एकदा ऋषी आणि यज्ञकर्ते पृथ्वीवर शुभ आणि कल्याणाच्या इच्छेने विविध देवतांना आवाहन करीत होते. त्यांनी पृथ्वी आणि आकाशाला प्रार्थना केली की, "हे ढोल, तुझ्या गजराने पृथ्वी आणि आकाशात जीवसृष्टी फुलू दे. अनेक ठिकाणी तुझी शक्ती स्थिर आहे. इंद्र आणि इतर देवतांसह तू आमच्या शत्रूंना दूर, आणखी दूर हाकल." ढोलाचा आवाज घुमू लागला. त्यांनी मागितले, "तुझ्या निनादाने आम्हाला सामर्थ्य मिळू दे, दुर्दैव दूर जाऊ दे. हे ढोल, तू इंद्राचा मुष्टी आहेस—शक्तिशाली हो." ते पुढे म्हणाले, "आम्ही जिंकू, बलवान जिंकू. ध्वजांनी सजलेला ढोल घुमू दे. घोडेस्वार आणि रथधारक आमच्यासाठी पुढे जाऊ देत. हे इंद्रा, आमचे सारथी विजयी होवोत." यानंतर, एका झाडाजवळ उभे राहून ते म्हणाले, "या फुगलेल्या, लाल, रक्ताळलेल्या वनस्पतीचे, आणि या पसरलेल्या औषधीचे—मी त्यातील मांसही दूर करतो." त्यांनी बलासा नावाच्या झाडाच्या बगल आणि मांडीमध्ये लपलेल्या गाठींवर उपचाराची ओळख सांगितली—'सीपुद्रू' या सर्वज्ञ औषधीचा उल्लेख केला. "अंगात, कानात, डोळ्यात असलेले फुगलेपण, वाढलेले, हृदयरोग—हे सर्व आम्ही दूर करतो. अज्ञात व्याधी, खाली उतरणारा यक्ष्मा—तोही आम्ही दूर करतो." रात्र होताच, ताऱ्यांनी 'शकधूम' यांना आपला राजा निवडला. ऋषींनी समृद्धी त्यांच्याकडे पाठवली आणि प्रार्थना केली, "हे शकधूम राजा, हे राज्य सुरक्षित राहो." त्यांनी मागितले, "मध्यान्ही, संध्याकाळी, सकाळी आणि रात्री—सर्व काळात आमच्यावर समृद्धी असो. दिवस-रात्र, तारे, सूर्य, चंद्र—सर्वांकडून समृद्धी मिळू दे." आणि ज्यांनी हे सर्व घडवले, त्या ताऱ्यांच्या राजाला नेहमी वंदन केले. पुढे, त्यांनी भग, शांशपेन, इंद्र आणि पृथ्वी यांच्यासह स्वतःला भाग्यशाली करण्याची प्रार्थना केली. "आपत्ती जवळ येऊ नयेत." त्यांनी भग आणि तेज यांच्यामुळे वृक्षांवर विजय मिळवला, त्या तेजाने आपल्याला भाग्य मिळू दे आणि शत्रू थकू दे, अशी कामना केली. मग, रथवानांची आस, अप्सरांची इच्छा—ही सर्व इच्छा देवांनी दूर करावी, ती दुःखदायक होऊ नये, अशी प्रार्थना त्यांनी केली. "तो मला आठवावा, माझा प्रिय मला आठवावा—पण ही तृष्णा मला दुःख न करो." ते म्हणाले, "जशी ती मला आठवते, तशी मी तिला कधीच आठवू नये—ही तृष्णा मला दुःख न करो." त्यांनी मरुत, मध्यप्रदेश, अग्नि यांना आनंद देण्याची विनंती केली. "डोक्यातून, संपत्तीपासून, शरीरातून—मी ही तृष्णा दूर करतो. हे देवांनो, ती मला दुःख न करो." त्यांनी अनुमती देवीला अनुकूल होण्याची विनंती केली. "अश्विन, तुम्ही जेव्हा तीन- पाच योजन धावता, पुन्हा परतता—तुम्ही आमच्या पुत्रांचे पिता आहात." पुढे, "ज्याला देवांनी तृष्णेने ओतले, जो पाण्यात जळतोय, क्लेशाने—त्याला मी वरुणाच्या आज्ञेने जाळतो." हेच शब्द सर्व देव, इंद्राणी, इंद्र-अग्नि, मित्र-वरुण यांच्या संदर्भातही त्यांनी उच्चारले. मग त्यांनी कमरबंधाचा उल्लेख केला, "ज्या देवाने हा कमरबंध बांधला, जोडला, त्याच्या आज्ञेने आम्ही वागतो—तो आम्हाला पार नेईल." ऋषींनी या कमरबंधाला वंदन केले, "तू व्रताचा पहिला आस्वाद घेणारा, वीरांचा संहार करणारा आहेस." त्यांनी मृत्यूपासून ब्रह्मचर्य राखले, तप, प्रयत्न, ब्रह्माच्या सामर्थ्याने कमरबंधाने शत्रूला बांधले. "श्रद्धेतून जन्मलेला, तपस्येची कन्या, ऋषींची बहीण, जीवांनी बनवलेला—हे कमरबंध, आम्हाला बुद्धी, मेधा, तप आणि बल दे." प्राचीन ऋषींनी घातलेला हा कमरबंध, दीर्घायुष्यासाठी त्यांनी अंगीकार केला. यानंतर, वज्राबद्दल प्रार्थना केली, "हा वज्र शत्रूचे राज्य नष्ट करो, त्याचे प्राण घेओ, त्याचा गळा, हाडे मोडो, जसे इंद्राने वृत्राचा संहार केला." शत्रू मातीत गाडला जावा, वज्र त्याला ठार करो. विजेत्याचा अभिमान खाली आण, तो मागे पडो. "जेव्हा मी खातो, तेव्हा मी बळ मिळवतो, जसे वज्र उचलतो आणि वृत्राचे खांदे फोडतो. जे पितो, ते पूर्णपणे पितो, जसे समुद्र पितो; त्याचा प्राण काढून घेतो. जे बोलतो, ते पूर्णपणे बोलतो, जसे समुद्र बोलतो; त्याचा प्राण उच्चारतो." नंतर, एका दिव्य वनस्पतीचे स्तवन केले, "हे दिव्य औषध, पृथ्वीवर देवापासून जन्मलेले, मी तुला केसांसाठी उपटतो—मजबुतीसाठी." त्यांनी प्रार्थना केली, "जुने केस घट्ट होवोत, नवीन वाढो, आणि वाढलेले अधिक बलवान होवोत." जे केस गळतात, मूळासकट किंवा उपटले जातात, त्यावर या सर्वोपचारक औषधीने उपचार करतो. शेवटी, त्यांनी त्या वनस्पतीची आठवण केली, जी जमदग्नीने आपल्या कन्येसाठी केस वाढवण्यासाठी उपटली होती, आणि जी वीतहव्याने असिताच्या घरातून आणली होती. अशा प्रकारे, या ऋचांमध्ये ऋषी, देवता, वनस्पती, औषधी, वज्र, कमरबंध, आणि कल्याणासाठी केलेल्या प्रार्थना एकत्र गुंफल्या आहेत—सर्वांच्या जीवनात विजय, आरोग्य, समृद्धी, आणि आनंद नांदावा, अशी मंगल कामना त्यांनी केली.