. ज्यांचा जन्म अग्नीत, वनस्पतीत, सर्पांत, जलात, वीजेत झाला—सर्व महान व विविध सर्पांना आपण श्रद्धेने नमस्कार करतो. तुला तौदी, तुला घृताची म्हणतात; मी तुझे पाऊल खाली ठेवले, विषाचा नाश करणारा म्हणून. अंगोपांगातून, हृदयातून विष काढून टाक; विषाची प्रवाह शक्ती तुझ्यापासून दूर जावो. विष दूर निघून गेले, पूर्वेकडे पळाले; अग्नीने सर्पाचे विष जाळले, सोमाने ते वाहून नेले; विष दातामागे अमरतेत गेले. यानंतर साधक शक्तीची प्रार्थना करतो—तुझ्यात इंद्राची शक्ती, वीर्य, सामर्थ्य, पराक्रम आहे; विजय व एकतेसाठी, मी तुझ्या प्रार्थनांच्या एकतानतेने तुझी जोडी लावतो. पुन्हा तोच मंत्र—इंद्राची शक्ती, वीर्य, सामर्थ्य, पराक्रम तुझ्यात आहे; विजय व सार्वभौमत्वासाठी, मी तुझी जोडी लावतो. शेवटी, तो म्हणतो—इंद्राची शक्ती, वीर्य, सामर्थ्य, पराक्रम तुझ्यात आहे; विजय व इंद्राच्या एकतेसाठी, मी तुझी जोडी लावतो. अशा प्रकारे, हा साधक देवतेकडे, वनस्पतींकडे, औषधींकडे आणि रत्नांकडे प्रार्थना करतो, आपले रक्षण, यश, कीर्ती, आणि विषाचा नाश यासाठी, श्रद्धेने आणि भक्तीने.