एकदा ऋषी आणि त्यांच्या शिष्यांनी, देवतांच्या कृपेची प्रार्थना करत, आपल्या शत्रूंवर विजय मिळवण्यासाठी यज्ञ आरंभ केला. सर्वप्रथम, त्यांनी अग्नीला आवाहन केले – “हे अग्नीदेवा, तुझ्या तेजाने त्या व्यक्तीला शक्तिहीन कर, जो आमचा द्वेष करतो आणि ज्याचा आम्ही द्वेष करतो.” मग त्यांनी वायूला पुकारले – “हे वायुदेवा, तुझ्या उष्णतेने, तुझ्या ज्वाळांनी, तुझ्या प्रखर तेजाने आणि तुझ्या झपाट्याने त्या शत्रूला जाळ, झपाट, आणि शक्तिहीन कर, जो आमचा द्वेष करतो आणि ज्याचा आम्ही द्वेष करतो.” यानंतर त्यांनी सूर्यदेवतेला वंदन केले – “हे सूर्यदेवा, तुझ्या उष्णतेने, तुझ्या ज्वाळांनी, तुझ्या तेजाने आणि तुझ्या झपाट्याने त्या शत्रूला जाळ, झपाट, आणि त्याचे तेज क्षीण कर, जो आमचा द्वेष करतो आणि ज्याचा आम्ही द्वेष करतो.” मग त्यांनी चंद्रदेवतेला प्रार्थना केली – “हे चंद्रा, तुझ्या उष्णतेने, तुझ्या झपाट्याने, तुझ्या ज्वाळांनी आणि तुझ्या तेजाने त्या शत्रूला जाळ, झपाट, जळव, आणि त्याचे तेज क्षीण कर, जो आमचा द्वेष करतो आणि ज्याचा आम्ही द्वेष करतो.” यानंतर त्यांनी जलदेवता म्हणजेच पाण्यांना आळवले – “हे आपो, तुझ्या उष्णतेने, तुझ्या झपाट्याने, तुझ्या ज्वाळांनी आणि तुझ्या तेजाने त्या शत्रूला जाळ, झपाट, जळव, आणि त्याचे तेज क्षीण कर, जो आमचा द्वेष करतो आणि ज्याचा आम्ही द्वेष करतो.” नंतर, त्यांनी काही अदृश्य शक्तींना, जसे शेरभक, शेवृधक, म्रोका, सर्प, जूर्णी, उपब्दे, अर्जुनी आणि भरूजी, यांना आवाहन केले – “तुमच्या गती परत फिरू द्या, जादूटोण्याचे शस्त्र परत द्या; ज्या व्यक्तीत तुम्ही वास करता, ज्याला तुमच्या पाठवणाऱ्याने पाठवले आहे, त्याचेच मांस तुम्ही भक्षण करा, त्यालाच नष्ट करा.” त्यांनी भरूजीला विनंती केली – “परतणारे तुझ्याकडे परत येऊ देत; शत्रूचे, दुष्टांचे शस्त्र परत येऊ देत. ज्या व्यक्तीचा तू आहेस, ज्याला तू मारले आहेस, त्यालाच घे, माझे मांस घेऊ नकोस.” यानंतर, त्यांनी पृष्णिपर्णी या देवीचे स्मरण केले – “हे पृष्णिपर्णी देवी, आम्हाला संकटमुक्त, दुःखमुक्त कल्याण प्राप्त करून दे. कण्वांचा मंत्र प्रचंड आहे; त्या बलवान व्यक्तीला तू नष्ट करू नकोस. ही पृष्णिपर्णी, प्रथमजन्मी, शक्तिसह उत्पन्न झाली होती. तिच्या सहाय्याने मी दुष्ट नाव असलेल्या व्यक्तींचे डोके पक्ष्याच्या डोक्यासारखे कापतो. शत्रू, रक्तवाहक, सूज आणणारा, आणि गर्भातील कण्वा यांना तू नष्ट कर, हे पृष्णिपर्णी, आणि तू बलवान हो. पर्वतात त्यांना टाक, जे जीवनाच्या जवळ आले आहेत; तू, देवी, त्यांच्या मागे अग्नीप्रमाणे धाव. जे जीवनाच्या जवळ आले आहेत, त्या कण्वांना तू दूर कर, जिथे अंधकार जातो, तिथेच मांसभक्षक पोहोचलेला आहे.” यानंतर त्यांनी आपली संपत्ती आणि पशुधन पुन्हा मिळवण्यासाठी प्रार्थना केली – “गेल्या गेलेल्या गायी इथे परत येऊ देत; त्यांच्या सोबतीला वारा प्रसन्न होऊ दे. त्वष्टृ त्यांचे रूप आणि चिन्ह ओळखतो; सविता त्यांना या गोठ्यात एकत्र आणो. सर्व गायी या गोठ्यात एकत्र येऊ देत; बृहस्पती जाणून त्यांना आत घेवो. सिनीवाली सर्वात पुढच्या गायींचे नेतृत्व करो; अनुमती, आलेल्यांना थांबव. गायी, घोडे, आणि लोक एकत्र येऊ देत. जो धान्याचा साठा आहे, तो मी वाहत्या आहुतीने एकत्र करतो. मी गायींचे दूध, बल आणि सार तुपासह एकत्र करतो. आमचे वीर, अशा प्रकारे शिंपडलेले, स्थिर राहोत; आमच्या गायी माझ्या संरक्षणाखाली दृढ राहोत. मी गायींचे दूध आणतो, धान्याचे सार आणतो. आमचे वीर, आणलेले, येथे आहेत; या घरात पत्नी प्रमुख आहे.” शेवटी, त्यांनी औषधीला वंदन केली – “शत्रूला कधीच विजय मिळणार नाही; तू विजयी, टिकाऊ, आणि सर्वांना पराभूत करणारी आहेस. हे औषधे, प्रतिद्वेषाने शत्रूचा घास नष्ट कर आणि त्यातील रस काढून टाक.” अशा प्रकारे, ऋषी आणि त्यांचे शिष्य विविध देवता, शक्ती आणि औषधी यांना आवाहन करून, आपली सुरक्षा, समृद्धी आणि शत्रूंवर विजय मिळवण्यासाठी प्रार्थना करतात. या प्रार्थनांमध्ये श्रद्धा, शक्ती आणि संरक्षणाची अमूल्य भावना आहे.