कथा अशी सुरू होते: एक साधक आपल्या मनातील कामाला, म्हणजेच इच्छा, अत्यंत श्रद्धेने आणि प्रार्थनेने बोलतो. तो कामाला विनंती करतो, "हे कामा, माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना तू पराभूत कर. त्यांना अंधारात फेक, त्यांना शक्तिहीन कर, त्यांचा सार नष्ट कर, आणि त्यातल्या एकालाही एक दिवसही जगू देऊ नको." साधकाची प्रार्थना पुढे वाढते, "कामा, तू माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना नष्ट कर, आणि माझ्यासाठी एक विस्तीर्ण जग निर्माण कर, जे ज्ञानासाठी योग्य असेल. चार दिशांनी मला वंदन करावे, आणि सहा मोठ्या धारांनी तुप माझ्याकडे वाहावे." तो म्हणतो, "ते प्रतिस्पर्धी, जे तू खाली फेकले आहेस, ते जणू ज्या बोटीचे दोर तोडले आहेत, तशा दूर वाहून जावोत. ज्या बाणांनी जखमी झाले आहेत, त्यांना परत येणे नाही." आता साधक देवांना संबोधित करतो, "अग्नी, इंद्र, आणि सोम हे सर्व जण जणू बार्ली (जव) आहेत. जे देव बार्लीमध्ये रमतात, ते या एका (प्रतिस्पर्ध्याला) दूर करोत." पुढे तो म्हणतो, "तो खाली फेकलेला, संतानविना, मित्र आणि नातेवाईकांकडून तिरस्कारित, जमिनीमध्ये वीजेसारखा गडगडून जावो; बलवान देव माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना नष्ट करो." "हा महान एक पडला आहे, आणि जे वीजेचे गडगडाट आहेत, पण वीज पडत नाही, ते सर्व गडगडाट सहन करतात. जसा सूर्य संपत्ती आणि तेजाने उगवतो, तसा बलवान देव माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना खाली फेको." "हे कामा, ब्रह्मणांनी पसरवलेले तुझे त्रिगुणी संरक्षण, ते अजिंक्य कवच, माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना वेढून घे, जेणेकरून प्राण, पशू, आणि जीवन मला निवडतील." "ज्या शक्तीने देवांनी असुरांना दूर केले, ज्या शक्तीने इंद्राने दस्यूंना अंधारात फेकले, त्या शक्तीने कामा, माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना या जगापासून दूर कर." "जसा देवांनी असुरांना दूर केले, जसा इंद्राने दस्यूंना आणि अंधाराला पराभूत केले, तसा कामा, माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना या जगापासून दूर कर." "कामा प्रथम जन्मला; देव, पितर, किंवा माणसाही त्याला प्राप्त करू शकले नाहीत. म्हणून तू सर्वश्रेष्ठ, सर्वविजयी, महान आहेस; तुला मी श्रद्धापूर्वक नमस्कार करतो." "जितका आकाश आणि पृथ्वी विस्तारले आहेत, जितका जल पसरले आहे, जितका अग्नी पोहोचतो, तितका तू महान, सर्वविजयी, बलवान आहेस; तुला मी श्रद्धापूर्वक नमस्कार करतो." "जितक्या दिशाआहेत, मध्यदिशा, क्रॉसवे, जितके तेजस्वी प्रदेश आकाशात आहेत, तितका तू महान, सर्वविजयी, बलवान आहेस; तुला मी श्रद्धापूर्वक नमस्कार करतो." "जितके भुंगे, कीटक, कुरूरा, आणि जितके वृक्षावरचे साप आहेत, त्यापेक्षा तू महान, कामा, सर्व नष्ट करणारा, बलवान; तुला मी नमस्कार करतो." "जो डोळा लवतो, जो स्थिर उभा आहे, समुद्र, क्रोध—त्यापेक्षा तू महान, कामा, सर्व नष्ट करणारा, बलवान; तुला मी नमस्कार करतो." "वाऱ्यालाही कामा प्राप्त होत नाही, अग्नी, सूर्य, किंवा चंद्रालाही नाही; त्यापेक्षा तू महान, कामा, सर्व नष्ट करणारा, बलवान; तुला मी नमस्कार करतो." "कामा, तुझे शुभ, दयाळू रूप, जे तू निवडल्यावर सत्य प्रकट होते—त्या रूपांनी आमच्यात प्रवेश कर, आणि दुष्टांचे विचार दूर कर." आता साधक 'सर्वव्यापी सभागृह' (hall) याला संबोधित करतो. "मोजलेले, परत मोजलेले, आणि मर्यादित—सर्वव्यापी सभागृहात जे बांधले आहे, ते आम्ही मोकळे करतो." "तुझ्यात जे बांधले आहे, हे सभागृह, ज्या फास, गाठी बांधल्या आहेत—बृहस्पतीने वाणीने जसे मोकळे केले, तशी ती शक्ती आम्ही मोकळे करतो." "आम्ही आलो, आम्ही तुझे बंधन दृढ केले, आम्ही अडथळे जाणून, इंद्राने शस्त्राने जसे मोकळे केले, तशी बांधलेली वस्तु आम्ही मोकळे करतो." "तुझ्या बांबूंच्या, फासांच्या, प्राणांच्या, गवताच्या, पंखांच्या—सभागृहातील जे बांधले आहे, ते आम्ही मोकळे करतो." "पिन्सर्स, प्लेट्स, आणि आलिंगनाच्या क्लास्प—हे मनाच्या पत्नीचे बंधन आम्ही मोकळे करतो." "तुझ्या टोपल्या, आनंदासाठी छेदलेल्या वस्तु—हे आम्ही मोकळे करतो; मनाची पत्नी स्वतःच्या रूपाविरुद्ध उठू नये." "यज्ञस्थळ, अग्निस्थान, पत्नींची आसन, सभा—हे सभागृह, तू देवांचा आसन आहेस, हे दिव्य सभागृह." "अक्ष, योक, हजार डोळ्यांचे, क्रॉसबीम—जे बांधले आहे, ब्रह्मणांनी सांगितले आहे, ते आम्ही मोकळे करतो." "जो तुझे स्वीकारतो, सभागृह, आणि ज्याने तुला मोजले—दोघे, मनाची पत्नी, दीर्घायुष्य लाभो, वृद्ध होवो." "तो दुसऱ्या जगात जाऊ नये; जे दृढ बांधले, जे सजवले—त्याचे प्रत्येक अंग, प्रत्येक सांधा आम्ही मोकळे करतो." "जो तुझे मोजतो, सभागृह, ज्याने झाडे जोडली—प्रजापती, सर्वोच्च प्रभू, संतानासाठी तुला निर्माण केले." "त्याला नमस्कार, देणाऱ्याला नमस्कार, सभागृहाच्या प्रभूला नमस्कार; अग्नीला, जो चालतो, आणि तुला, व्यक्तीला, आमचा आदर." "गाय, घोडे, आणि सभागृहात जन्मलेले सर्व—सभागृहात संतानांनी समृद्ध, आम्ही तुझे बंधन मोकळे करतो." "तू अग्नी असलेल्या पुरुषांना, पशूंसह झाकतेस; सभागृहात संतानांनी समृद्ध, आम्ही तुझे बंधन मोकळे करतो." "ज्याने आकाश आणि पृथ्वी दरम्यान पसरवले आहे, त्या वस्तुने मी हे आश्रय घेतो; वातावरणाचा विस्तार, धुळीचा प्रदेश, मी शुभांसाठी गर्भ बनवतो. याने मी आश्रय घेतो." "पोषक, दुधाने समृद्ध, पृथ्वीवर स्थिर, मोजलेले आणि मर्यादित, सर्व अन्न वाहून—हे आश्रय, ज्याने तुला घेतले, त्याला हानी करू नको." "गवताने झाकलेले, फळांनी भरलेले, वस्त्र घातलेले, रात्रीसारखे, आश्रय जगाचा विश्रांती स्थान आहे. मोजलेले, तू पृथ्वीवर उभे आहेस, हत्तीच्या पावलासारखे." "तुझे बांधलेले आम्ही मोकळे करतो, हे इटा, आणि ते भरतो. मित्रा सकाळी वरुणाने बांधलेले मोकळे करो." "ब्रह्मणाने आश्रय स्थापन केले, ऋषींनी स्थापन आणि मोजले. इंद्र आणि अग्नी आश्रयाचे रक्षण करो, अमर, सोमाचा आसन." "गुहेत गुहा, भांड्यात भांडे ठेवले आहे. तिथे एक मर्त्य जन्मतो, ज्यापासून सर्व सृष्टी arises." "दोन पंखांचे, चार पंखांचे, सहा पंखांचे, मोजलेले, आठ पंखांचे, दहा पंखांचे—हे आश्रय, मनाची पत्नी, तू अग्नीच्या गर्भासारखी पडली आहेस." "पश्चिमेकडे पाहून मी तुला, आश्रय, सुरक्षितपणे जवळ जातो. अग्नी आणि अंतर्गत जल हे सत्याचे पहिले द्वार आहेत." "मी या जलांना आणतो, रोगमुक्त, रोग नष्ट करणारे. मी अमरत्व आणि अग्नी सोबत घरात प्रवेश करतो." "तू आम्हाला जड बंधनात बांधू नको; ते हलके असो. वधूसारखी, हे आश्रय, जिथे आम्ही इच्छितो, तिथे आम्ही तुला घेऊन जातो." या प्रकारे साधक कामा आणि सभागृहाला, त्यांच्या शक्ती, संरक्षण, आणि आशीर्वादासाठी श्रद्धापूर्वक प्रार्थना करतो, आणि सर्व बंधने, अडथळे, आणि दुष्ट विचार दूर व्हावेत, अशी विनंती करतो.