सर्व काळात, यज्ञासाठी योग्य प्रकारे निवडलेला दगड, ओलसर गाळणी, आणि विस्तारित यज्ञाच्या सहाय्याने, यजमान आपली आहुती सादर करतो. प्रजापतीचा यज्ञ हा त्याच्यासाठी विस्तारित केला जातो, जो हा यज्ञकर्म करतो. जो आहुती अर्पण करतो, तो प्रजापतीच्या पावलावर पाऊल ठेवतो, त्याच्या मार्गाचे अनुसरण करतो. गृहात आलेला अतिथी हा आहवनीय अग्नि असतो; घरात असलेला गार्हपत्य अग्नि असतो; आणि ज्या अग्नित अन्न शिजवले जाते, तो दक्षिणाग्नि असतो. जो अतिथीच्या जेवणाआधी स्वतः खातो, त्याला केलेले आणि पूर्णत्वाला गेलेले असे दोन्ही मिळतात. त्याला दूध आणि त्यातील सार मिळते; पोषण आणि वाढ मिळते; संतती आणि गायी मिळतात; कीर्ती आणि प्रसिद्धी मिळते; समृद्धी आणि समज मिळते. पण, जो अतिथी वेदज्ञ आहे, त्याच्या उपस्थितीत स्वतः जेवू नये. अतिथीने प्रथम जेवावे, आणि मगच आपण जेवावे—यज्ञाची अखंडता आणि सातत्य टिकवण्यासाठी हे व्रत आहे. विशेष स्वादिष्ट पदार्थ—दही, दूध किंवा मांस—हे स्वतःसाठी आधी खाऊ नये. जो हे जाणून, दूध ओतून अर्पण करतो, त्याला अग्निष्टोम यज्ञाच्या भरघोस फलाइतकी समृद्धी प्राप्त होते. जो तुप अर्पण करतो, त्याला अतिरात्र यज्ञाच्या फळाइतकी समृद्धी मिळते. मध अर्पण केल्याने सत्रसत्य यज्ञाचे फळ मिळते. मांस अर्पण केल्याने द्वादशाह यज्ञाचे फळ मिळते. जो जल अर्पण करतो, त्याला संततीची प्राप्ती, स्थिर पाया, आणि लोकांमध्ये प्रियत्व मिळते. उषा 'हिं' असा स्वर उच्चारते; सविता स्तुती करतो; बृहस्पती सामर्थ्यासाठी गाते; त्वष्टा पोषणासाठी निर्माण करतो; आणि सर्व देवता विश्रांतीसाठी यत्न करतात. जो हे जाणतो, त्याच्यासाठी विश्रांतीचे स्थान हे समृद्धी, संतती आणि गायींचे ठिकाण बनते. सूर्य उगवताना 'हिं' म्हणतो, सकाळी स्तुती करतो, मध्यान्ही गातो, दुपारी निर्माण करतो, आणि संध्याकाळी विश्रांती घेतो. हे जाणणाऱ्यासाठी विश्रांतीचे स्थान समृद्धी, संतती आणि गायींचे ठिकाण होते. मेघ 'हिं' म्हणतो, गडगडाटात स्तुती करतो, चमकताना निर्माण करतो, पावसात गातो, आणि झडताना विश्रांती घेतो. हे जाणणाऱ्यासाठीही विश्रांती समृद्धी, संतती आणि गायींचे ठिकाण होते. जो अतिथीकडे पाहतो, 'हिं' म्हणतो, अभिवादन करतो, स्तुती करतो, पाणी मागतो, गातो, अर्पण करतो, निर्माण करतो, आणि उरलेले अन्न हे विश्रांतीचे स्थान असते; हे जाणणाऱ्यासाठी तेच स्थान समृद्धी, संतती आणि गायींचे ठिकाण होते. या विश्वरूपात, प्रजापती आणि परमेष्ठी हे शिंगे आहेत, इंद्र हे डोके, अग्नि कपाळ, यम शिराचा मागचा भाग आहे. सोम राजा मेंदू आहे, स्वर्ग वरचा जबडा, पृथ्वी खालचा जबडा आहे. वीज जिभ आहे, मरुत दात आहेत, रेवती तारे माने आहेत, कृत्तिका खांदे, उष्णता पाठ आहे. सर्वव्यापी वायू शरीर आहे, स्वर्गीय लोक काळा डाग हा आधार आहे. गरुड कूबड आहे, अंतराळ मज्जा आहे, बृहस्पती खांद्यावरचा भाग आहे, बृहती आणि किकसा छंद गळा आहेत. देवतांच्या पत्नी पाठ आहेत, उपसद बाजू आणि बरगड्या आहेत. मित्र आणि वरुण खांदे, त्वष्टा व अर्यमान, दोषणी आणि महादेव हात आहेत. इंद्राणी राख आहे, वायु शेपटी, पवमान पाय आहेत. ब्रह्म आणि क्षत्र हिप्स आहेत, बल मांड्या आहे. धाता आणि सविता पोटरी आहेत, गंधर्व, अप्सरा, कुस्थिका, आणि अदिती खुर आहेत. चेतना हृदय आहे, यकृत बुद्धी आहे, व्रत छाती आहे. भूक पोट आहे, इरा आतडी आहे, पर्वत बरगड्या आहेत. राग मूत्रपिंड आहे, क्रोध वीर्य आहे, संतती जननेन्द्रिय आहे. नद्या शिरा आहेत, वर्षाधिपती स्तन आहेत, वीज स्तनाग्र आहे. सर्वव्यापी त्वचा आहे, वनस्पती केस आहेत, तारे रूप आहे. दैवी प्राणी गुदद्वार आहेत, मानव आतडी आहेत, येथे पोट आहे. राक्षस रक्त आहेत, इतर प्राणी मेद आहेत. या प्रकारे, संपूर्ण विश्वच एका दिव्य शरीरासारखे आहे, ज्यामध्ये प्रत्येक देवता, शक्ती, आणि घटक आपले स्थान घेतात. यज्ञ, अतिथिसत्कार, आणि समजून केलेली अर्पण हीच खरी समृद्धी, संतती, आणि कीर्ती मिळवण्याची मार्गदर्शिका आहे.