ती (ती दिव्य शक्ती) तेथून निघाली आणि पितरांकडे आली. पितरांनी तिला हाक मारली, “या, ओ स्वधा!” तिच्यासाठी राजा यम वासरू होता, आणि पात्र होते चांदीचे भांडे. मृत्यूचा पुत्र अंतकाने खाली दूध काढले, आणि फक्त स्वधा मिळवली गेली. पितरांचा जीवनाधार ही स्वधा आहे; जो हे जाणतो, तो स्वधाधारी होतो. त्यानंतर ती तेथून निघून माणसांकडे आली. माणसांनी तिला बोलावले, “या, ओ समृद्धी!” तिच्यासाठी मनू वैवस्वत वासरू होता आणि पात्र होते पृथ्वी. पृथु वेण्याने खाली दूध काढले, आणि शेती व धान्य मिळवले गेले. माणसे स्वधा, शेती आणि धान्य यावर जगतात; जो हे जाणतो, तो कृषीसमृद्धीचा धारक होतो. पुढे ती सप्तर्षींकडे गेली. सप्तर्षींनी तिला हाक मारली, “या, ओ पवित्र ज्ञान!” तिच्यासाठी राजा सोम वासरू होता, आणि पात्र होते छंद. बृहस्पती अंगिरसाने खाली दूध काढले, आणि पवित्र ज्ञान व तप मिळवले गेले. सप्तर्षी ज्ञान व तपावर जगतात; जो हे जाणतो, तो ब्राह्म तेजाचा धारक होतो. ती देवांकडे गेली. देवांनी तिला बोलावले, “या, ओ बल!” तिच्यासाठी इंद्र वासरू होता, पात्र होते समिधेचे चमचे. सविता देवाने खाली दूध काढले, आणि फक्त बल मिळवले गेले. देव बलावर जगतात; जो हे जाणतो, तो बलाचा धारक होतो. ती गंधर्व आणि अप्सरांकडे गेली. त्यांनी तिला बोलावले, “या, ओ सुवासिके!” तिच्यासाठी चित्ररथ सौर्यवर्चस वासरू होता, पात्र होते निळ्या कमळाचे पान. वसुरुचि सौर्यवर्चसाने खाली दूध काढले, आणि शुद्ध सुवास मिळवला गेला. गंधर्व व अप्सरा सुवासावर जगतात; जो हे जाणतो, तो सुवासाचा धारक होतो. ती इतर प्राण्यांकडे गेली. इतर प्राण्यांनी तिला हाक मारली, “या, ओ आच्छादन!” तिच्यासाठी कुबेर वैश्रवण वासरू होता, पात्र होते फास. चांदीच्या आऱ्याचा कुबेरकाने खाली दूध काढले, आणि फक्त आच्छादन मिळवले गेले. इतर प्राणी व पितर आच्छादनावर जगतात; जो हे जाणतो, तो आच्छादनाचा धारक होतो आणि सर्व दुष्टता दूर राहते. ती नागांकडे गेली. नागांनी तिला बोलावले, “या, ओ विष!” तिच्यासाठी तक्षक वैशल्य वासरू होता, पात्र होते दुधी भोपळा. धृतराष्ट्र ऐरावताने खाली दूध काढले, आणि फक्त विष मिळवले गेले. नाग विषावर जगतात; जो हे जाणतो, तो विषाचा धारक होतो. स्वर्ग, पृथ्वी, आकाश, समुद्र, अग्नी आणि वाऱ्यांपासून मधुकुश उत्पन्न झाली. अमरत्व धारण करून, सर्व प्राणी हृदयाने तिच्यात आनंद मानतात. या महासागराचे दूध महान आणि सर्व प्रकारचे आहे; त्याचे बीजही त्यातच आहे असे म्हणतात. ज्या ठिकाणाहून मधुकुश समृद्धी घेऊन प्रकट होते, तेच प्राण आहे, तेच अमरत्वाचे केंद्र आहे. मानव पृथ्वीवर तिच्या क्रियेला अनेक प्रकारे तपासतात, प्रत्येकजण वेगळ्या पद्धतीने. मधुकुश अग्नी व वाऱ्यांपासून, मरुतांच्या सामर्थ्याने जन्मली. ती आदित्यांची माता, वसूंनीची कन्या, प्राणरूप, अमरत्वाचा नाभीबिंदू, सुवर्णकांतीची, मधुकुश, साजलेल्या तुपात गुंतलेली, हे महातेजस्वी तेज मर्त्यांमध्ये संचारते. देवतांनी मधुपासून मधुकुश उत्पन्न केली; तिचे गर्भ सर्व स्वरूपांचे झाले. माता जन्मलेल्या बाळाचे पोषण करते, आणि जन्मलेला हा सर्व लोकांना पाहतो. कोण खरेच त्याला ओळखतो? कोण त्याला पाहतो? ज्याच्या हृदयपात्रात सोम भरले आहे, ते अखंड आहे. ज्ञानी ब्राह्मण, ज्याला अंतर्दृष्टी आहे, त्याने त्यात आनंद मानावा. तो त्यांना खरोखर ओळखतो, पाहतो, ज्याचे दोन स्तन हजार धारांनी अखंड वाहतात. ते अन्न देतात, कधीही कमी पडत नाहीत. ती मोठ्या गर्जनेसह, सामर्थ्य देणारी, उंच आवाजात, व्रतस्थ होत येते. तिने तीन आहुती मोजून, आयुष्य वाढवते, आपल्या दूधांनी पोषण करते. पाणी तिच्याकडे वाहत येते—शाक्वरी, तेजस्वी बैल. ते पाऊस पाडतात; जो हे जाणतो, त्याच्या इच्छांची पूर्तता व पोषण पाण्यांमुळे होते. तुझी वज्रध्वनी म्हणजे वाणी, हे प्रजापती! बैलासारखा तू आपली शक्ती पृथ्वीवर फेकतोस. अग्नी आणि वाऱ्यांपासून मधुमुखी जन्मली, ती मरुतांची प्रखर संतान. जसा सोम अश्विनीकडून पहिल्या पिळणीला प्रिय आहे, तसा तेज माझ्यात प्रस्थापित कर, हे अश्विनो! जसा सोम इंद्र आणि अग्नीला दुसऱ्या पिळणीला प्रिय आहे, तसा तेज माझ्यात प्रस्थापित कर, हे इंद्र-अग्नी! जसा सोम ऋभूंना तिसऱ्या पिळणीला प्रिय आहे, तसा तेज माझ्यात प्रस्थापित कर, हे ऋभुंनो! मी मधुर जन्म घेऊ, मधुर होईन; मी, दूधाने समृद्ध, अग्नीला जाईन—तो मला तेजाशी एकरूप करो. मला तेज, संतती, दीर्घायुष्य दे, हे अग्नी. देवांनी हे माझ्यासाठी जाणावे; इंद्राने ते ऋषींनीसह जाणावे. जसे मधुकर्मी मध भरपूर गोळा करतात, तसे तेज माझ्यात प्रस्थापित कर, हे अश्विनो! जसे मधमाशा हे मध भरपूर साठवतात, तसे तेज, कांती, बल, आणि उत्साह माझ्यात प्रस्थापित कर, हे अश्विनो! डोंगर, पर्वत, गायी-घोडे, वाहणाऱ्या सुरेत जे मध आहे—ते सर्व मध माझ्यात असो. हे अश्विनो, मला मधाचा सार लावा, सौंदर्याचे अधिपती, जेणेकरून मी लोकांमध्ये तेजस्वी वाणी बोलू शकेन. तुझी वज्रध्वनी म्हणजे वाणी, हे प्रजापती! बैलासारखा तू आपली शक्ती पृथ्वीवर व आकाशावर फेकतोस. सर्व पशु त्यावर जगतात; त्याने मला शिल्लक सामर्थ्याने परिपूर्ण कर. पृथ्वी हा दंड, आकाश गर्भ, द्युलोक हा चाबूक, वीज हे सुवर्ण तेज, आणि थेंब. जो चाबूकाच्या सात प्रकारच्या मधाला जाणतो, तो मधाने परिपूर्ण होतो: पुरोहित, राजा, गाय, शेळी, तांदूळ, ज्वारी, आणि सातवे मध. तो मधाने परिपूर्ण होतो; त्याचे अन्न मधाने परिपूर्ण होते. तो मधाचे लोक जिंकतो, जो हे जाणतो. जेव्हा गर्भात वज्रध्वनी होते, तेव्हा प्रजापती आपल्या संततीमध्ये प्रकट होतो. म्हणून, यज्ञोपवीत उजव्या खांद्यावर घालून, “मी प्रजापतीसह जागृत होऊ” अशी भावना ठेवावी. जो हे जाणतो, तो प्रजापतीसह आपल्या संततीमध्ये जागृत होतो. मी स्पर्धकांचा नाश करणाऱ्या बैलाचे, तुपाने आणि तुपाच्या आहुतीने, कृपा मागतो. तू, ज्याची स्तुती केली जाते, आपल्या मोठ्या सामर्थ्याने माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना कमी कर. माझ्या मनाला न आवडणारे, डोळ्याला न रुचणारे, जिभेला न आवडणारे—ते वाईट स्वप्न मी दूर करतो. माझा प्रतिस्पर्धी, ज्याची स्तुती केली जाते, त्याचा नाश होवो. वाईट स्वप्न, इच्छा, दारिद्र्य, वंध्यत्व, अंधार, आणि भ्रम—हे प्रभु, आम्हाला त्या गोष्टींपासून मुक्त कर, ज्यात आमचा द्वेष करणारा आमचे नुकसान करतो. इच्छा दूर कर, दूर कर; जे माझे प्रतिस्पर्धी आहेत, ते माझ्यापासून दूर राहो. अग्नी, त्यांची तळातील, अंधारी वस्ती जाळून टाक. तुझी इच्छा, तुझी कन्या, गाई म्हणतात, ज्याला ज्ञानी तेजस्वी वाणी म्हणतात. तिच्याद्वारे माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना वेढ, जेणेकरून प्राण, पशु, आणि आयुष्य मला निवडो. कामाच्या बळाने, इंद्र, वरुण राजा, विष्णू, सवितृच्या प्रेरणेने, अग्नीच्या आहुतीने, माझे प्रतिस्पर्धी दूर कर, जसा कुशल नावाडी नौका पाण्यात ढकलतो. काम, बलवान, निरीक्षक, वेगवान, मला प्रतिस्पर्धींपासून मुक्त करो. सर्व देव माझे रक्षण करो; सर्व देव माझ्या आह्वानास येवोत. तुपात, हे इच्छेतील श्रेष्ठ, आनंद मान; त्यात रम. मला एकटा, प्रतिस्पर्धीविना कर. हे इंद्र-अग्नी, माझ्यासाठी इच्छा घेऊन एकत्र रहा; माझ्या प्रतिस्पर्ध्यांना खाली दाबा. अग्नी, ज्यांना खाली टाकले आहे, त्यांच्या तळातील अंधारी वस्ती जाळून टाक.