एकदा, एक साधक आपल्या जीवनात सौभाग्य आणि संकटापासून मुक्ती मिळवण्यासाठी विविध देवतांना प्रार्थना करू लागला. तो म्हणाला, “भग, शांशपेन, इंद्र आणि पृथ्वी यांच्या सहवासाने मी स्वतःला भाग्यशाली करतो. कोणतीही आपत्ती माझ्याजवळ येऊ नये.” त्याने पुढे प्रार्थना केली, “तुम्ही ज्या तेजाने आणि भगाच्या कृपेने झाडांवर विजय मिळवला, त्याच तेजाने मला भाग्यशाली करा; संकटे माझ्यापासून दूर राहू द्या.” तो भाग्यदेवतेला हाक मारतो, “अंध, परत येणारी, झाडांमध्ये वसणारी भाग्यदेवते, तुझ्या कृपेने मला भाग्य लाभू दे आणि माझे शत्रू थकून जाऊ देत.” पुढे साधक आपल्या हृदयातील वासनांना शांत करण्यासाठी देवांना विनवतो, “रथचालकांची आसक्ती, अप्सरांची इच्छा—हे देवहो, ती आसक्ती दूर करा, मला दुःख होऊ नये.” तो पुढे म्हणतो, “ती व्यक्ती मला आठवावी, माझा प्रिय मला आठवावा—हे देवहो, ही इच्छा माझ्या मनातून दूर करा, मला यातून दुःख होऊ नये.” आणि, “जशी ती मला आठवते, तशी मी तिला कधीच आठवू नये—हे देवहो, ही इच्छा दूर करा, मला यातून दुःख होऊ नये.” मग तो मरुतांना, आकाशाला आणि अग्नीला प्रार्थना करतो, “हे मरुत, मला आनंद दे; हे मध्यप्रदेश, मला आनंद दे; हे अग्नी, तू मला आनंद दे; आणि ही इच्छा मला दुःख देऊ नये.” साधक त्या वासनांना आपल्या शरीरातून, संपत्तीपासून आणि डोक्यापासून दूर टाकतो, “हे देवहो, ही इच्छा दूर करा, मला यातून दुःख होऊ नये.” तो अनुमती देवीला नमस्कार करतो, “हे अनुमती, या कृतीस अनुकूल हो, या संकल्पास आणि यज्ञास वंदन—हे देवहो, ही इच्छा दूर करा, मला यातून दुःख होऊ नये.” तो अश्विनीकडून प्रेरणा घेतो, “जेव्हा तुम्ही तीन योजन, पाच योजन धावता आणि पुन्हा परतता, तुम्ही आमच्या पुत्रांचे पिता आहात.” पुढे साधक म्हणतो, “ज्याला देवांनी वासनेने ओतले, जो पाण्यात जळतो आणि दुःखाने त्रस्त आहे, त्याला मी वरुणाच्या आज्ञेने तुमच्यासाठी जाळतो.” तोच भाव पुढे इंद्राणी, इंद्र-अग्नी, मित्र-वरुण यांच्या संदर्भातही व्यक्त करतो—“ज्याला त्यांनी वासनेने ओतले, दुःख दिले, त्याला मी वरुणाच्या आज्ञेने जाळतो.” यानंतर साधक एका कमरपट्याचा स्मरण करतो, “ज्या देवाने हा कमरपट्टा बांधला, जोडला आणि आमच्यासाठी दृढ केला—त्याच्या आज्ञेने आम्ही कृती करतो—तो आम्हाला भवसागर पार करू दे.” तो कमरपट्याला नमस्कार करतो, “तू ऋषींनी वंदिलेली, यज्ञाची पहिली आस्वादक, वीरांचा संहार करणारी शस्त्र आहेस—तशीच राहा, हे कमरपट्टा.” तो म्हणतो, “मी मृत्यूपासून ब्रह्मचर्याने बचावलो आहे, यमाकडे मागणी करत बाहेर पडतो; ब्रह्म, तप, प्रयत्नाने मी त्याला आणतो—या कमरपट्याने मी त्याला बांधतो.” तो पुढे त्या कमरपट्याचे गौरवगान करतो, “श्रद्धेतून जन्मलेली, तपाची कन्या, ऋषींची बहीण, प्राण्यांनी निर्मिलेली—हे कमरपट्टा, आम्हाला बुद्धी, प्रज्ञा, तप आणि बळ दे.” आणि तो प्रार्थना करतो, “ज्याला प्राचीन ऋषी बांधत, त्यांनी निर्माण केलेल्या प्रजांनी—तो कमरपट्टा, मला दीर्घायुष्य दे.” यानंतर तो वज्राचा स्मरण करतो, “हा वज्र समाधान देओ, शत्रूचे राज्य नष्ट करो आणि त्याचे प्राण घेओ; त्याची मान आणि हाडे मोडो, जसा इंद्राने वृत्राचा संहार केला.” तो म्हणतो, “खालील भाग वरच्या खाली लपव, पृथ्वीमध्ये लपव; तो वज्राने घायाळ होऊन पडू दे.” आणि, “जो जिंकतो त्याला शोध, त्याला पराभूत कर; हे वज्र, विजेत्याचा शिखर खाली आण, तो मागे पडू दे.” साधक म्हणतो, “जेव्हा मी खातो, तेव्हा मी बळ प्राप्त करतो; म्हणून मी वज्र उचलतो, वृत्रासारखा त्याचे खांदे फोडतो.” आणि, “जेव्हा मी पितो, तेव्हा समुद्रासारखे सर्व पितो; त्याचा प्राण ओढून घे, आपण मिळून त्याला पिऊ.” तसेच, “जेव्हा मी बोलतो, तेव्हा समुद्रासारखे सर्व बोलतो; त्याचे प्राण बोलून टाकू, आपण मिळून त्याला बोलू.” यानंतर तो औषधीला हाक मारतो, “हे दिव्य वनस्पती, पृथ्वीवर देवतेकडून जन्मलेली, मी तुला केसांसाठी उखडतो, स्थैर्यासाठी.” तो प्रार्थना करतो, “ज्येष्ठांना दृढ कर, जन्मलेल्या वाढव, आणि जन्मलेल्यांना अधिक बळकट कर.” आणि, “तुझे जे केस गळतात, मुळासकट किंवा उपटले जातात, त्या सर्वांसाठी या सर्वोपचारक औषधीने मी त्यांना शिंपडतो.” तो सांगतो, “हीच ती वनस्पती जी जमदग्नीने आपल्या कन्येसाठी केस वाढवण्यासाठी उखडली, आणि जी वीतहव्याने असिताच्या घरून आणली.” मग तो प्रार्थना करतो, “त्या सर्व एकत्र बांधा, मोजा; तुझे काळे केस डोक्याभोवती कासवांसारखे वाढू दे.” आणि, “मुळ दृढ कर, टोक सांभाळ, मध्यभाग वाढव, हे औषधे; तुझे काळे केस डोक्याभोवती कासवांसारखे वाढू दे.” यानंतर तो दुसऱ्या वनस्पतीला उद्देशून म्हणतो, “तू वनस्पतींमध्ये श्रेष्ठ आणि प्रसिद्ध आहेस, हे औषधे; आज या पुरुषाला माझ्यासाठी नपुंसक आणि वीर्यहीन कर.” तो पुढे म्हणतो, “त्याला नपुंसक कर, वीर्यहीन कर, आणि शंड कर; मग इंद्र दोन दगडांनी त्याचे दोन अंडकोष फोडो.” आणि, “नपुंसक, मी तुला नपुंसक करतो; शंड, मी तुला शंड करतो; रसहीन, मी तुला रसहीन करतो; त्याच्या डोक्यावर नपुंसकतेचा आणि कुंभाचा चिन्ह ठेवतो.” तो पुढे म्हणतो, “तुझे ते दोन नळ, जे देवांनी बनवले, ज्यामुळे पुरुषत्व टिकते, मी त्यांना गदेद्वारे फोडतो.” आणि, “जसे स्त्रिया विणकरासाठी कासव दगडाने फोडतात, तसे मी तुझे लिंग त्याच्या अंडकोषांवर फोडतो.” यानंतर तो न्यास्तिका नावाच्या वनस्पतीला म्हणतो, “हे न्यास्तिका, वाढ, मला सौभाग्य दे; तुझे शंभर फांद्या आणि त्र्याहत्तीस मुळे आहेत. हे सहस्रपत्रा, मी तुझ्याने त्याचे हृदय कोरडे करतो.” तो प्रार्थना करतो, “त्याचे हृदय माझ्यात कोरडे होवो, त्याचे तोंडही कोरडे होवो; आता त्याची इच्छा माझ्यासाठी कोरडी होवो आणि तो कोरड्या तोंडाने निघून जावो.” शेवटी तो युनायटर वनस्पतीला उद्देशून म्हणतो, “हे एकत्र करणाऱ्या, सुंदर, पिंगट, शुभेच्छा देणाऱ्या वनस्पती, आम्हा दोघांना एकत्र आण, आमची हृदये एक कर.” अशा प्रकारे, साधक विविध देवता, वनस्पती आणि शक्तींच्या कृपेची प्रार्थना करतो—आपल्या जीवनातील संकटे दूर करण्यासाठी, सौभाग्य, आरोग्य, विजय, सौंदर्य, आणि इच्छित प्रेम मिळवण्यासाठी, तसेच शत्रूंचा पराभव करण्यासाठी तो अखंड श्रद्धेने आणि भक्तीने प्रार्थना करत राहतो.